Voorbeelden per leeftijd van je kind
Een prentenboek voor 4–5 jaar en strips voor 6–8, 7–9, 9–11 en 12–14 — de eerste pagina’s, precies zoals jij ze krijgt.
Hoe oud is je kind?
Kies een leeftijd — wij tonen het passende voorbeeld.

Rexo en het piepkleine tentje
Bruno wil vanuit zijn tent bij het meer de vuurvliegjes zien. Er komt onweer, de tent verhuist naar de hut — en de grootste dinosaurus van de vallei klopt aan.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Klei
- Voorbeeld: omslag + 6 van 16 pagina’s
- Held: Bruno, 5 jaar (verzonnen)
Voorbeeld — verzonnen kind

Rexo en het piepkleine tentje
Een boek voor Bruno

Bij het meer zetten Bruno en Pupo een piepklein oranje tentje op, want vannacht zouden de vuurvliegjes komen. Pupo piepte van blijdschap. Maar er rolden wolken over de heuvels, en Dokter Fossiel zei: ‘Er komt onweer — vannacht slaapt de tent in mijn hut.’
PIEP!

De tent stond nu in de hut. ‘Vuurvliegjes, waar zijn jullie?’ fluisterde Bruno, maar buiten was er alleen donder. Bruno trok zijn stekelige dinocapuchon over zijn ogen: ‘Ik ben een pantserdino, ik ben niet bang!’ Op dat moment klopte er iemand op de deur: klop, klop.
BOEM!

In de deur stond Rexo, de grootste dino van de vallei, en alleen zijn hoofd paste erdoor. ‘Mag ik ook binnenkomen, als de donder nog groter is dan ik?’ fluisterde hij, trillend als een pudding. Bruno keek hem aan, schoof zijn capuchon naar achteren en fluisterde: ‘Ik ben ook een piepklein beetje bang — kom maar dichterbij.’
BOEM!

Rexo stopte zijn rug en staart onder het dak van het houthok. Bruno deed zijn lampje aan, en de tent gloeide als een pompoen. ‘Als het boemt, tellen we: één, twee…’ begon Bruno, maar Pupo piepte er dwars doorheen. ‘Dat is geen drie!’ lachte Rexo.
PIEP!

De donder rommelde weer. Bruno blies zijn wangen bol en rommelde met een piepstemmetje: ‘Boempje!’ Rexo proestte het uit van het lachen en smeekte hem om het nog eens te doen.
BOEMPJE!

ZZZZ!
Toen hield de regen op, de donder trok weg over de heuvels, en honderden vuurvliegjes stegen op boven het meer. De grootste dino van de vallei zag ze niet, want hij sliep, dus legde Bruno een dekentje over zijn neus. Een paar dagen later thuis brulde de stofzuiger, Bruno blies zijn wangen bol — ‘Boempje!’ — en mama schoot in de lach.
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 6 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Wens
“Ik wil in een tent bij het meer slapen en de vuurvliegjes zien.”
Het verhaal begint bij het meer: Bruno en Pupo zetten een tent op, want vannacht komen de vuurvliegjes.
- Talent
kan elk geluid nadoen
Bruno kan van donder een piepklein ‘boempje’ maken.
- Helper
Pupo de ankylosaurus, die piept als een speeltje
Pupo piept van blijdschap — zelfs midden in het tellen.
- Voorwerp
een gele lamp
Door de lamp gloeit de tent als een pompoen.
- Wereld en stijl
Dinovallei, Klei
Alles is van klei, zelfs de grootste dinosaurus van de vallei.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- angst en kleine stapjes
- Opmerking
- “Bij onweer kruipt hij onder het dekbed en ’s nachts roept hij ons. We willen hem niet zeggen dat hij niet bang mag zijn.”
In het verhaal komen geen dekbed en geen nacht thuis voor. Iemand die veel groter is dan Bruno is bang, en Bruno is bij hem.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.

De Cacaokaart
Lina, Oto en kabouter Kiezel gaan op weg naar waar nog nooit iemand is geweest en verlichten de tunnels met gekke liedjes — maar bij een splitsing ontbreekt een stuk van de kaart.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Prentenboek
- Voorbeeld: omslag + 6 van 16 pagina’s
- Heldin: Lina, 7 jaar (verzonnen)
Voorbeeld — verzonnen kind

De Cacaokaart
Een boek voor Lina

De ochtend voor een tocht naar waar nog nooit iemand was geweest.
Oto: Mijn eerste kaart! Overgetekend van de oude mijnwerkers — met tekens en al.
Oto: Hopelijk is hij goed.
Kiezel: Oeps. Cacaovingers.
Iskra: Als de lantaarn uitgaat, steek hem dan aan met een steen die vanzelf gloeit.
Lina (denkt): Gewoon een bootje. Ik vouw het meteen weer open.
KRRRT!

Iskra: Ik blijf hier en vier het touw. Trek eraan, dan kom ik.
Oto: Kaart bij me. Kom op!
Kiezel: Hihihi! Glinsters! Hihi…
Oto: Pas op! Als hij lacht, moet hij niezen.
HATSJOEEE!
Kiezel: Het is donker als een sok, als een sok…
Oto: Ze gloeien! Als hij zingt!

Oto: Ik ben bang voor vlinders, zelfs kleine!
Lina: Ik heb per ongeluk een worm gegeten, in de sla!
Oto: Wie heeft mijn kaart gescheurd?!
Oto: Cacaovingers… Kiezel?
Kiezel: Ik… ik heb er alleen op geklopt.

Lina: Deze kant op! Zeker weten!
Oto: Een muur. Geweldig.
Lina: Tralala, alles is top, tralala!
Oto: Zonder Kiezel is het een zaklamp zonder batterij.
Oto: Vijf tunnels en een kaart zonder hoekje. We moeten terug.

Lina: Het was Kiezel niet. Het was ik. Ik heb van de kaart een bootje gevouwen en toen scheurde hij.
Oto: Een bootje? Van mijn eerste kaart?!
Kiezel: …Bleef het tenminste drijven?
Lina: Op het hoekje stond een kristal. Als een tand.
Oto: De tand is het teken van de oude mijnwerkers! Hij wijst de weg.
Kiezel: De tand wijst, de tand wijst…
Oto: Deze kant op!

Lina: Een steen die vanzelf gloeit! En een plek waar nog nooit iemand is geweest!
Lina: Hier is nog nooit iemand geweest… behalve mijn bootje.
Oto: Mijn hoekje! Met deur en al.
Kiezel: Hihi-HATSJOE!
…hatsjoe… hatsjoe…
Oto: De deur… bewoog.
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 6 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Wens
“Ik wil gaan waar nog nooit iemand is geweest en een steen vinden die gloeit.”
De kinderen gaan op tocht ‘naar waar nog nooit iemand was geweest’ en zoeken een steen die vanzelf gloeit.
- Talent
ziet elk klein detail
Lina ziet een klein detail op de kaart dat later van pas komt.
- Houdt van
papieren bootjes en chocomelk
De kaart wordt tot een papieren bootje gevouwen en er staan chocomelkvingers op.
- Helper
kabouter Kiezel, die niest als hij lacht
Kiezel lacht, niest — en de lantaarn gaat uit.
- Vriend
Oto, een kaartenmaker
Oto neemt zijn allereerste kaart mee op tocht.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- een fout toegeven
- Opmerking
- “Als ze iets breekt of morst, verstopt ze het snel en doet ze alsof er niets is gebeurd. We willen haar niet straffen.”
Thuis gaat er niets kapot en wordt er niets gemorst — Lina maakt een ander, klein foutje, ver van huis, op tocht.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.

Twee seconden
Ema leest zeestromingen af aan de belletjes en wil haar neef Maťo verslaan in een vlotrace om een stuk van de Grote Kaart. Voorbij de vuurtoren ligt de Duivelskolk, waar nog nooit iemand heen durfde.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Klare lijn
- Voorbeeld: omslag + 7 van 16 pagina’s
- Heldin: Ema, 8 jaar (verzonnen)
Voorbeeld — verzonnen kind

Twee seconden
Een boek voor Ema

Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart.
Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk.
Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd.
Echo: …ALTIJD!
Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord.
Echo: …WOORD!
Kubo: De knopen zitten, kapitein.
Ema: Hijs dan het zeil!
Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot.
Ema: En wij hebben belletjes.

TOEEET!
Maťo: Doei, slakken!
Ema: De belletjes draaien naar links. Daar is een stroming!
Maťo: Hé! Dat is valsspelen!
Echo: …VALSSPELEN!
Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis!
Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste.
Kubo: Die niet, kapitein. Die is duivels.

Ema: De Duivelskolk. Niemand heeft zich er ooit in gewaagd.
Kubo: Vandaag gaan we naar de boei, kapitein.
Kubo: We liggen voor! Een heel vlot!
Ema: Maťo! Doe de groeten aan de vissen!
Echo: …VISSEN! VISSEN!
Ema: Echo! Stop!
Echo: …STOP!

DING!
Maťo: Eeeerste!
ding.
Kotva: Maťo. Met twee seconden.
Ema: Het komt door die papegaai!
Echo: …PAPEGAAI!

Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat?
Maťo: …Ema? Jij kunt stromingen lezen.
Ema: Ik heb verloren met twee seconden. Twee!
Ema: …Laat zien.
Kotva: Van daarboven zie je de stromingen.
Ema: Draai hem, Kubo. Schildpadrots ligt daar.
Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk!
Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

Ema: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. We nemen je op sleeptouw.
Maťo: …Goed dan. Maar ik draag de kaart.
Maťo: Ik ken knopen. Een strik houdt altijd.
Kubo: …Altijd?
Echo: …ALTIJD!
Ema: Het is maar een kleine kolk!
Kubo: KLEIN?!
Maťo: Joehoeee!
Ema: Oeps. Hij is groter dan ik dacht!
Maťo: De strik is los!
Ema: Ik draai naar hem toe! Kubo, de lus!
Kubo: Dát is pas een knoop.
Maťo: En dít zijn pas riemen!

Kubo: Dit staat op geen enkele kaart.
Ema: Teken het dan, Kubo!
Maťo: Ik kan er niet bij!
Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak.
Ema: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche?
Maťo: Revanche!
Echo: …REVANCHE!
Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen…
Kubo: Dat… was Echo niet.
Ema: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 7 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Wens
“Ik wil racen tegen mijn neef en varen waar nog nooit iemand heen durfde.”
Ema racet tegen haar neef Maťo om een stuk van de Grote Kaart en kijkt uit over de Duivelskolk, waar niemand heen durfde.
- Talent
leest zeestromingen af aan de belletjes in het water
Bij de start ziet ze dat de belletjes naar links draaien — daar gaat de stroming heen.
- Helper
een papegaai die het laatste woord herhaalt
Papegaai Echo herhaalt het laatste woord: “…ALTIJD!”, “…VALSSPELEN!”
- Uiterlijk
gebruikt een rolstoel met een turquoise frame, een gestreepte hoofddoek
Ema stuurt het vlot vanuit haar rolstoel. De rolstoel wordt niet één keer genoemd — de haven en het vlot zijn er gewoon op ingericht.
- Wereld en stijl
Pirateneiland, Klare lijn
Een haven, een vuurtoren en vlotten, getekend in een heldere, strakke lijn.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- verliezen en fouten
- Opmerking
- “Als ze verliest met kaarten of mens-erger-je-niet, veegt ze de pionnen van tafel en zegt ze dat ze nooit meer speelt. Geen straf — we willen dat ze kan verliezen en toch doorspeelt.”
In het verhaal komen geen kaarten of mens-erger-je-niet voor. Ema verliest met twee seconden — en wat ze daarna doet, laat ze zelf zien.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.

Twee seconden
Hetzelfde verhaal, een andere held: Kubo legt knopen en tekent kaarten, en samen met zijn vriendin Ema racet hij tegen Maťo om een stuk van de Grote Kaart. Op een dag wil Ema door de Duivelskolk varen.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Klare lijn
- Voorbeeld: omslag + 7 van 16 pagina’s
- Held: Kubo, 8 jaar (verzonnen); zijn vriendin Ema gebruikt een rolstoel
Voorbeeld — verzonnen kind

Twee seconden
Een boek voor Kubo

Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart.
Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk.
Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd.
Echo: …ALTIJD!
Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord.
Echo: …WOORD!
Kubo: Hijs het zeil!
Ema: Kapitein, de stromingen bruisen vandaag als limonade.
Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot.
Ema: En wij hebben belletjes.

TOEEET!
Maťo: Doei, slakken!
Ema: De belletjes draaien naar links. Kubo, daar is een stroming!
Maťo: Hé! Dat is valsspelen!
Echo: …VALSSPELEN!
Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis!
Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste.
Kubo: Die niet. Die is duivels.

Ema: De Duivelskolk. Ooit ga ik erdoorheen. Niemand heeft het ooit gewaagd.
Kubo: Vandaag gaan we naar de boei.
Kubo: We liggen voor! Een heel vlot!
Kubo: Maťo! Doe de groeten aan de vissen!
Echo: …VISSEN! VISSEN!
Ema: Kubo! Het zeil!
Kubo: Echo! Stop!
Echo: …STOP!

DING!
Maťo: Eeeerste!
ding.
Kotva: Maťo. Met twee seconden.
Kubo: Het komt door jouw papegaai!
Echo: …PAPEGAAI!

Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat?
Ema: Als dat slakken zijn, zijn het wel hele snelle.
Maťo: …Kubo? Jij tekent toch kaarten?
Kubo: We hebben verloren met twee seconden. Twee!
Kubo: …Laat zien.
Ema: Het zijn stromingen. Maar welke? De zee zit er vol mee.
Kotva: Van daarboven zie je de stromingen.
Kubo: Schildpadrots ligt daar. Dus de kaart gaat zo!
Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk!
Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

Kubo: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. Maťo, we nemen je op sleeptouw.
Maťo: …Goed dan. Ik draag de kaart. En ik knoop het touw met een strik.
Ema: Eindelijk de Duivelskolk!
Kubo: Snel, voordat Maťo van gedachten verandert!
Ema: Kubo, jij bent kapitein van het vlot. Niet van mijn wielen.
Kubo: Volg de route! Rechts bij de rots!
Ema: Begrepen! Het is maar een kleine kolk!
Maťo: Joehoeee!
Ema: Oeps, te scherp! Ik draai naar hem toe!
Maťo: De strik is los!
Kubo: Ik gooi een lus!
Kubo: Dát is pas een knoop.
Maťo: En dít zijn pas riemen!

Kubo: Dit staat op geen enkele kaart. Ik teken het!
Ema: Teken snel. Het tij wacht niet.
Maťo: Ik kan er niet bij!
Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak.
Kubo: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche?
Maťo: Revanche!
Echo: …REVANCHE!
Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen…
Ema: Dat… was Echo niet.
Kubo: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 7 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Talent
legt snel knopen en tekent snel kaarten
Kubo legt de knopen op het vlot en tekent de route over in zijn schrift.
- Wereld
een papegaai die het laatste woord herhaalt · een vlotrace
Papegaai Echo herhaalt het laatste woord en de kinderen racen met vlotten om een stuk van de Grote Kaart.
- Wereld en stijl
Pirateneiland, Klare lijn
Een haven, een vuurtoren en vlotten, getekend in een heldere, strakke lijn.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- verliezen en fouten · een vriendin die een rolstoel gebruikt
- Opmerking
- “Als hij verliest bij voetbal of een spelletje, huilt hij en zegt hij dat hij het nooit meer speelt. Geen straf — we willen dat hij kan verliezen en toch doorspeelt.” En in het verhaal: een vriendin die een rolstoel gebruikt.
In het verhaal wordt niet gevoetbald. Kubo verliest met twee seconden. Ema is een vriendin met een eigen doel — niemand maakt een punt van de rolstoel, en als Kubo hem in de haast vastpakt, zegt Ema één zin.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.

Magneet
Tobi van de wisselbank en een nieuw meisje dat duiven verstaat jagen op een robot die de stad met lijm ‘repareert’ — voor een plek in het heldenteam.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Superhelden
- Voorbeeld: omslag + 8 van 16 pagina’s
- Held: Tobi, 10 jaar (verzonnen)
Voorbeeld — verzonnen kind

Magneet
Een boek voor Tobi

Heldenstad. Elk kind heeft hier één kracht. Die van Tobi is een magneet.
Tobi: Zeven lepels tegelijk. Nieuw record!
Torenwachter: Plakkie, de robot van Professor Blunder, is ontsnapt. Hij lijmt de hele stad vast.
Torenwachter: Wie hem vóór zonsondergang terugbrengt, komt bij Team Signaal.
Tobi: Eindelijk. Twee jaar op de bank.
Torenwachter: Je gaat met Lota. Ze is nieuw.
Lota: Hoi. Dit is Roekoe. Hij zegt dat je bril raar is.
Tobi (denkt): Geweldig. Een nieuwkomer en een duif.

Lota: Roekoe zegt dat Plakkie achter de fontein zit.
Tobi: Weet ik. Ik zie hem.
Tobi: Hij is van metaal. Eén ruk en hij is van mij.
SLIIIP!
Lota: Tobi, je vliegt naar hem toe!
Professor Blunder: Plakkie! Stop! Sorry, kinderen!
Tobi: Dat wist ik. Nou ja… bijna.

Lota: De duiven zeggen dat Plakkie niets kapotmaakt. Hij repareert dingen.
Tobi: Met lijm? De hele stad?
Lota: Je lepels trillen.
Tobi: Het zijn mijn lepels niet!
Lota: Als we hem niet vangen, sturen ze me naar huis. Het is mijn eerste dag.
Tobi: Mij sturen ze nergens heen. Ik zit alleen maar.
Lota: Het plein!
Tobi: Kom op!

Tobi: Nu. Alleen het wiel. Rustig…
Lota: Tobi, wacht! De duiven weten waar hij heen gaat!
Professor Blunder: Weer mis!
Tobi: Jij hebt alles verpest!

KLENG-BENG-KLINK!
Lota: …Tobi?
Stem uit de berg: Het gaat. Denk ik.
Lota: Roekoe vraagt of je een druif wilt.
Tobi: Geweldig. Ook nog een koekenpan.

Tobi: Experiment één: aan duiven denken.
Tobi: Experiment twee: niet aan duiven denken.
Lota: Wat doe je daarbinnen?
Tobi: Wetenschap.
Bakker: Mijn koekenpan!
Tobi: Koekenpan — daar. Fiets — daar.
Tobi: Sorry. Ik luisterde niet. Waar gaat Plakkie heen?
Lota: De toren op. De duiven zeggen dat hij het Signaal wil repareren.

Professor Blunder: Plakkie, nee! Lijm glanst niet!
Plakkie: Biep-biep!
KRAAAK!
Lota: Tobi! Het Signaal!
Tobi: Alleen de tank. Heel rustig.
Plakkie: Biep?
Professor Blunder: Zo. Een borstel. En geen slimme ideeën meer, Plakkie.
Lota: Roekoe zegt dat hij het mooi vindt.

Torenwachter: De robot is terug en het Signaal straalt. Wie heeft dat gedaan?
Tobi: De duiven wisten waar hij heen ging.
Lota: En hij wist wat hij eruit moest trekken.
Torenwachter: Jullie zitten in het team. Op proef. Allebei.
Torenwachter: De eerste klus is daar beneden.
Torenwachter: Lijm de hele stad los.
Tobi: …Alles?
Plakkie: Biep!
Lota: Roekoe zegt dat het Signaal het eiland roept.
Tobi: Het eiland? Daar woont niemand.
Wordt vervolgd: Het Signaal van het eiland
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 8 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Superkracht
een magneet die metalen dingen aantrekt
Tobi oefent zijn magneet op lepels en gebruikt hem om de robot te achtervolgen.
- Wens
“Ik wil in het heldenteam komen en een robot vangen die er een puinhoop van maakt.”
Wie robot Lijmpje vóór zonsondergang terugbrengt, komt bij Team Signaal.
- Uiterlijk
een cape van een geruite deken en een zwembril
Precies zo is hij getekend in de stijl Superhelden.
- Talent
is gek op experimenten
Op een belangrijk moment doet Tobi een experiment.
- Vriend
Lota, die duiven verstaat
Lota en duif Roekoe weten meer dan Tobi denkt.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- boosheid en tot rust komen
- Opmerking
- “Als iets hem niet lukt, ontploft hij, schreeuwt hij en gooit hij met dingen. Achteraf heeft hij spijt. Geen straf — we willen dat hij weet wat hij eraan kan doen.”
In het verhaal gooit Tobi thuis niet met dingen en verliest hij geen spelletje — alles gebeurt tijdens de jacht op een robot in Heldenstad.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.

Nacht vol raadsels
Klára kraakt elke geheime code en wil een mysteriespel in de straat winnen — maar de raadsels draaien om dingen die alleen de buurtkinderen weten.
Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.
- Stijl: Anime
- Voorbeeld: omslag + 8 van 16 pagina’s
- Heldin: Klára, 13 jaar (verzonnen)
Voorbeeld — verzonnen kind

Nacht vol raadsels
Een boek voor Klára

Herfstvakantie bij oma. Zeven dagen. Eén bakkerij. En een broertje.
Mevrouw Lienka: Vier enveloppen. In de laatste zit een wachtwoord voor mij. Geen wachtwoord, geen finish.
Mevrouw Lienka: Wie om acht uur als eerste terug is, komt met zijn naam op het Mysteriebord.
Klára: Team: ik, mijn broertje en Gustáv.
Mevrouw Lienka: Een knuffel telt als een half.
Dávid: Wij zijn ook met z’n tweeën. Rišo is bij zijn oma. We verslaan jullie toch.
Mevrouw Lienka: Alleen vanavond is twee genoeg. Tweeënhalf ook.

EXVVWRS
Dávid: Wat is dit? Tikfouten?
Klára: Eén opschuiven… onzin. Drie… Bushalte.
Vilko: Je bent net een computer.
Eén-nul voor de bezoeker.
Klára: ‘Ga naar de Tijdhoeder.’ Wie is de Tijdhoeder?
Vilko: De wekker van oma?

Het internet weet niets over de Tijdhoeder. Het internet is hier nog nooit geweest.
Ivka: De Hoeder is het beeld bij de school. Dat weet iedereen.
Dávid: Ik wist het eerst.
Ivka: Jij bent altijd de eerste.
Vilko: Zijn we spionnen?
Klára: We zijn toeristen.
PIEP!
Dávid: Volgen jullie ons?
Klára: Ik? Ik laat mijn hamster uit.

(een geheimschrift van symbolen)
(een geheimschrift van symbolen)
(een geheimschrift van symbolen)
▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
Ivka: Deze symbolen ken ik niet.
Klára (denkt): Ik wel.
Dávid: We redden het zelf wel.
Klára: Ik ook.
Vilko: Doei!
Klára: ‘Onder het bankje op de heuvel waar de hele wijk ’s winters gaat sleeën.’
Klára: …Geweldig. Welke heuvel?

(een geheimschrift van symbolen)
▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN
7.31 uur. Bericht ontvangen. Er zijn drie heuvels.
Ivka: Bij de garages? In het park? Bij de watertoren?
Dávid: Misschien is het een kaart. Of een pizza.
Klára: Opstaan. We gaan bij iemand binnenvallen.

▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN
(een geheimschrift van symbolen)
Klára: Ik weet wat er staat. Jullie weten welke heuvel.
Dávid: En waarom zouden we delen?
Klára: Omdat ik de helft heb, jullie de helft hebben en Gustáv een half is. En jullie hielden het blad scheef.
Ivka: De hele wijk sleet maar op één heuvel. De Sleeheuvel, achter de garages.
Dávid: Goed. Maar ik ben de kapitein.
Klára: Prima, kapitein.
Vilko: Ik heb honger.

PXIILQ
PXIILQ
PXIILQ
Ivka: Voor één keer ben ik de eerste!
Dávid: De kapitein kraakt het wachtwoord. Onderweg.
Klára: Geef hier!
Dávid: Kapitein! …Hebbes! Donut!
Dávid: Wachtwoord: donut!
Mevrouw Lienka: Nee.
7:59.

De tweeling: Muffin!
Mevrouw Lienka: Goed! Eerste.
Klára: …Muffin.
Mevrouw Lienka: Ook goed. Tweede plaats.
Dávid: De schuld van de kapitein.
Vilko: Ik had ook donut gezegd.
Ivka: Ga je morgen mee? Vrijdag leer je Rišo kennen.
Klára: Morgen. Misschien.
Ivka: Deze is niet van mevrouw Lienka.
Klára: Dan is hij van ons.
Wordt vervolgd: Wie plakt de stippen?
- Voorbeeld — verzonnen kind
Einde van het voorbeeld
Dit waren de eerste 8 van 16 pagina’s. In het hele boek gaat het verhaal door tot het einde.
Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.
Wat het kind bedacht
- Talent
kraakt elke geheime code
In het spel zitten vier enveloppen met geheime codes, en lezers kunnen ze samen met Klára kraken.
- Karakter
een tikje ironisch
“Ik? Ik laat mijn hamster uit.”
- Familie
haar broer Vilko en Gustáv, een speelgoedhamster
“Team: ik, mijn broer en Gustáv.” — “Een knuffel telt voor de helft.”
- Wens
“Ik wil een verhaal met een mysterie en iemand die echt goed is in geheime codes. En het mag niet cringe zijn.”
Mysterienacht: een straatspel met geheime codes, finish bij de bakkerij vóór acht uur.
- Wereld en stijl
Onze straat, anime
Een gewone woonwijk ’s avonds, getekend als anime.
Wat de ouder toevoegde
- Onderwerp
- vrienden: hoe doe je mee
- Opmerking
- “Sinds we verhuisd zijn, heeft ze zich afgesloten. Ze zegt dat ze hier niemand nodig heeft en dat we toch ooit teruggaan. Niet pushen, maar laat haar zien dat je een begin kunt maken.”
In het verhaal is er geen verhuizing — Klára logeert maar een week bij haar oma, en de kinderen uit de buurt weten dingen die zij niet weet.
Niemand in het verhaal spreekt de les uit — die zit in wat de personages doen.
Over de voorbeelden
De eerste pagina’s van gepersonaliseerde boeken, precies zoals een gezin ze ontvangt: een prentenboek voor 4–5 jaar en strips voor 6–8, 7–9, 9–11 en 12–14, elk in een andere tekenstijl. Het verhaal voor 7–9 jaar staat er twee keer: één keer is Ema, die een rolstoel gebruikt, de heldin, één keer is Ema de vriendin van de held. De kinderen in de voorbeelden zijn verzonnen — vragenlijst, scenario, tekeningen en controles hebben we gedaan met hetzelfde proces als bij een echte bestelling. Het hele boek heeft meer pagina’s: een verhaal voor 9,90 € (1 verhaal · 16 pagina’s) of een heel avontuur voor 24,90 € (3 verhalen · 48 pagina’s), als prentenboek of strip.
- De kinderen in de voorbeelden zijn verzonnen — geen echt kind, geen foto.
- AI tekent, een mens heeft elke pagina gecontroleerd.
- Een voorbeeld is het begin van een boek; het hele boek heeft een begin en een einde.
Wij tekenen zo’n boek met je kind
Eerst tekenen we je kind gratis als held. Pas als het je bevalt, betaal je, één keer: een verhaal voor 9,90 € (1 verhaal · 16 pagina’s) of een heel avontuur voor 24,90 € (3 verhalen · 48 pagina’s), als prentenboek of strip.
Veelgestelde vragen
Bestaan de kinderen in de voorbeelden echt?
Nee. Bruno, Lina, Ema, Kubo, Tobi, Klára en alle anderen zijn verzonnen. We laten nooit kinderen van klanten zien op de website.
Ziet het boek van mijn kind er zo uit?
Zo begint een boek voor die leeftijd. Eén verhaal heeft 16 pagina’s (prentenboek of strip), een avontuur bestaat uit drie verhalen (3 verhalen · 48 pagina’s); je kind kiest de tekenstijl uit 20 mogelijkheden en het verhaal wordt helemaal nieuw geschreven op basis van jullie vragenlijst.
Prentenboek of strip?
Een prentenboek heeft op elke pagina een grote plaat en een paar zinnen die een ouder voorleest — aanbevolen voor 4–5 jaar. Een strip heeft plaatjes en tekstballonnen die je kind zelf leest — vanaf 6 jaar.
Wie tekent het?
AI tekent het op basis van een personageblad dat we één keer maken en vastleggen. We schrijven het scenario volgens kinderpsychologische richtlijnen voor die leeftijd, zetten de tekstballonnen er zelf in, en een mens controleert elke pagina.