Przykłady według wieku dziecka
Książeczka z obrazkami dla 4–5 lat i komiksy dla 6–8, 7–9, 9–11 i 12–14 lat — pierwsze strony, dokładnie takie, jakie otrzymasz.
Ile lat ma Twoje dziecko?
Wybierz wiek — pokażemy pasujący przykład.

Rexo i malutki namiot
Bruno chce oglądać świetliki ze swojego namiotu nad jeziorem. Nadchodzi burza, namiot przenosi się do chatki — a do drzwi puka największy dinozaur w dolinie.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Plastelina
- Przykład: okładka + 6 z 16 stron
- Bohater: Bruno, 5 lat (wymyślony)
Przykład — wymyślone dziecko

Rexo i malutki namiot
Książka dla Bruna

Nad jeziorem Bruno i Pupo rozbijali malutki pomarańczowy namiot, bo dziś wieczorem miały przylecieć świetliki. Pupo piszczał z radości. Ale nad wzgórza nadciągnęły chmury, a Doktor Skamielina powiedział: „Idzie burza — dziś namiot śpi w mojej chatce.”
PIII!

Namiot stał teraz w chatce. „Świetliki, gdzie jesteście?” — szepnął Bruno, ale na dworze był tylko grzmot. Bruno naciągnął kolczasty dinokaptur na oczy: „Jestem pancernym dinozaurem, nie boję się!” I właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi: puk, puk.
BUM!

W drzwiach stał Rexo, największy dinozaur w dolinie, i zmieściła się w nich tylko jego głowa. „Mogę też wejść, skoro grzmot jest jeszcze większy ode mnie?” — szepnął, trzęsąc się jak galaretka. Bruno popatrzył na niego, odsunął kaptur i szepnął: „Ja też troszeczkę się boję — chodź bliżej.”
BUM!

Rexo schował grzbiet i ogon pod daszek drewutni. Bruno zapalił latarkę i namiot zaświecił jak dynia. „Jak huknie, liczymy: raz, dwa…” — zaczął Bruno, ale Pupo wpiszczał mu się w słowo. „To nie jest trzy!” — zaśmiał się Rexo.
PIII!

Znów zagrzmiało. Bruno nadął policzki i zagrzmiał cieniutkim głosikiem: „Bumek!” Rexo parsknął śmiechem i prosił, żeby zrobił to jeszcze raz.
BUMEK!

ZZZZ!
Potem deszcz ustał, grzmot powędrował za wzgórza, a nad jeziorem wzbiły się setki świetlików. Największy dinozaur w dolinie ich nie widział, bo spał, więc Bruno otulił mu nos kocykiem. Kilka dni później w domu zaryczał odkurzacz, Bruno nadął policzki — „Bumek!” — a mama wybuchnęła śmiechem.
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 6 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Życzenie
„Chcę spać w namiocie nad jeziorem i zobaczyć świetliki.”
Historia zaczyna się nad jeziorem: Bruno i Pupo rozbijają namiot, bo dziś w nocy przylecą świetliki.
- Talent
potrafi naśladować każdy dźwięk
Bruno umie zamienić grzmot w malutkie „bumciu”.
- Pomocnik
ankylozaur Pupo, który popiskuje jak zabawka
Pupo popiskuje z radości — nawet w samym środku liczenia.
- Rzecz
żółta lampka
Lampka sprawia, że namiot świeci jak dynia.
- Świat i styl
Dolina Dinozaurów, Plastelina
Wszystko jest z plasteliny, nawet największy dinozaur w dolinie.
Co dodał rodzic
- Temat
- strach i małe kroki
- Uwaga
- „W czasie burzy chowa się pod kołdrę i woła nas w nocy. Nie chcemy mu mówić, żeby się nie bał.”
W historii nie ma kołdry ani nocy w domu. Ktoś dużo większy od Bruna się boi, a Bruno jest przy nim.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Kakaowa mapa
Lina, Oto i krasnal Kamyczek ruszają tam, gdzie nikt jeszcze nie był, i oświetlają tunele głupiutkimi piosenkami — ale na rozwidleniu brakuje kawałka mapy.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Książeczka z obrazkami
- Przykład: okładka + 6 z 16 stron
- Bohaterka: Lina, 7 lat (wymyślona)
Przykład — wymyślone dziecko

Kakaowa mapa
Książka dla Liny

Ranek przed wyprawą tam, gdzie jeszcze nikt nie był.
Oto: Moja pierwsza mapa! Przerysowałem ją od dawnych górników — razem ze znakami.
Oto: Mam nadzieję, że jest dobra.
Kamyk: Ups. Kakaowe paluszki.
Iskra: Jeśli latarnia zgaśnie, zapalcie ją od kamienia, który świeci sam z siebie.
Lina (myśli): Tylko malutka łódka. Zaraz ją rozłożę.
TRZASK!

Iskra: Zostanę tu i będę popuszczać linę. Szarpnijcie, a przyjdę.
Oto: Mapa jest. Idziemy!
Kamyk: Hi-hi-hi! Iskierki! Hi-hi…
Oto: Uwaga! Jak się śmieje, to kicha.
APSIK!
Kamyk: Ciemno jak w skarpecie, jak w skarpecie…
Oto: Świecą! Kiedy on śpiewa!

Oto: Boję się motyli, nawet małych!
Lina: Niechcący zjadłam robaka, w sałatce!
Oto: Kto podarł moją mapę?!
Oto: Kakaowe paluszki… Kamyk?
Kamyk: Ja… ja ją tylko poklepałem.

Lina: Tędy! Na pewno!
Oto: Ściana. Super.
Lina: Tra-la-la, wszystko super, tra-la-la!
Oto: Bez Kamyka to jak latarka bez baterii.
Oto: Pięć tuneli i mapa bez rogu. Musimy wracać.

Lina: To nie Kamyk. To ja. Złożyłam mapę w łódkę i się podarła.
Oto: Łódkę? Z mojej pierwszej mapy?!
Kamyk: …A chociaż pływała?
Lina: Na rogu był kryształ. Jak ząb.
Oto: Ząb to znak dawnych górników! Pokazuje drogę.
Kamyk: Ząb wskazuje, ząb wskazuje…
Oto: Tędy!

Lina: Kamień, który świeci sam z siebie! I miejsce, gdzie jeszcze nikt nie był!
Lina: Nikt tu jeszcze nie był… oprócz mojej łódki.
Oto: Mój róg! Razem z drzwiami.
Kamyk: Hi-hi-APSIK!
…apsik… apsik…
Oto: Drzwi… się poruszyły.
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 6 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Życzenie
„Chcę pójść tam, gdzie nikt jeszcze nie był, i znaleźć kamień, który świeci.”
Dzieci wyruszają na wyprawę „tam, gdzie nikt jeszcze nie był”, i szukają kamienia, który świeci sam z siebie.
- Talent
dostrzega każdy drobiazg
Lina zauważa na mapie drobny szczegół, który później się przydaje.
- Lubi
papierowe łódki i kakao
Mapa zostaje złożona w papierową łódkę i są na niej odciski palców z kakao.
- Pomocnik
krasnal Kamyczek, który kicha, kiedy się śmieje
Kamyczek się śmieje, kicha — i latarenka gaśnie.
- Przyjaciel
Oto, twórca map
Oto zabiera na wyprawę swoją pierwszą mapę.
Co dodał rodzic
- Temat
- przyznanie się do błędu
- Uwaga
- „Kiedy coś zepsuje albo rozleje, szybko to chowa i udaje, że nic się nie stało. Nie chcemy jej karać.”
W domu nic się nie psuje ani nie rozlewa — Lina popełnia inny, mały błąd daleko od domu, na wyprawie.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Dwie sekundy
Ema czyta prądy morskie z bąbelków i chce pokonać kuzyna Maťa w wyścigu tratw o kawałek Wielkiej Mapy. Za latarnią morską jest Diabelski Wir, gdzie nikt nigdy nie odważył się płynąć.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Czysta kreska
- Przykład: okładka + 7 z 16 stron
- Bohaterka: Ema, 8 lat (wymyślona)
Przykład — wymyślone dziecko

Dwie sekundy
Książka dla Emy

Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.
Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.
Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.
Echo: …ZAWSZE!
Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.
Echo: …SŁOWO!
Kubo: Węzły gotowe, pani kapitan.
Ema: To stawiamy żagiel!
Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.
Ema: A my mamy bąbelki.

TUUUUT!
Maťo: Pa-pa, ślimaki!
Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Jest prąd!
Maťo: Hej! To oszustwo!
Echo: …OSZUSTWO!
Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!
Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.
Kubo: Nie ten, pani kapitan. Ten jest diabelski.

Ema: Diabelski Wir. Nikt jeszcze nie odważył się tam wpłynąć.
Kubo: Dziś płyniemy do boi, pani kapitan.
Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!
Ema: Maťo! Pozdrów rybki!
Echo: …RYBKI! RYBKI!
Ema: Echo! Stop!
Echo: …STOP!

DZYŃ!
Maťo: Pieeerwszy!
dzyń.
Kotva: Maťo. O dwie sekundy.
Ema: To przez tę papugę!
Echo: …PAPUGĘ!

Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?
Maťo: …Ema? Ty umiesz czytać prądy.
Ema: Przegrałam o dwie sekundy. Dwie!
Ema: …Pokaż.
Kotva: Z góry zobaczycie prądy.
Ema: Obróć ją, Kubo. Żółwia Skała jest tam.
Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!
Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

Ema: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Weźmiemy cię na hol.
Maťo: …No dobra. Ale mapę niosę ja.
Maťo: Znam się na węzłach. Kokardka zawsze trzyma.
Kubo: …Zawsze?
Echo: …ZAWSZE!
Ema: To tylko mały wir!
Kubo: MAŁY?!
Maťo: Ju-huuu!
Ema: Ups. Jest większy, niż myślałam!
Maťo: Kokardka się rozwiązała!
Ema: Skręcam do niego! Kubo, pętla!
Kubo: To jest dopiero węzeł.
Maťo: A to są wiosła!

Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie.
Ema: To to narysuj, Kubo!
Maťo: Nie sięgam!
Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.
Ema: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?
Maťo: Rewanż!
Echo: …REWANŻ!
Głos z wraku: …Pozdrów rybki…
Kubo: To… nie był Echo.
Ema: To ja tak krzyknęłam. Przy boi.
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 7 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Życzenie
„Chcę się ścigać z kuzynem i popłynąć tam, gdzie nikt nigdy nie odważył się płynąć.”
Ema ściga się z kuzynem Maťem o kawałek Wielkiej Mapy i spogląda na Diabelski Wir, dokąd nikt nie odważył się płynąć.
- Talent
czyta prądy morskie z bąbelków w wodzie
Na starcie zauważa, że bąbelki skręcają w lewo — tam płynie prąd.
- Pomocnik
papuga, która powtarza ostatnie słowo
Papuga Echo powtarza ostatnie słowo: „…ZAWSZE!”, „…OSZUSTWO!”
- Wygląd
porusza się na wózku z turkusową ramą, ma chustę w paski
Ema steruje tratwą ze swojego wózka. O wózku nie ma ani słowa — port i tratwa są po prostu do niego przystosowane.
- Świat i styl
Wyspa Piratów, Czysta kreska
Port, latarnia morska i tratwy narysowane wyraźną, czystą kreską.
Co dodał rodzic
- Temat
- przegrywanie i błędy
- Uwaga
- „Kiedy przegrywa w karty albo w chińczyka, zgarnia pionki ze stołu i mówi, że już nigdy nie zagra. Bez kar — chcemy, żeby umiała przegrać i grać dalej.”
W historii nie ma kart ani chińczyka. Ema przegrywa o dwie sekundy — a co zrobi potem, pokazuje sama.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Dwie sekundy
Ta sama historia, inny bohater: Kubo wiąże węzły i rysuje mapy, a z przyjaciółką Emą ściga się z Maťem o kawałek Wielkiej Mapy. Pewnego dnia Ema chce przepłynąć przez Diabelski Wir.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Czysta kreska
- Przykład: okładka + 7 z 16 stron
- Bohater: Kubo, 8 lat (wymyślony); jego przyjaciółka Ema porusza się na wózku
Przykład — wymyślone dziecko

Dwie sekundy
Książka dla Kuby

Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.
Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.
Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.
Echo: …ZAWSZE!
Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.
Echo: …SŁOWO!
Kubo: Stawiamy żagiel!
Ema: Kapitanie, prądy musują dziś jak lemoniada.
Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.
Ema: A my mamy bąbelki.

TUUUUT!
Maťo: Pa-pa, ślimaki!
Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Kubo, jest prąd!
Maťo: Hej! To oszustwo!
Echo: …OSZUSTWO!
Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!
Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.
Kubo: Nie ten. Ten jest diabelski.

Ema: Diabelski Wir. Kiedyś przez niego przepłynę. Nikt jeszcze się nie odważył.
Kubo: Dziś płyniemy do boi.
Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!
Kubo: Maťo! Pozdrów rybki!
Echo: …RYBKI! RYBKI!
Ema: Kubo! Żagiel!
Kubo: Echo! Stop!
Echo: …STOP!

DZYŃ!
Maťo: Pieeerwszy!
dzyń.
Kotva: Maťo. O dwie sekundy.
Kubo: To przez twoją papugę!
Echo: …PAPUGĘ!

Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?
Ema: Jeśli to ślimaki, to naprawdę szybkie.
Maťo: …Kubo? Ty przecież rysujesz mapy?
Kubo: Przegraliśmy o dwie sekundy. Dwie!
Kubo: …Pokaż.
Ema: To prądy. Ale które? Morze jest ich pełne.
Kotva: Z góry zobaczycie prądy.
Kubo: Żółwia Skała jest tam. Czyli mapa idzie tak!
Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!
Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

Kubo: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Maťo, weźmiemy cię na hol.
Maťo: …No dobra. Mapę niosę ja. I zawiązuję linę na kokardkę.
Ema: Nareszcie Diabelski Wir!
Kubo: Szybko, zanim Maťo się rozmyśli!
Ema: Kubo, jesteś kapitanem tratwy. Nie moich kółek.
Kubo: Trzymaj się trasy! W prawo przy skale!
Ema: Jasne! To tylko mały wir!
Maťo: Ju-huuu!
Ema: Ups, za ostro! Skręcam do niego!
Maťo: Kokardka się rozwiązała!
Kubo: Rzucę pętlę!
Kubo: To jest dopiero węzeł.
Maťo: A to są wiosła!

Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Rysuję to!
Ema: Rysuj szybko. Przypływ nie poczeka.
Maťo: Nie sięgam!
Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.
Kubo: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?
Maťo: Rewanż!
Echo: …REWANŻ!
Głos z wraku: …Pozdrów rybki…
Ema: To… nie był Echo.
Kubo: To ja tak krzyknąłem. Przy boi.
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 7 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Talent
szybko wiąże węzły i rysuje mapy
Kubo wiąże węzły na tratwie i przerysowuje trasę do zeszytu.
- Świat
papuga, która powtarza ostatnie słowo · wyścig tratw
Papuga Echo powtarza ostatnie słowo, a dzieci ścigają się na tratwach o kawałek Wielkiej Mapy.
- Świat i styl
Wyspa Piratów, Czysta kreska
Port, latarnia morska i tratwy narysowane wyraźną, czystą kreską.
Co dodał rodzic
- Temat
- przegrywanie i błędy · przyjaciółka, która porusza się na wózku
- Uwaga
- „Kiedy przegrywa w piłkę albo w grze, płacze i mówi, że już nigdy w to nie zagra. Bez kar — chcemy, żeby umiał przegrać i grać dalej.” A w historii: przyjaciółka, która porusza się na wózku.
W historii nie ma piłki nożnej. Kubo przegrywa o dwie sekundy. Ema jest przyjaciółką z własnym celem — nikt nie robi sprawy z wózka, a kiedy Kubo w pośpiechu go chwyta, Ema mówi jedno zdanie.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Magnes
Tobi z ławki rezerwowych i nowa dziewczyna, która rozumie gołębie, ścigają robota, który „naprawia” miasto klejem — o miejsce w drużynie bohaterów.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Superbohaterowie
- Przykład: okładka + 8 z 16 stron
- Bohater: Tobi, 10 lat (wymyślony)
Przykład — wymyślone dziecko

Magnes
Książka dla Tobiego

Miasto Bohaterów. Każde dziecko ma tu jedną moc. Moc Tobiego to magnes.
Tobi: Siedem łyżek naraz. Nowy rekord!
Strażnik Wieży: Robot Klejek profesora Wpadki uciekł. Skleja całe miasto.
Strażnik Wieży: Kto sprowadzi go przed zachodem słońca, dołączy do Drużyny Sygnału.
Tobi: Nareszcie. Dwa lata na ławce.
Strażnik Wieży: Idziesz z Lotą. Jest nowa.
Lota: Cześć. To jest Gru-Gru. Mówi, że masz dziwne okulary.
Tobi (myśli): Super. Nowa i gołąb.

Lota: Gru-Gru mówi, że Klejek jest za fontanną.
Tobi: Wiem. Widzę go.
Tobi: Jest z metalu. Jedno przyciągnięcie i jest mój.
ŚLIIIZG!
Lota: Tobi, lecisz prosto na niego!
Profesor Wpadka: Klejek! Stój! Przepraszam, dzieci!
Tobi: Wiedziałem. No… prawie.

Lota: Gołębie mówią, że Klejek nie psuje rzeczy. Naprawia je.
Tobi: Klejem? Całe miasto?
Lota: Trzęsą ci się łyżki.
Tobi: To nie są moje łyżki!
Lota: Jeśli go nie złapiemy, odeślą mnie do domu. To mój pierwszy dzień.
Tobi: Mnie nigdzie nie odeślą. Ja tylko siedzę.
Lota: Rynek!
Tobi: Chodź!

Tobi: Teraz. Tylko kółko. Powoli…
Lota: Tobi, czekaj! Gołębie wiedzą, dokąd on jedzie!
Profesor Wpadka: Znowu pudło!
Tobi: Wszystko zepsułaś!

BRZDĘK-ŁUP-DZYŃ!
Lota: …Tobi?
Głos ze sterty: Nic mi nie jest. Chyba.
Lota: Gru-Gru pyta, czy chcesz winogrono.
Tobi: Super. Jeszcze patelnia.

Tobi: Eksperyment pierwszy: myślę o gołębiach.
Tobi: Eksperyment drugi: nie myślę o gołębiach.
Lota: Co ty tam robisz?
Tobi: Naukę.
Piekarz: Moja patelnia!
Tobi: Patelnia — tam. Rower — tam.
Tobi: Przepraszam. Nie słuchałem. Dokąd jedzie Klejek?
Lota: Na wieżę. Gołębie mówią, że chce naprawić Sygnał.

Profesor Wpadka: Klejek, nie! Klej nie świeci!
Klejek: Bip-bip!
TRZEEESZCZ!
Lota: Tobi! Sygnał!
Tobi: Tylko zbiornik. Ładnie i powoli.
Klejek: Bip?
Profesor Wpadka: Proszę. Pędzel. I koniec z genialnymi pomysłami, Klejek.
Lota: Gru-Gru mówi, że mu się podoba.

Strażnik Wieży: Robot wrócił, a Sygnał świeci. Kto to zrobił?
Tobi: Gołębie wiedziały, dokąd jedzie.
Lota: A on wiedział, co wyciągnąć.
Strażnik Wieży: Jesteście w drużynie. Na razie na próbę. Oboje.
Strażnik Wieży: Pierwsze zadanie jest tam na dole.
Strażnik Wieży: Odkleić całe miasto.
Tobi: …Całe?
Klejek: Bip!
Lota: Gru-Gru mówi, że Sygnał woła wyspę.
Tobi: Wyspę? Przecież nikt tam nie mieszka.
Ciąg dalszy nastąpi: Sygnał z wyspy
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 8 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Moc
magnes, który przyciąga metalowe rzeczy
Tobi ćwiczy magnes na łyżkach i używa go w pościgu za robotem.
- Życzenie
„Chcę dostać się do drużyny bohaterów i złapać robota, który robi bałagan.”
Kto do zachodu słońca przyprowadzi robota Klejka, dołączy do Drużyny Sygnał.
- Wygląd
peleryna z koca w kratkę i okularki do pływania
Dokładnie tak jest narysowany w stylu Superbohaterowie.
- Talent
uwielbia eksperymenty
W ważnym momencie Tobi przeprowadza eksperyment.
- Przyjaciel
Lota, która rozumie gołębie
Lota i gołąb Gru-Gru wiedzą więcej, niż Tobi się spodziewa.
Co dodał rodzic
- Temat
- złość i uspokajanie się
- Uwaga
- „Kiedy coś mu nie wychodzi, wybucha, krzyczy i rzuca rzeczami. Potem jest mu przykro. Nie kara — chcemy, żeby wiedział, co z tym zrobić.”
W historii Tobi nie rzuca rzeczami w domu ani nie przegrywa gry — wszystko dzieje się podczas pościgu za robotem w Mieście Bohaterów.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Noc zagadek
Klára złamie każdy szyfr i chce wygrać uliczną grę detektywistyczną — ale zagadki zależą od rzeczy, które znają tylko miejscowi.
Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.
- Styl: Anime
- Przykład: okładka + 8 z 16 stron
- Bohaterka: Klára, 13 lat (wymyślona)
Przykład — wymyślone dziecko

Noc zagadek
Książka dla Klary

Jesienne ferie u babci. Siedem dni. Jedna piekarnia. I brat.
Pani Lienka: Cztery koperty. W ostatniej jest hasło dla mnie. Bez hasła nie ma mety.
Pani Lienka: Kto pierwszy wróci przed ósmą, trafi na Tablicę Zagadek.
Klára: Drużyna: ja, mój brat i Gustáv.
Pani Lienka: Pluszak liczy się za pół.
Dávid: Nas też jest dwoje. Rišo jest u babci. I tak was pokonamy.
Pani Lienka: Tylko dziś wystarczy dwoje. Dwoje i pół też.

SUCBVWDQHN
Dávid: Co to jest? Literówki?
Klára: Przesunięcie o jeden… bez sensu. O trzy… Przystanek.
Vilko: Jesteś jak komputer.
Jeden do zera dla przyjezdnej.
Klára: „Idź do Strażnika Czasu.” Kto to jest Strażnik Czasu?
Vilko: Budzik babci?

Internet nic nie wie o Strażniku Czasu. Internet nigdy tu nie był.
Ivka: Strażnik to pomnik przy szkole. Wszyscy to wiedzą.
Dávid: Ja wiedziałem pierwszy.
Ivka: Ty zawsze jesteś pierwszy.
Vilko: Jesteśmy szpiegami?
Klára: Jesteśmy turystami.
PISK!
Dávid: Śledzicie nas?
Klára: Ja? Wyprowadzam chomika na spacer.

(szyfr z symboli)
(szyfr z symboli)
(szyfr z symboli)
▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
Ivka: Nie znam tych symboli.
Klára (myśli): Ja znam.
Dávid: Poradzimy sobie sami.
Klára: Ja też.
Vilko: Pa!
Klára: „Pod ławką na górce, z której całe osiedle zjeżdża zimą na sankach.”
Klára: …Super. Która górka?

(szyfr z symboli)
▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH
7:31. Wiadomość odebrana. Górki są trzy.
Ivka: Przy garażach? W parku? Przy wieży ciśnień?
Dávid: Może to mapa. Albo pizza.
Klára: Wstawaj. Wpadniemy do kogoś bez zapowiedzi.

▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S
POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH
(szyfr z symboli)
Klára: Ja wiem, co tu jest napisane. Wy wiecie, która górka.
Dávid: A dlaczego mamy się dzielić?
Klára: Bo ja mam połowę, wy macie połowę, a Gustáv to pół. I trzymaliście to bokiem.
Ivka: Całe osiedle zjeżdża tylko z jednej. Saneczkowa Górka, za garażami.
Dávid: Dobra. Ale ja jestem kapitanem.
Klára: Jasne, kapitanie.
Vilko: Jestem głodny.

EDEHFCND
EDEHFCND
EDEHFCND
Ivka: Choć raz ja pierwsza!
Dávid: Kapitan łamie hasło. Po drodze.
Klára: Daj to!
Dávid: Kapitan! …Mam! Pączek!
Dávid: Hasło: pączek!
Pani Lienka: Nie.
7:59.

Bliźniaki: Babeczka!
Pani Lienka: Dobrze! Pierwsi.
Klára: …Babeczka.
Pani Lienka: Też dobrze. Drugie miejsce.
Dávid: Wina kapitana.
Vilko: Ja też bym powiedział pączek.
Ivka: Pójdziesz z nami jutro? W piątek poznasz Riša.
Klára: Jutro. Może.
Ivka: To nie jest od pani Lienki.
Klára: To jest nasze.
Ciąg dalszy nastąpi: Kto nakleja kropki?
- Przykład — wymyślone dziecko
Koniec przykładu
To było pierwszych 8 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.
Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.
Co wymyśliło dziecko
- Talent
złamie każdy szyfr
W grze są cztery koperty z szyframi, a czytelnicy mogą je łamać razem z Klárą.
- Charakter
trochę ironiczna
„Ja? Wyprowadzam chomika.”
- Rodzina
brat Vilko i Gustáv, pluszowy chomik
„Drużyna: ja, mój brat i Gustáv.” — „Pluszak liczy się za pół.”
- Życzenie
„Chcę historię z zagadką i z kimś, kto jest naprawdę dobry w szyfrach. I nie może być cringe.”
Noc Zagadek: uliczna gra z szyframi, meta w piekarni do ósmej.
- Świat i styl
Nasza ulica, anime
Zwykłe osiedle wieczorem, narysowane jak anime.
Co dodał rodzic
- Temat
- przyjaźń: jak dołączyć do grupy
- Uwaga
- „Odkąd się przeprowadziliśmy, zamknęła się w sobie, mówi, że nikogo tu nie potrzebuje i że i tak kiedyś wrócimy. Nie naciskać, ale niech zobaczy, że można zrobić pierwszy krok.”
W historii nie ma przeprowadzki — Klára jest tylko na tydzień u babci, a miejscowe dzieci wiedzą rzeczy, których ona nie wie.
Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.
O przykładach
Pierwsze strony spersonalizowanych książek, dokładnie takie, jakie dostaje rodzina: książeczka z obrazkami dla 4–5 lat i komiksy dla 6–8, 7–9, 9–11 i 12–14 lat, każdy w innym stylu rysunku. Historia dla 7–9 lat jest tu dwa razy: raz bohaterką jest Ema, która porusza się na wózku, raz Ema jest przyjaciółką bohatera. Dzieci w przykładach są wymyślone — opis, scenariusz, rysunki i kontrole zrobiliśmy tym samym procesem co przy prawdziwym zamówieniu. Cała książka ma więcej stron: opowieść za 9,90 € (1 opowieść · 16 stron) albo cała przygoda za 24,90 € (3 opowieści · 48 stron), jako książeczka z obrazkami lub komiks.
- Dzieci w przykładach są wymyślone — żadne prawdziwe dziecko, żadne zdjęcie.
- Rysuje AI, człowiek sprawdził każdą stronę.
- Przykład to początek książki; cała książka ma początek i koniec.
Narysujemy taką książkę z Twoim dzieckiem
Najpierw za darmo rysujemy Twoje dziecko jako bohatera. Płacisz dopiero, jeśli Ci się spodoba, i tylko raz: opowieść za 9,90 € (1 opowieść · 16 stron) albo cała przygoda za 24,90 € (3 opowieści · 48 stron), jako książeczka z obrazkami lub komiks.
Najczęstsze pytania
Czy dzieci w przykładach są prawdziwe?
Nie. Bruno, Lina, Ema, Kubo, Tobi, Klára i wszyscy pozostali są wymyśleni. Na stronie nigdy nie pokazujemy dzieci naszych klientów.
Czy książka mojego dziecka będzie tak wyglądać?
Tak zaczyna się książka dla tego wieku. Jedna opowieść ma 16 stron (książeczka z obrazkami lub komiks), przygoda to trzy opowieści (3 opowieści · 48 stron); styl rysunku Twoje dziecko wybiera z 20 możliwości, a historię piszemy od zera według Twojego opisu.
Książeczka z obrazkami czy komiks?
Książeczka z obrazkami ma na każdej stronie duży obrazek i kilka zdań, które czyta na głos rodzic — polecamy ją dla dzieci w wieku 4–5 lat. Komiks ma kadry i dymki, które dziecko czyta samo — od 6 lat.
Kto to rysuje?
Rysuje AI na podstawie karty postaci, którą tworzymy raz i blokujemy. Scenariusz piszemy według zasad psychologii dziecięcej dla danego wieku, dymki dodajemy sami, a człowiek sprawdza każdą stronę.