Przykłady · wymyślone dzieci

Przykłady według wieku dziecka

Książeczka z obrazkami dla 4–5 lat i komiksy dla 6–8, 7–9, 9–11 i 12–14 lat — pierwsze strony, dokładnie takie, jakie otrzymasz.

Ile lat ma Twoje dziecko?

Wybierz wiek — pokażemy pasujący przykład.

Okładka przykładu Rexo i malutki namiot (4–5 lat)
4–5 lat · książeczka — czyta rodzic

Rexo i malutki namiot

Bruno chce oglądać świetliki ze swojego namiotu nad jeziorem. Nadchodzi burza, namiot przenosi się do chatki — a do drzwi puka największy dinozaur w dolinie.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Plastelina
  • Przykład: okładka + 6 z 16 stron
  • Bohater: Bruno, 5 lat (wymyślony)
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Bruno i mały Pupo przed chatką z malutkim pomarańczowym namiotem; ogromny Rexo zagląda zza dachu i trzyma liść nad głową.

    Rexo i malutki namiot

    Książka dla Bruna

  2. Bruno i Pupo nad jeziorem z pomarańczowym namiotem; Doktor Skamielina w drzwiach chatki pokazuje burzowe chmury. Nad jeziorem Bruno i Pupo rozbijali malutki pomarańczowy namiot, bo dziś wieczorem miały przylecieć świetliki. Pupo piszczał z radości. Ale nad wzgórza nadciągnęły chmury, a Doktor Skamielina powiedział: „Idzie burza — dziś namiot śpi w mojej chatce.” PIII!

    Nad jeziorem Bruno i Pupo rozbijali malutki pomarańczowy namiot, bo dziś wieczorem miały przylecieć świetliki. Pupo piszczał z radości. Ale nad wzgórza nadciągnęły chmury, a Doktor Skamielina powiedział: „Idzie burza — dziś namiot śpi w mojej chatce.”

    PIII!

  3. W chatce stoi namiot; Bruno ma kolczasty dinokaptur naciągnięty na oczy, a w oknie deszcz i błyskawice. Namiot stał teraz w chatce. „Świetliki, gdzie jesteście?” — szepnął Bruno, ale na dworze był tylko grzmot. Bruno naciągnął kolczasty dinokaptur na oczy: „Jestem pancernym dinozaurem, nie boję się!” I właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi: puk, puk. BUM!

    Namiot stał teraz w chatce. „Świetliki, gdzie jesteście?” — szepnął Bruno, ale na dworze był tylko grzmot. Bruno naciągnął kolczasty dinokaptur na oczy: „Jestem pancernym dinozaurem, nie boję się!” I właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi: puk, puk.

    BUM!

  4. Ogromna mokra głowa Rexa pod liściem wypełnia drzwi; potem Bruno mu coś szepcze. W drzwiach stał Rexo, największy dinozaur w dolinie, i zmieściła się w nich tylko jego głowa. „Mogę też wejść, skoro grzmot jest jeszcze większy ode mnie?” — szepnął, trzęsąc się jak galaretka. Bruno popatrzył na niego, odsunął kaptur i szepnął: „Ja też troszeczkę się boję — chodź bliżej.” BUM!

    W drzwiach stał Rexo, największy dinozaur w dolinie, i zmieściła się w nich tylko jego głowa. „Mogę też wejść, skoro grzmot jest jeszcze większy ode mnie?” — szepnął, trzęsąc się jak galaretka. Bruno popatrzył na niego, odsunął kaptur i szepnął: „Ja też troszeczkę się boję — chodź bliżej.”

    BUM!

  5. Głowa Rexa przy namiocie, który świeci jak dynia; Bruno pokazuje dwa palce, a Pupo piszczy. Rexo schował grzbiet i ogon pod daszek drewutni. Bruno zapalił latarkę i namiot zaświecił jak dynia. „Jak huknie, liczymy: raz, dwa…” — zaczął Bruno, ale Pupo wpiszczał mu się w słowo. „To nie jest trzy!” — zaśmiał się Rexo. PIII!

    Rexo schował grzbiet i ogon pod daszek drewutni. Bruno zapalił latarkę i namiot zaświecił jak dynia. „Jak huknie, liczymy: raz, dwa…” — zaczął Bruno, ale Pupo wpiszczał mu się w słowo. „To nie jest trzy!” — zaśmiał się Rexo.

    PIII!

  6. Bruno nadyma policzki do Bumka, a Rexo śmieje się z zamkniętymi oczami. Znów zagrzmiało. Bruno nadął policzki i zagrzmiał cieniutkim głosikiem: „Bumek!” Rexo parsknął śmiechem i prosił, żeby zrobił to jeszcze raz. BUMEK!

    Znów zagrzmiało. Bruno nadął policzki i zagrzmiał cieniutkim głosikiem: „Bumek!” Rexo parsknął śmiechem i prosił, żeby zrobił to jeszcze raz.

    BUMEK!

  7. Rexo śpi z kocykiem na nosie, a za oknem świecą świetliki; w domu mama śmieje się z Brunowego Bumka podczas odkurzania. ZZZZ! Potem deszcz ustał, grzmot powędrował za wzgórza, a nad jeziorem wzbiły się setki świetlików. Największy dinozaur w dolinie ich nie widział, bo spał, więc Bruno otulił mu nos kocykiem. Kilka dni później w domu zaryczał odkurzacz, Bruno nadął policzki — „Bumek!” — a mama wybuchnęła śmiechem.

    ZZZZ!

    Potem deszcz ustał, grzmot powędrował za wzgórza, a nad jeziorem wzbiły się setki świetlików. Największy dinozaur w dolinie ich nie widział, bo spał, więc Bruno otulił mu nos kocykiem. Kilka dni później w domu zaryczał odkurzacz, Bruno nadął policzki — „Bumek!” — a mama wybuchnęła śmiechem.

  8. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 6 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Życzenie

    „Chcę spać w namiocie nad jeziorem i zobaczyć świetliki.”

    Historia zaczyna się nad jeziorem: Bruno i Pupo rozbijają namiot, bo dziś w nocy przylecą świetliki.

  2. Talent

    potrafi naśladować każdy dźwięk

    Bruno umie zamienić grzmot w malutkie „bumciu”.

  3. Pomocnik

    ankylozaur Pupo, który popiskuje jak zabawka

    Pupo popiskuje z radości — nawet w samym środku liczenia.

  4. Rzecz

    żółta lampka

    Lampka sprawia, że namiot świeci jak dynia.

  5. Świat i styl

    Dolina Dinozaurów, Plastelina

    Wszystko jest z plasteliny, nawet największy dinozaur w dolinie.

Co dodał rodzic

Temat
strach i małe kroki
Uwaga
„W czasie burzy chowa się pod kołdrę i woła nas w nocy. Nie chcemy mu mówić, żeby się nie bał.”

W historii nie ma kołdry ani nocy w domu. Ktoś dużo większy od Bruna się boi, a Bruno jest przy nim.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Okładka przykładu Kakaowa mapa (6–8 lat)
6–8 lat · komiks — dziecko czyta samo

Kakaowa mapa

Lina, Oto i krasnal Kamyczek ruszają tam, gdzie nikt jeszcze nie był, i oświetlają tunele głupiutkimi piosenkami — ale na rozwidleniu brakuje kawałka mapy.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Książeczka z obrazkami
  • Przykład: okładka + 6 z 16 stron
  • Bohaterka: Lina, 7 lat (wymyślona)
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Lina trzyma świecącą latarnię w iskrzącym się tunelu, obok niej Oto z mapą, a krasnal Kamyk śpiewa na kamieniu.

    Kakaowa mapa

    Książka dla Liny

  2. Rano Oto pokazuje swoją pierwszą mapę, Kamyk klepie ją kakaowymi paluszkami, Lina po kryjomu składa ją w łódkę i róg odpływa strumykiem. Ranek przed wyprawą tam, gdzie jeszcze nikt nie był. Oto: Moja pierwsza mapa! Przerysowałem ją od dawnych górników — razem ze znakami. Oto: Mam nadzieję, że jest dobra. Kamyk: Ups. Kakaowe paluszki. Iskra: Jeśli latarnia zgaśnie, zapalcie ją od kamienia, który świeci sam z siebie. Lina (myśli): Tylko malutka łódka. Zaraz ją rozłożę. TRZASK!

    Ranek przed wyprawą tam, gdzie jeszcze nikt nie był.

    Oto: Moja pierwsza mapa! Przerysowałem ją od dawnych górników — razem ze znakami.

    Oto: Mam nadzieję, że jest dobra.

    Kamyk: Ups. Kakaowe paluszki.

    Iskra: Jeśli latarnia zgaśnie, zapalcie ją od kamienia, który świeci sam z siebie.

    Lina (myśli): Tylko malutka łódka. Zaraz ją rozłożę.

    TRZASK!

  3. Iskra przywiązuje Ota liną, dzieci wchodzą do iskrzącego się tunelu, Kamyk kicha i latarnia gaśnie; gdy Kamyk śpiewa, kryształy świecą. Iskra: Zostanę tu i będę popuszczać linę. Szarpnijcie, a przyjdę. Oto: Mapa jest. Idziemy! Kamyk: Hi-hi-hi! Iskierki! Hi-hi… Oto: Uwaga! Jak się śmieje, to kicha. APSIK! Kamyk: Ciemno jak w skarpecie, jak w skarpecie… Oto: Świecą! Kiedy on śpiewa!

    Iskra: Zostanę tu i będę popuszczać linę. Szarpnijcie, a przyjdę.

    Oto: Mapa jest. Idziemy!

    Kamyk: Hi-hi-hi! Iskierki! Hi-hi…

    Oto: Uwaga! Jak się śmieje, to kicha.

    APSIK!

    Kamyk: Ciemno jak w skarpecie, jak w skarpecie…

    Oto: Świecą! Kiedy on śpiewa!

  4. Wszyscy śpiewają i tunel świeci; na rozwidleniu pięciu tuneli Oto odkrywa, że brakuje rogu mapy, i podejrzewa Kamyka; Lina milczy i ściska swój kamień. Oto: Boję się motyli, nawet małych! Lina: Niechcący zjadłam robaka, w sałatce! Oto: Kto podarł moją mapę?! Oto: Kakaowe paluszki… Kamyk? Kamyk: Ja… ja ją tylko poklepałem.

    Oto: Boję się motyli, nawet małych!

    Lina: Niechcący zjadłam robaka, w sałatce!

    Oto: Kto podarł moją mapę?!

    Oto: Kakaowe paluszki… Kamyk?

    Kamyk: Ja… ja ją tylko poklepałem.

  5. Lina prowadzi ich w ślepy zaułek i śpiewa o wiele za głośno; Kamyk siedzi cicho w ciemności, Oto chce zawrócić, a Lina przypomina sobie odpływającą łódkę. Lina: Tędy! Na pewno! Oto: Ściana. Super. Lina: Tra-la-la, wszystko super, tra-la-la! Oto: Bez Kamyka to jak latarka bez baterii. Oto: Pięć tuneli i mapa bez rogu. Musimy wracać.

    Lina: Tędy! Na pewno!

    Oto: Ściana. Super.

    Lina: Tra-la-la, wszystko super, tra-la-la!

    Oto: Bez Kamyka to jak latarka bez baterii.

    Oto: Pięć tuneli i mapa bez rogu. Musimy wracać.

  6. Lina się przyznaje, Oto się złości, Kamyk pyta, czy łódka pływała; Lina rysuje ząb z mapy i gdy Kamyk nuci, znajdują kryształ w kształcie zęba. Lina: To nie Kamyk. To ja. Złożyłam mapę w łódkę i się podarła. Oto: Łódkę? Z mojej pierwszej mapy?! Kamyk: …A chociaż pływała? Lina: Na rogu był kryształ. Jak ząb. Oto: Ząb to znak dawnych górników! Pokazuje drogę. Kamyk: Ząb wskazuje, ząb wskazuje… Oto: Tędy!

    Lina: To nie Kamyk. To ja. Złożyłam mapę w łódkę i się podarła.

    Oto: Łódkę? Z mojej pierwszej mapy?!

    Kamyk: …A chociaż pływała?

    Lina: Na rogu był kryształ. Jak ząb.

    Oto: Ząb to znak dawnych górników! Pokazuje drogę.

    Kamyk: Ząb wskazuje, ząb wskazuje…

    Oto: Tędy!

  7. W Śpiewającej Sali Lina zapala latarnię od świecącego kamienia, przy stawie znajdują jej łódkę z brakującym rogiem mapy, a po kichnięciu Kamyka poruszają się małe drzwi. Lina: Kamień, który świeci sam z siebie! I miejsce, gdzie jeszcze nikt nie był! Lina: Nikt tu jeszcze nie był… oprócz mojej łódki. Oto: Mój róg! Razem z drzwiami. Kamyk: Hi-hi-APSIK! …apsik… apsik… Oto: Drzwi… się poruszyły.

    Lina: Kamień, który świeci sam z siebie! I miejsce, gdzie jeszcze nikt nie był!

    Lina: Nikt tu jeszcze nie był… oprócz mojej łódki.

    Oto: Mój róg! Razem z drzwiami.

    Kamyk: Hi-hi-APSIK!

    …apsik… apsik…

    Oto: Drzwi… się poruszyły.

  8. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 6 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Życzenie

    „Chcę pójść tam, gdzie nikt jeszcze nie był, i znaleźć kamień, który świeci.”

    Dzieci wyruszają na wyprawę „tam, gdzie nikt jeszcze nie był”, i szukają kamienia, który świeci sam z siebie.

  2. Talent

    dostrzega każdy drobiazg

    Lina zauważa na mapie drobny szczegół, który później się przydaje.

  3. Lubi

    papierowe łódki i kakao

    Mapa zostaje złożona w papierową łódkę i są na niej odciski palców z kakao.

  4. Pomocnik

    krasnal Kamyczek, który kicha, kiedy się śmieje

    Kamyczek się śmieje, kicha — i latarenka gaśnie.

  5. Przyjaciel

    Oto, twórca map

    Oto zabiera na wyprawę swoją pierwszą mapę.

Co dodał rodzic

Temat
przyznanie się do błędu
Uwaga
„Kiedy coś zepsuje albo rozleje, szybko to chowa i udaje, że nic się nie stało. Nie chcemy jej karać.”

W domu nic się nie psuje ani nie rozlewa — Lina popełnia inny, mały błąd daleko od domu, na wyprawie.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Okładka przykładu Dwie sekundy (7–9 lat)
7–9 lat · komiks — dziecko czyta samo

Dwie sekundy

Ema czyta prądy morskie z bąbelków i chce pokonać kuzyna Maťa w wyścigu tratw o kawałek Wielkiej Mapy. Za latarnią morską jest Diabelski Wir, gdzie nikt nigdy nie odważył się płynąć.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Czysta kreska
  • Przykład: okładka + 7 z 16 stron
  • Bohaterka: Ema, 8 lat (wymyślona)
Przeczytaj przykład

Ta sama historia, w której Ema jest przyjaciółką bohatera

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Ema, która porusza się na wózku, steruje tratwą Bąbel i pokazuje bąbelki w wodzie, Kubo śmieje się przy maszcie z liną od żagla, papuga Echo siedzi na swoim drążku; daleko z tyłu Maťo wiosłuje na tratwie Rekin, a Kotva płynie łódką przed czerwono-białą latarnią morską.

    Dwie sekundy

    Książka dla Emy

  2. W porannym porcie Kotva pokazuje kawałek mapy dla zwycięzcy wyścigu; kuzyn Maťo się przechwala, a papuga Echo powtarza ostatnie słowo; Ema zjeżdża na wózku po rampie do tratwy Bąbel i szykuje się z Kubą obok Rekina Maťa. Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy. Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek. Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze. Echo: …ZAWSZE! Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo. Echo: …SŁOWO! Kubo: Węzły gotowe, pani kapitan. Ema: To stawiamy żagiel! Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe. Ema: A my mamy bąbelki.

    Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.

    Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.

    Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.

    Echo: …SŁOWO!

    Kubo: Węzły gotowe, pani kapitan.

    Ema: To stawiamy żagiel!

    Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.

    Ema: A my mamy bąbelki.

  3. Wyścig się zaczyna: Maťo mocno wiosłuje i obejmuje prowadzenie, Ema zauważa bąbelki kręcące się w lewo, znajduje prąd i Bąbel wyprzedza Rekina; za latarnią połyskuje Diabelski Wir. TUUUUT! Maťo: Pa-pa, ślimaki! Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Jest prąd! Maťo: Hej! To oszustwo! Echo: …OSZUSTWO! Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo! Ema: A za latarnią jest ten najszybszy. Kubo: Nie ten, pani kapitan. Ten jest diabelski.

    TUUUUT!

    Maťo: Pa-pa, ślimaki!

    Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Jest prąd!

    Maťo: Hej! To oszustwo!

    Echo: …OSZUSTWO!

    Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!

    Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.

    Kubo: Nie ten, pani kapitan. Ten jest diabelski.

  4. Ema wpatruje się w Diabelski Wir, a Bąbel prowadzi o całą tratwę; Ema odwraca się, żeby podroczyć się z Maťem, pociąga za sobą ster, a Echo wskakuje jej na głowę — tratwa opływa boję z niewłaściwej strony. Ema: Diabelski Wir. Nikt jeszcze nie odważył się tam wpłynąć. Kubo: Dziś płyniemy do boi, pani kapitan. Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę! Ema: Maťo! Pozdrów rybki! Echo: …RYBKI! RYBKI! Ema: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: Diabelski Wir. Nikt jeszcze nie odważył się tam wpłynąć.

    Kubo: Dziś płyniemy do boi, pani kapitan.

    Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!

    Ema: Maťo! Pozdrów rybki!

    Echo: …RYBKI! RYBKI!

    Ema: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo pierwszy dzwoni dzwonkiem na boi, a Ema dwie sekundy po nim; Ema siedzi w milczeniu z zaciśniętymi pięściami, potem zwala winę na papugę, a Echo wskazuje skrzydłem prosto na nią. DZYŃ! Maťo: Pieeerwszy! dzyń. Kotva: Maťo. O dwie sekundy. Ema: To przez tę papugę! Echo: …PAPUGĘ!

    DZYŃ!

    Maťo: Pieeerwszy!

    dzyń.

    Kotva: Maťo. O dwie sekundy.

    Ema: To przez tę papugę!

    Echo: …PAPUGĘ!

  6. Przy latarni Maťo dostaje kawałek mapy, ale nie umie go odczytać i prosi Emę o pomoc; Ema przyznaje, że przegrała, i zerka na mapę; wszyscy jadą windą z boku latarni, Ema na wózku, a z galerii Ema po kręgach na mapie odnajduje Diabelski Wir. Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb? Maťo: …Ema? Ty umiesz czytać prądy. Ema: Przegrałam o dwie sekundy. Dwie! Ema: …Pokaż. Kotva: Z góry zobaczycie prądy. Ema: Obróć ją, Kubo. Żółwia Skała jest tam. Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir! Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

    Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?

    Maťo: …Ema? Ty umiesz czytać prądy.

    Ema: Przegrałam o dwie sekundy. Dwie!

    Ema: …Pokaż.

    Kotva: Z góry zobaczycie prądy.

    Ema: Obróć ją, Kubo. Żółwia Skała jest tam.

    Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!

    Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

  7. Ema postanawia wpłynąć do Diabelskiego Wiru i wziąć Maťa na hol; wszyscy śmieją się podczas jazdy, ale na zakręcie rozwiązuje się kokardka na dziobie Maťa; Ema skręca tratwą do niego, Kubo zarzuca pętlę na płetwę, a wiosła Maťa wyciągają ich na spokojną wodę. Ema: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Weźmiemy cię na hol. Maťo: …No dobra. Ale mapę niosę ja. Maťo: Znam się na węzłach. Kokardka zawsze trzyma. Kubo: …Zawsze? Echo: …ZAWSZE! Ema: To tylko mały wir! Kubo: MAŁY?! Maťo: Ju-huuu! Ema: Ups. Jest większy, niż myślałam! Maťo: Kokardka się rozwiązała! Ema: Skręcam do niego! Kubo, pętla! Kubo: To jest dopiero węzeł. Maťo: A to są wiosła!

    Ema: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Weźmiemy cię na hol.

    Maťo: …No dobra. Ale mapę niosę ja.

    Maťo: Znam się na węzłach. Kokardka zawsze trzyma.

    Kubo: …Zawsze?

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: To tylko mały wir!

    Kubo: MAŁY?!

    Maťo: Ju-huuu!

    Ema: Ups. Jest większy, niż myślałam!

    Maťo: Kokardka się rozwiązała!

    Ema: Skręcam do niego! Kubo, pętla!

    Kubo: To jest dopiero węzeł.

    Maťo: A to są wiosła!

  8. Prąd zanosi ich do ukrytej laguny ze starym wrakiem; Ema wyciąga hakiem skrzynię z luku, Maťo znajduje w środku drugi kawałek mapy, a Ema proponuje rewanż; wtedy głos z wraku mówi „Pozdrów rybki”. Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Ema: To to narysuj, Kubo! Maťo: Nie sięgam! Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku. Ema: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż? Maťo: Rewanż! Echo: …REWANŻ! Głos z wraku: …Pozdrów rybki… Kubo: To… nie był Echo. Ema: To ja tak krzyknęłam. Przy boi.

    Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie.

    Ema: To to narysuj, Kubo!

    Maťo: Nie sięgam!

    Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.

    Ema: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?

    Maťo: Rewanż!

    Echo: …REWANŻ!

    Głos z wraku: …Pozdrów rybki…

    Kubo: To… nie był Echo.

    Ema: To ja tak krzyknęłam. Przy boi.

  9. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 7 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Życzenie

    „Chcę się ścigać z kuzynem i popłynąć tam, gdzie nikt nigdy nie odważył się płynąć.”

    Ema ściga się z kuzynem Maťem o kawałek Wielkiej Mapy i spogląda na Diabelski Wir, dokąd nikt nie odważył się płynąć.

  2. Talent

    czyta prądy morskie z bąbelków w wodzie

    Na starcie zauważa, że bąbelki skręcają w lewo — tam płynie prąd.

  3. Pomocnik

    papuga, która powtarza ostatnie słowo

    Papuga Echo powtarza ostatnie słowo: „…ZAWSZE!”, „…OSZUSTWO!”

  4. Wygląd

    porusza się na wózku z turkusową ramą, ma chustę w paski

    Ema steruje tratwą ze swojego wózka. O wózku nie ma ani słowa — port i tratwa są po prostu do niego przystosowane.

  5. Świat i styl

    Wyspa Piratów, Czysta kreska

    Port, latarnia morska i tratwy narysowane wyraźną, czystą kreską.

Co dodał rodzic

Temat
przegrywanie i błędy
Uwaga
„Kiedy przegrywa w karty albo w chińczyka, zgarnia pionki ze stołu i mówi, że już nigdy nie zagra. Bez kar — chcemy, żeby umiała przegrać i grać dalej.”

W historii nie ma kart ani chińczyka. Ema przegrywa o dwie sekundy — a co zrobi potem, pokazuje sama.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Okładka przykładu Dwie sekundy (7–9 lat)
7–9 lat · komiks — dziecko czyta samo

Dwie sekundy

Ta sama historia, inny bohater: Kubo wiąże węzły i rysuje mapy, a z przyjaciółką Emą ściga się z Maťem o kawałek Wielkiej Mapy. Pewnego dnia Ema chce przepłynąć przez Diabelski Wir.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Czysta kreska
  • Przykład: okładka + 7 z 16 stron
  • Bohater: Kubo, 8 lat (wymyślony); jego przyjaciółka Ema porusza się na wózku
Przeczytaj przykład

Ta sama historia, w której Ema jest bohaterką

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: na płaskiej tratwie Bąbel Kubo w zielonej czapce trzyma linę od żagla i pokazuje przed siebie; obok niego przy sterze Ema, która porusza się na wózku, pokazuje bąbelki w wodzie, a papuga Echo siedzi na swoim drążku; w oddali Maťo wiosłuje na tratwie Rekin, a dalej Kotva w łódce wiosłowej i latarnia morska.

    Dwie sekundy

    Książka dla Kuby

  2. W porcie Kotva pokazuje kawałek Wielkiej Mapy dla tego, kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi; Maťo się przechwala, a papuga Echo powtarza ostatnie słowo; Ema zjeżdża po rampie do tratwy, Kubo stawia żagiel, a Maťo unosi swoje ogromne wiosła na Rekinie. Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy. Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek. Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze. Echo: …ZAWSZE! Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo. Echo: …SŁOWO! Kubo: Stawiamy żagiel! Ema: Kapitanie, prądy musują dziś jak lemoniada. Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe. Ema: A my mamy bąbelki.

    Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.

    Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.

    Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.

    Echo: …SŁOWO!

    Kubo: Stawiamy żagiel!

    Ema: Kapitanie, prądy musują dziś jak lemoniada.

    Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.

    Ema: A my mamy bąbelki.

  3. Wyścig się zaczyna: Maťo odpływa, Ema po bąbelkach znajduje prąd i Bąbel wyprzedza Rekina; Ema pokazuje najszybszy prąd za latarnią, który Kubo nazywa diabelskim. TUUUUT! Maťo: Pa-pa, ślimaki! Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Kubo, jest prąd! Maťo: Hej! To oszustwo! Echo: …OSZUSTWO! Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo! Ema: A za latarnią jest ten najszybszy. Kubo: Nie ten. Ten jest diabelski.

    TUUUUT!

    Maťo: Pa-pa, ślimaki!

    Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Kubo, jest prąd!

    Maťo: Hej! To oszustwo!

    Echo: …OSZUSTWO!

    Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!

    Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.

    Kubo: Nie ten. Ten jest diabelski.

  4. Ema chce kiedyś przepłynąć przez Diabelski Wir; Bąbel prowadzi, Kubo odwraca się, żeby podroczyć się z Maťem, puszcza linę od żagla, a Echo ląduje mu na głowie, więc tratwa opływa boję z niewłaściwej strony. Ema: Diabelski Wir. Kiedyś przez niego przepłynę. Nikt jeszcze się nie odważył. Kubo: Dziś płyniemy do boi. Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę! Kubo: Maťo! Pozdrów rybki! Echo: …RYBKI! RYBKI! Ema: Kubo! Żagiel! Kubo: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: Diabelski Wir. Kiedyś przez niego przepłynę. Nikt jeszcze się nie odważył.

    Kubo: Dziś płyniemy do boi.

    Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!

    Kubo: Maťo! Pozdrów rybki!

    Echo: …RYBKI! RYBKI!

    Ema: Kubo! Żagiel!

    Kubo: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo pierwszy dzwoni dzwonkiem, Kubo dwie sekundy po nim; Kubo czerwienieje ze złości i zwala winę na papugę, a Echo wskazuje skrzydłem prosto na niego. DZYŃ! Maťo: Pieeerwszy! dzyń. Kotva: Maťo. O dwie sekundy. Kubo: To przez twoją papugę! Echo: …PAPUGĘ!

    DZYŃ!

    Maťo: Pieeerwszy!

    dzyń.

    Kotva: Maťo. O dwie sekundy.

    Kubo: To przez twoją papugę!

    Echo: …PAPUGĘ!

  6. Maťo dostaje kawałek mapy, ale nie umie go odczytać i prosi Kubę; Kubo wypuszcza powietrze, jadą windą na latarnię, a Kubo obraca mapę tak, by pasowała do Żółwiej Skały — trasa prowadzi przez Diabelski Wir. Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb? Ema: Jeśli to ślimaki, to naprawdę szybkie. Maťo: …Kubo? Ty przecież rysujesz mapy? Kubo: Przegraliśmy o dwie sekundy. Dwie! Kubo: …Pokaż. Ema: To prądy. Ale które? Morze jest ich pełne. Kotva: Z góry zobaczycie prądy. Kubo: Żółwia Skała jest tam. Czyli mapa idzie tak! Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir! Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

    Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?

    Ema: Jeśli to ślimaki, to naprawdę szybkie.

    Maťo: …Kubo? Ty przecież rysujesz mapy?

    Kubo: Przegraliśmy o dwie sekundy. Dwie!

    Kubo: …Pokaż.

    Ema: To prądy. Ale które? Morze jest ich pełne.

    Kotva: Z góry zobaczycie prądy.

    Kubo: Żółwia Skała jest tam. Czyli mapa idzie tak!

    Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!

    Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

  7. Kubo przerysowuje trasę do zeszytu, w pośpiechu chwyta wózek Emy, a Ema mówi mu, że jest kapitanem tratwy, a nie jej kółek; w Diabelskim Wirze rozwiązuje się kokardka na dziobie Maťa, Kubo zarzuca pętlę, a Maťo mocno ciągnie wiosłami. Kubo: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Maťo, weźmiemy cię na hol. Maťo: …No dobra. Mapę niosę ja. I zawiązuję linę na kokardkę. Ema: Nareszcie Diabelski Wir! Kubo: Szybko, zanim Maťo się rozmyśli! Ema: Kubo, jesteś kapitanem tratwy. Nie moich kółek. Kubo: Trzymaj się trasy! W prawo przy skale! Ema: Jasne! To tylko mały wir! Maťo: Ju-huuu! Ema: Ups, za ostro! Skręcam do niego! Maťo: Kokardka się rozwiązała! Kubo: Rzucę pętlę! Kubo: To jest dopiero węzeł. Maťo: A to są wiosła!

    Kubo: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Maťo, weźmiemy cię na hol.

    Maťo: …No dobra. Mapę niosę ja. I zawiązuję linę na kokardkę.

    Ema: Nareszcie Diabelski Wir!

    Kubo: Szybko, zanim Maťo się rozmyśli!

    Ema: Kubo, jesteś kapitanem tratwy. Nie moich kółek.

    Kubo: Trzymaj się trasy! W prawo przy skale!

    Ema: Jasne! To tylko mały wir!

    Maťo: Ju-huuu!

    Ema: Ups, za ostro! Skręcam do niego!

    Maťo: Kokardka się rozwiązała!

    Kubo: Rzucę pętlę!

    Kubo: To jest dopiero węzeł.

    Maťo: A to są wiosła!

  8. Za wirem znajdują wrak, którego nie ma na żadnej mapie; Ema wyciąga hakiem skrzynię z następnym kawałkiem mapy, a Maťo i Kubo umawiają się na rewanż; z wraku dobiega głos: „Pozdrów rybki”. Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Rysuję to! Ema: Rysuj szybko. Przypływ nie poczeka. Maťo: Nie sięgam! Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku. Kubo: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż? Maťo: Rewanż! Echo: …REWANŻ! Głos z wraku: …Pozdrów rybki… Ema: To… nie był Echo. Kubo: To ja tak krzyknąłem. Przy boi.

    Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Rysuję to!

    Ema: Rysuj szybko. Przypływ nie poczeka.

    Maťo: Nie sięgam!

    Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.

    Kubo: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?

    Maťo: Rewanż!

    Echo: …REWANŻ!

    Głos z wraku: …Pozdrów rybki…

    Ema: To… nie był Echo.

    Kubo: To ja tak krzyknąłem. Przy boi.

  9. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 7 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Talent

    szybko wiąże węzły i rysuje mapy

    Kubo wiąże węzły na tratwie i przerysowuje trasę do zeszytu.

  2. Świat

    papuga, która powtarza ostatnie słowo · wyścig tratw

    Papuga Echo powtarza ostatnie słowo, a dzieci ścigają się na tratwach o kawałek Wielkiej Mapy.

  3. Świat i styl

    Wyspa Piratów, Czysta kreska

    Port, latarnia morska i tratwy narysowane wyraźną, czystą kreską.

Co dodał rodzic

Temat
przegrywanie i błędy · przyjaciółka, która porusza się na wózku
Uwaga
„Kiedy przegrywa w piłkę albo w grze, płacze i mówi, że już nigdy w to nie zagra. Bez kar — chcemy, żeby umiał przegrać i grać dalej.” A w historii: przyjaciółka, która porusza się na wózku.

W historii nie ma piłki nożnej. Kubo przegrywa o dwie sekundy. Ema jest przyjaciółką z własnym celem — nikt nie robi sprawy z wózka, a kiedy Kubo w pośpiechu go chwyta, Ema mówi jedno zdanie.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Okładka przykładu Magnes (9–11 lat)
9–11 lat · komiks — dziecko czyta samo

Magnes

Tobi z ławki rezerwowych i nowa dziewczyna, która rozumie gołębie, ścigają robota, który „naprawia” miasto klejem — o miejsce w drużynie bohaterów.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Superbohaterowie
  • Przykład: okładka + 8 z 16 stron
  • Bohater: Tobi, 10 lat (wymyślony)
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Tobi w pelerynie z kraciastego koca i w okularach do pływania ciągnie magnesem rząd łyżek przez powietrze, obok sceptyczna Lota w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym z gołębiem na głowie, a za nimi wieża Sygnału i mały okrągły robot Klejek.

    Magnes

    Książka dla Tobiego

  2. Na dachu bazy Tobi ciągnie magnesem siedem łyżek; Strażnik Wieży mówi, że robot Klejek skleja całe miasto, a kto go sprowadzi, dołączy do Drużyny Sygnału; Tobi musi iść z nową dziewczyną Lotą, która ma na głowie gołębia Gru-Gru. Miasto Bohaterów. Każde dziecko ma tu jedną moc. Moc Tobiego to magnes. Tobi: Siedem łyżek naraz. Nowy rekord! Strażnik Wieży: Robot Klejek profesora Wpadki uciekł. Skleja całe miasto. Strażnik Wieży: Kto sprowadzi go przed zachodem słońca, dołączy do Drużyny Sygnału. Tobi: Nareszcie. Dwa lata na ławce. Strażnik Wieży: Idziesz z Lotą. Jest nowa. Lota: Cześć. To jest Gru-Gru. Mówi, że masz dziwne okulary. Tobi (myśli): Super. Nowa i gołąb.

    Miasto Bohaterów. Każde dziecko ma tu jedną moc. Moc Tobiego to magnes.

    Tobi: Siedem łyżek naraz. Nowy rekord!

    Strażnik Wieży: Robot Klejek profesora Wpadki uciekł. Skleja całe miasto.

    Strażnik Wieży: Kto sprowadzi go przed zachodem słońca, dołączy do Drużyny Sygnału.

    Tobi: Nareszcie. Dwa lata na ławce.

    Strażnik Wieży: Idziesz z Lotą. Jest nowa.

    Lota: Cześć. To jest Gru-Gru. Mówi, że masz dziwne okulary.

    Tobi (myśli): Super. Nowa i gołąb.

  3. W parku pełnym klejowych napraw Tobi przyciąga Klejka magnesem, ale robot przykleja się do latarni, a Tobi sunie prosto na nią; Klejek ucieka, a obok przebiega profesor Wpadka z siatką na motyle. Lota: Gru-Gru mówi, że Klejek jest za fontanną. Tobi: Wiem. Widzę go. Tobi: Jest z metalu. Jedno przyciągnięcie i jest mój. ŚLIIIZG! Lota: Tobi, lecisz prosto na niego! Profesor Wpadka: Klejek! Stój! Przepraszam, dzieci! Tobi: Wiedziałem. No… prawie.

    Lota: Gru-Gru mówi, że Klejek jest za fontanną.

    Tobi: Wiem. Widzę go.

    Tobi: Jest z metalu. Jedno przyciągnięcie i jest mój.

    ŚLIIIZG!

    Lota: Tobi, lecisz prosto na niego!

    Profesor Wpadka: Klejek! Stój! Przepraszam, dzieci!

    Tobi: Wiedziałem. No… prawie.

  4. Na targu Lota słucha gołębi: Klejek nie psuje rzeczy, tylko je naprawia; od złości Tobiego trzęsą się łyżki; Lota boi się, że odeślą ją do domu; Gru-Gru pokazuje lepki ślad prowadzący na rynek. Lota: Gołębie mówią, że Klejek nie psuje rzeczy. Naprawia je. Tobi: Klejem? Całe miasto? Lota: Trzęsą ci się łyżki. Tobi: To nie są moje łyżki! Lota: Jeśli go nie złapiemy, odeślą mnie do domu. To mój pierwszy dzień. Tobi: Mnie nigdzie nie odeślą. Ja tylko siedzę. Lota: Rynek! Tobi: Chodź!

    Lota: Gołębie mówią, że Klejek nie psuje rzeczy. Naprawia je.

    Tobi: Klejem? Całe miasto?

    Lota: Trzęsą ci się łyżki.

    Tobi: To nie są moje łyżki!

    Lota: Jeśli go nie złapiemy, odeślą mnie do domu. To mój pierwszy dzień.

    Tobi: Mnie nigdzie nie odeślą. Ja tylko siedzę.

    Lota: Rynek!

    Tobi: Chodź!

  5. Na rynku Tobi ostrożnie celuje w kółko Klejka, ale przelatują gołębie i Klejek ucieka w stronę wieży; Wpadka łapie w siatkę tylko własny kapelusz; czerwony na twarzy Tobi krzyczy na Lotę i wszystko, co metalowe wokół niego, się trzęsie. Tobi: Teraz. Tylko kółko. Powoli… Lota: Tobi, czekaj! Gołębie wiedzą, dokąd on jedzie! Profesor Wpadka: Znowu pudło! Tobi: Wszystko zepsułaś!

    Tobi: Teraz. Tylko kółko. Powoli…

    Lota: Tobi, czekaj! Gołębie wiedzą, dokąd on jedzie!

    Profesor Wpadka: Znowu pudło!

    Tobi: Wszystko zepsułaś!

  6. Magnes Tobiego wybucha i lecą na niego garnki, rowery, skrzynka pocztowa i wózek; z wielkiej metalowej sterty wystaje tylko trampek; w środku sterty siedzi Tobi z patelnią na głowie, a na jego dłoni trzęsie się łyżka. BRZDĘK-ŁUP-DZYŃ! Lota: …Tobi? Głos ze sterty: Nic mi nie jest. Chyba. Lota: Gru-Gru pyta, czy chcesz winogrono. Tobi: Super. Jeszcze patelnia.

    BRZDĘK-ŁUP-DZYŃ!

    Lota: …Tobi?

    Głos ze sterty: Nic mi nie jest. Chyba.

    Lota: Gru-Gru pyta, czy chcesz winogrono.

    Tobi: Super. Jeszcze patelnia.

  7. Tobi robi eksperyment: gdy marszczy brwi, łyżka trzęsie się mocniej, gdy powoli wypuszcza powietrze, łyżka opada; sterta się rozpada, Tobi odkłada wszystko na miejsce i na krawężniku przeprasza Lotę; ona mówi mu, że Klejek jedzie w stronę wieży. Tobi: Eksperyment pierwszy: myślę o gołębiach. Tobi: Eksperyment drugi: nie myślę o gołębiach. Lota: Co ty tam robisz? Tobi: Naukę. Piekarz: Moja patelnia! Tobi: Patelnia — tam. Rower — tam. Tobi: Przepraszam. Nie słuchałem. Dokąd jedzie Klejek? Lota: Na wieżę. Gołębie mówią, że chce naprawić Sygnał.

    Tobi: Eksperyment pierwszy: myślę o gołębiach.

    Tobi: Eksperyment drugi: nie myślę o gołębiach.

    Lota: Co ty tam robisz?

    Tobi: Naukę.

    Piekarz: Moja patelnia!

    Tobi: Patelnia — tam. Rower — tam.

    Tobi: Przepraszam. Nie słuchałem. Dokąd jedzie Klejek?

    Lota: Na wieżę. Gołębie mówią, że chce naprawić Sygnał.

  8. Na wieży o zachodzie słońca Klejek smaruje Sygnał klejem; pryska Tobiemu na okulary i rama Sygnału się przechyla, Tobi powoli otwiera pięść; potem delikatnie wyciąga magnesem zbiornik z klejem z Klejka, Wpadka przykręca pędzel i Sygnał znów świeci. Profesor Wpadka: Klejek, nie! Klej nie świeci! Klejek: Bip-bip! TRZEEESZCZ! Lota: Tobi! Sygnał! Tobi: Tylko zbiornik. Ładnie i powoli. Klejek: Bip? Profesor Wpadka: Proszę. Pędzel. I koniec z genialnymi pomysłami, Klejek. Lota: Gru-Gru mówi, że mu się podoba.

    Profesor Wpadka: Klejek, nie! Klej nie świeci!

    Klejek: Bip-bip!

    TRZEEESZCZ!

    Lota: Tobi! Sygnał!

    Tobi: Tylko zbiornik. Ładnie i powoli.

    Klejek: Bip?

    Profesor Wpadka: Proszę. Pędzel. I koniec z genialnymi pomysłami, Klejek.

    Lota: Gru-Gru mówi, że mu się podoba.

  9. Strażnik Wieży przyjmuje Tobiego i Lotę do drużyny na próbę, a pierwsze zadanie to odkleić całe miasto; wieczorem pod latarniami wszyscy odklejają rzeczy, a Sygnał nagle mruga w stronę wyspy na rzece. Strażnik Wieży: Robot wrócił, a Sygnał świeci. Kto to zrobił? Tobi: Gołębie wiedziały, dokąd jedzie. Lota: A on wiedział, co wyciągnąć. Strażnik Wieży: Jesteście w drużynie. Na razie na próbę. Oboje. Strażnik Wieży: Pierwsze zadanie jest tam na dole. Strażnik Wieży: Odkleić całe miasto. Tobi: …Całe? Klejek: Bip! Lota: Gru-Gru mówi, że Sygnał woła wyspę. Tobi: Wyspę? Przecież nikt tam nie mieszka. Ciąg dalszy nastąpi: Sygnał z wyspy

    Strażnik Wieży: Robot wrócił, a Sygnał świeci. Kto to zrobił?

    Tobi: Gołębie wiedziały, dokąd jedzie.

    Lota: A on wiedział, co wyciągnąć.

    Strażnik Wieży: Jesteście w drużynie. Na razie na próbę. Oboje.

    Strażnik Wieży: Pierwsze zadanie jest tam na dole.

    Strażnik Wieży: Odkleić całe miasto.

    Tobi: …Całe?

    Klejek: Bip!

    Lota: Gru-Gru mówi, że Sygnał woła wyspę.

    Tobi: Wyspę? Przecież nikt tam nie mieszka.

    Ciąg dalszy nastąpi: Sygnał z wyspy

  10. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 8 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Moc

    magnes, który przyciąga metalowe rzeczy

    Tobi ćwiczy magnes na łyżkach i używa go w pościgu za robotem.

  2. Życzenie

    „Chcę dostać się do drużyny bohaterów i złapać robota, który robi bałagan.”

    Kto do zachodu słońca przyprowadzi robota Klejka, dołączy do Drużyny Sygnał.

  3. Wygląd

    peleryna z koca w kratkę i okularki do pływania

    Dokładnie tak jest narysowany w stylu Superbohaterowie.

  4. Talent

    uwielbia eksperymenty

    W ważnym momencie Tobi przeprowadza eksperyment.

  5. Przyjaciel

    Lota, która rozumie gołębie

    Lota i gołąb Gru-Gru wiedzą więcej, niż Tobi się spodziewa.

Co dodał rodzic

Temat
złość i uspokajanie się
Uwaga
„Kiedy coś mu nie wychodzi, wybucha, krzyczy i rzuca rzeczami. Potem jest mu przykro. Nie kara — chcemy, żeby wiedział, co z tym zrobić.”

W historii Tobi nie rzuca rzeczami w domu ani nie przegrywa gry — wszystko dzieje się podczas pościgu za robotem w Mieście Bohaterów.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

Okładka przykładu Noc zagadek (12–14 lat)
12–14 lat · komiks — dziecko czyta samo

Noc zagadek

Klára złamie każdy szyfr i chce wygrać uliczną grę detektywistyczną — ale zagadki zależą od rzeczy, które znają tylko miejscowi.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Styl: Anime
  • Przykład: okładka + 8 z 16 stron
  • Bohaterka: Klára, 13 lat (wymyślona)
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: wieczorna ulica na osiedlu z latarniami i świecącą piekarnią; z przodu Klára z notesem i słuchawkami na szyi, jej brat Vilko z pluszowym chomikiem, za nimi Dávid i Ivka.

    Noc zagadek

    Książka dla Klary

  2. Drużyny zbierają się przed piekarnią, pani Lienka na schodach trzyma w górze cztery koperty, Klára zapisuje się z bratem i pluszakiem, obok nich Dávid i Ivka. Jesienne ferie u babci. Siedem dni. Jedna piekarnia. I brat. Pani Lienka: Cztery koperty. W ostatniej jest hasło dla mnie. Bez hasła nie ma mety. Pani Lienka: Kto pierwszy wróci przed ósmą, trafi na Tablicę Zagadek. Klára: Drużyna: ja, mój brat i Gustáv. Pani Lienka: Pluszak liczy się za pół. Dávid: Nas też jest dwoje. Rišo jest u babci. I tak was pokonamy. Pani Lienka: Tylko dziś wystarczy dwoje. Dwoje i pół też.

    Jesienne ferie u babci. Siedem dni. Jedna piekarnia. I brat.

    Pani Lienka: Cztery koperty. W ostatniej jest hasło dla mnie. Bez hasła nie ma mety.

    Pani Lienka: Kto pierwszy wróci przed ósmą, trafi na Tablicę Zagadek.

    Klára: Drużyna: ja, mój brat i Gustáv.

    Pani Lienka: Pluszak liczy się za pół.

    Dávid: Nas też jest dwoje. Rišo jest u babci. I tak was pokonamy.

    Pani Lienka: Tylko dziś wystarczy dwoje. Dwoje i pół też.

  3. Drużyny otwierają pierwszą kopertę z szyfrem, Klára szybko łamie go na schodach piekarni i biegnie z Vilkiem; na przystanku dostaje drugą kopertę. SUCBVWDQHN Dávid: Co to jest? Literówki? Klára: Przesunięcie o jeden… bez sensu. O trzy… Przystanek. Vilko: Jesteś jak komputer. Jeden do zera dla przyjezdnej. Klára: „Idź do Strażnika Czasu.” Kto to jest Strażnik Czasu? Vilko: Budzik babci?

    SUCBVWDQHN

    Dávid: Co to jest? Literówki?

    Klára: Przesunięcie o jeden… bez sensu. O trzy… Przystanek.

    Vilko: Jesteś jak komputer.

    Jeden do zera dla przyjezdnej.

    Klára: „Idź do Strażnika Czasu.” Kto to jest Strażnik Czasu?

    Vilko: Budzik babci?

  4. Klára szuka w telefonie, potem razem z Vilkiem po kryjomu idą za Dávidem i Ivką do pomnika Strażnika Czasu; pluszak Vilka piszczy i tamci dwoje się odwracają. Internet nic nie wie o Strażniku Czasu. Internet nigdy tu nie był. Ivka: Strażnik to pomnik przy szkole. Wszyscy to wiedzą. Dávid: Ja wiedziałem pierwszy. Ivka: Ty zawsze jesteś pierwszy. Vilko: Jesteśmy szpiegami? Klára: Jesteśmy turystami. PISK! Dávid: Śledzicie nas? Klára: Ja? Wyprowadzam chomika na spacer.

    Internet nic nie wie o Strażniku Czasu. Internet nigdy tu nie był.

    Ivka: Strażnik to pomnik przy szkole. Wszyscy to wiedzą.

    Dávid: Ja wiedziałem pierwszy.

    Ivka: Ty zawsze jesteś pierwszy.

    Vilko: Jesteśmy szpiegami?

    Klára: Jesteśmy turystami.

    PISK!

    Dávid: Śledzicie nas?

    Klára: Ja? Wyprowadzam chomika na spacer.

  5. Przy pomniku obie drużyny dostają trzecią kopertę z szyfrem z symboli, rozdzielają się, a Klára łamie go na ławce pod latarnią. (szyfr z symboli) (szyfr z symboli) (szyfr z symboli) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S Ivka: Nie znam tych symboli. Klára (myśli): Ja znam. Dávid: Poradzimy sobie sami. Klára: Ja też. Vilko: Pa! Klára: „Pod ławką na górce, z której całe osiedle zjeżdża zimą na sankach.” Klára: …Super. Która górka?

    (szyfr z symboli)

    (szyfr z symboli)

    (szyfr z symboli)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    Ivka: Nie znam tych symboli.

    Klára (myśli): Ja znam.

    Dávid: Poradzimy sobie sami.

    Klára: Ja też.

    Vilko: Pa!

    Klára: „Pod ławką na górce, z której całe osiedle zjeżdża zimą na sankach.”

    Klára: …Super. Która górka?

  6. Klára siedzi na ławce, Vilko śpi jej na ramieniu, za osiedlem są trzy górki; po drugiej stronie ulicy Dávid i Ivka zgadują nad swoją kartką. Klára budzi Vilka i wstaje. (szyfr z symboli) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH 7:31. Wiadomość odebrana. Górki są trzy. Ivka: Przy garażach? W parku? Przy wieży ciśnień? Dávid: Może to mapa. Albo pizza. Klára: Wstawaj. Wpadniemy do kogoś bez zapowiedzi.

    (szyfr z symboli)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH

    7:31. Wiadomość odebrana. Górki są trzy.

    Ivka: Przy garażach? W parku? Przy wieży ciśnień?

    Dávid: Może to mapa. Albo pizza.

    Klára: Wstawaj. Wpadniemy do kogoś bez zapowiedzi.

  7. Klára podchodzi do Dávida i Ivki i podaje im swój notes; zgadzają się i cała czwórka biegnie ścieżką pod latarniami. ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH (szyfr z symboli) Klára: Ja wiem, co tu jest napisane. Wy wiecie, która górka. Dávid: A dlaczego mamy się dzielić? Klára: Bo ja mam połowę, wy macie połowę, a Gustáv to pół. I trzymaliście to bokiem. Ivka: Całe osiedle zjeżdża tylko z jednej. Saneczkowa Górka, za garażami. Dávid: Dobra. Ale ja jestem kapitanem. Klára: Jasne, kapitanie. Vilko: Jestem głodny.

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH

    (szyfr z symboli)

    Klára: Ja wiem, co tu jest napisane. Wy wiecie, która górka.

    Dávid: A dlaczego mamy się dzielić?

    Klára: Bo ja mam połowę, wy macie połowę, a Gustáv to pół. I trzymaliście to bokiem.

    Ivka: Całe osiedle zjeżdża tylko z jednej. Saneczkowa Górka, za garażami.

    Dávid: Dobra. Ale ja jestem kapitanem.

    Klára: Jasne, kapitanie.

    Vilko: Jestem głodny.

  8. Na górce za garażami Ivka wyciąga spod ławki puszkę z hasłem; Dávid sam rozszyfrowuje je po drodze i mówi je pani Lience tuż przed ósmą. EDEHFCND EDEHFCND EDEHFCND Ivka: Choć raz ja pierwsza! Dávid: Kapitan łamie hasło. Po drodze. Klára: Daj to! Dávid: Kapitan! …Mam! Pączek! Dávid: Hasło: pączek! Pani Lienka: Nie. 7:59.

    EDEHFCND

    EDEHFCND

    EDEHFCND

    Ivka: Choć raz ja pierwsza!

    Dávid: Kapitan łamie hasło. Po drodze.

    Klára: Daj to!

    Dávid: Kapitan! …Mam! Pączek!

    Dávid: Hasło: pączek!

    Pani Lienka: Nie.

    7:59.

  9. Bliźniaki wpadają do piekarni, wszyscy się śmieją, Ivka podsuwa Klárze szyszkę; u babci Klára otwiera walizkę, a rano na przystanku znajdują naklejkę w kropkę. Bliźniaki: Babeczka! Pani Lienka: Dobrze! Pierwsi. Klára: …Babeczka. Pani Lienka: Też dobrze. Drugie miejsce. Dávid: Wina kapitana. Vilko: Ja też bym powiedział pączek. Ivka: Pójdziesz z nami jutro? W piątek poznasz Riša. Klára: Jutro. Może. Ivka: To nie jest od pani Lienki. Klára: To jest nasze. Ciąg dalszy nastąpi: Kto nakleja kropki?

    Bliźniaki: Babeczka!

    Pani Lienka: Dobrze! Pierwsi.

    Klára: …Babeczka.

    Pani Lienka: Też dobrze. Drugie miejsce.

    Dávid: Wina kapitana.

    Vilko: Ja też bym powiedział pączek.

    Ivka: Pójdziesz z nami jutro? W piątek poznasz Riša.

    Klára: Jutro. Może.

    Ivka: To nie jest od pani Lienki.

    Klára: To jest nasze.

    Ciąg dalszy nastąpi: Kto nakleja kropki?

  10. Przykład — wymyślone dziecko

    Koniec przykładu

    To było pierwszych 8 z 16 stron. W całej książce historia toczy się aż do końca.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Co wymyśliło dziecko

  1. Talent

    złamie każdy szyfr

    W grze są cztery koperty z szyframi, a czytelnicy mogą je łamać razem z Klárą.

  2. Charakter

    trochę ironiczna

    „Ja? Wyprowadzam chomika.”

  3. Rodzina

    brat Vilko i Gustáv, pluszowy chomik

    „Drużyna: ja, mój brat i Gustáv.” — „Pluszak liczy się za pół.”

  4. Życzenie

    „Chcę historię z zagadką i z kimś, kto jest naprawdę dobry w szyfrach. I nie może być cringe.”

    Noc Zagadek: uliczna gra z szyframi, meta w piekarni do ósmej.

  5. Świat i styl

    Nasza ulica, anime

    Zwykłe osiedle wieczorem, narysowane jak anime.

Co dodał rodzic

Temat
przyjaźń: jak dołączyć do grupy
Uwaga
„Odkąd się przeprowadziliśmy, zamknęła się w sobie, mówi, że nikogo tu nie potrzebuje i że i tak kiedyś wrócimy. Nie naciskać, ale niech zobaczy, że można zrobić pierwszy krok.”

W historii nie ma przeprowadzki — Klára jest tylko na tydzień u babci, a miejscowe dzieci wiedzą rzeczy, których ona nie wie.

Nikt w historii nie wykłada morału — jest on w tym, co robią bohaterowie.

O przykładach

Pierwsze strony spersonalizowanych książek, dokładnie takie, jakie dostaje rodzina: książeczka z obrazkami dla 4–5 lat i komiksy dla 6–8, 7–9, 9–11 i 12–14 lat, każdy w innym stylu rysunku. Historia dla 7–9 lat jest tu dwa razy: raz bohaterką jest Ema, która porusza się na wózku, raz Ema jest przyjaciółką bohatera. Dzieci w przykładach są wymyślone — opis, scenariusz, rysunki i kontrole zrobiliśmy tym samym procesem co przy prawdziwym zamówieniu. Cała książka ma więcej stron: opowieść za 9,90 € (1 opowieść · 16 stron) albo cała przygoda za 24,90 € (3 opowieści · 48 stron), jako książeczka z obrazkami lub komiks.

  • Dzieci w przykładach są wymyślone — żadne prawdziwe dziecko, żadne zdjęcie.
  • Rysuje AI, człowiek sprawdził każdą stronę.
  • Przykład to początek książki; cała książka ma początek i koniec.

Narysujemy taką książkę z Twoim dzieckiem

Najpierw za darmo rysujemy Twoje dziecko jako bohatera. Płacisz dopiero, jeśli Ci się spodoba, i tylko raz: opowieść za 9,90 € (1 opowieść · 16 stron) albo cała przygoda za 24,90 € (3 opowieści · 48 stron), jako książeczka z obrazkami lub komiks.

Najczęstsze pytania

Czy dzieci w przykładach są prawdziwe?

Nie. Bruno, Lina, Ema, Kubo, Tobi, Klára i wszyscy pozostali są wymyśleni. Na stronie nigdy nie pokazujemy dzieci naszych klientów.

Czy książka mojego dziecka będzie tak wyglądać?

Tak zaczyna się książka dla tego wieku. Jedna opowieść ma 16 stron (książeczka z obrazkami lub komiks), przygoda to trzy opowieści (3 opowieści · 48 stron); styl rysunku Twoje dziecko wybiera z 20 możliwości, a historię piszemy od zera według Twojego opisu.

Książeczka z obrazkami czy komiks?

Książeczka z obrazkami ma na każdej stronie duży obrazek i kilka zdań, które czyta na głos rodzic — polecamy ją dla dzieci w wieku 4–5 lat. Komiks ma kadry i dymki, które dziecko czyta samo — od 6 lat.

Kto to rysuje?

Rysuje AI na podstawie karty postaci, którą tworzymy raz i blokujemy. Scenariusz piszemy według zasad psychologii dziecięcej dla danego wieku, dymki dodajemy sami, a człowiek sprawdza każdą stronę.