Kaft van het voorbeeld Rexo en het piepkleine tentje (4–5 jaar)
4–5 jaar · prentenboek

Rexo en het piepkleine tentje

Bruno en kleine Pupo wachten op de vuurvliegjes. Maar er komt onweer — en iemand reusachtigs klopt op de deur.

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Klei
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: Bruno en kleine Pupo voor een hut met een piepklein oranje tentje; de enorme Rexo gluurt over het dak en houdt een blad boven zijn hoofd.

    Rexo en het piepkleine tentje

    Een boek voor Bruno

  2. Bruno en Pupo bij het meer met het oranje tentje; Dokter Fossiel wijst vanuit de deur van de hut naar onweerswolken. Bij het meer zetten Bruno en Pupo een piepklein oranje tentje op, want vannacht zouden de vuurvliegjes komen. Pupo piepte van blijdschap. Maar er rolden wolken over de heuvels, en Dokter Fossiel zei: ‘Er komt onweer — vannacht slaapt de tent in mijn hut.’ PIEP!

    Bij het meer zetten Bruno en Pupo een piepklein oranje tentje op, want vannacht zouden de vuurvliegjes komen. Pupo piepte van blijdschap. Maar er rolden wolken over de heuvels, en Dokter Fossiel zei: ‘Er komt onweer — vannacht slaapt de tent in mijn hut.’

    PIEP!

  3. In de hut staat de tent; Bruno heeft zijn stekelige dinocapuchon over zijn ogen getrokken, terwijl regen en bliksem het raam vullen. De tent stond nu in de hut. ‘Vuurvliegjes, waar zijn jullie?’ fluisterde Bruno, maar buiten was er alleen donder. Bruno trok zijn stekelige dinocapuchon over zijn ogen: ‘Ik ben een pantserdino, ik ben niet bang!’ Op dat moment klopte er iemand op de deur: klop, klop. BOEM!

    De tent stond nu in de hut. ‘Vuurvliegjes, waar zijn jullie?’ fluisterde Bruno, maar buiten was er alleen donder. Bruno trok zijn stekelige dinocapuchon over zijn ogen: ‘Ik ben een pantserdino, ik ben niet bang!’ Op dat moment klopte er iemand op de deur: klop, klop.

    BOEM!

  4. Het enorme natte hoofd van Rexo onder een blad vult de deuropening; daarna fluistert Bruno tegen hem. In de deur stond Rexo, de grootste dino van de vallei, en alleen zijn hoofd paste erdoor. ‘Mag ik ook binnenkomen, als de donder nog groter is dan ik?’ fluisterde hij, trillend als een pudding. Bruno keek hem aan, schoof zijn capuchon naar achteren en fluisterde: ‘Ik ben ook een piepklein beetje bang — kom maar dichterbij.’ BOEM!

    In de deur stond Rexo, de grootste dino van de vallei, en alleen zijn hoofd paste erdoor. ‘Mag ik ook binnenkomen, als de donder nog groter is dan ik?’ fluisterde hij, trillend als een pudding. Bruno keek hem aan, schoof zijn capuchon naar achteren en fluisterde: ‘Ik ben ook een piepklein beetje bang — kom maar dichterbij.’

    BOEM!

  5. Rexo’s hoofd bij de tent, die gloeit als een pompoen; Bruno steekt twee vingers op en Pupo piept. Rexo stopte zijn rug en staart onder het dak van het houthok. Bruno deed zijn lampje aan, en de tent gloeide als een pompoen. ‘Als het boemt, tellen we: één, twee…’ begon Bruno, maar Pupo piepte er dwars doorheen. ‘Dat is geen drie!’ lachte Rexo. PIEP!

    Rexo stopte zijn rug en staart onder het dak van het houthok. Bruno deed zijn lampje aan, en de tent gloeide als een pompoen. ‘Als het boemt, tellen we: één, twee…’ begon Bruno, maar Pupo piepte er dwars doorheen. ‘Dat is geen drie!’ lachte Rexo.

    PIEP!

  6. Bruno blaast zijn wangen bol voor een Boempje, terwijl Rexo met dichte ogen lacht. De donder rommelde weer. Bruno blies zijn wangen bol en rommelde met een piepstemmetje: ‘Boempje!’ Rexo proestte het uit van het lachen en smeekte hem om het nog eens te doen. BOEMPJE!

    De donder rommelde weer. Bruno blies zijn wangen bol en rommelde met een piepstemmetje: ‘Boempje!’ Rexo proestte het uit van het lachen en smeekte hem om het nog eens te doen.

    BOEMPJE!

  7. Rexo slaapt met een dekentje op zijn neus terwijl buiten vuurvliegjes gloeien; thuis lacht mama om Bruno’s Boempje terwijl ze stofzuigt. ZZZZ! Toen hield de regen op, de donder trok weg over de heuvels, en honderden vuurvliegjes stegen op boven het meer. De grootste dino van de vallei zag ze niet, want hij sliep, dus legde Bruno een dekentje over zijn neus. Een paar dagen later thuis brulde de stofzuiger, Bruno blies zijn wangen bol — ‘Boempje!’ — en mama schoot in de lach.

    ZZZZ!

    Toen hield de regen op, de donder trok weg over de heuvels, en honderden vuurvliegjes stegen op boven het meer. De grootste dino van de vallei zag ze niet, want hij sliep, dus legde Bruno een dekentje over zijn neus. Een paar dagen later thuis brulde de stofzuiger, Bruno blies zijn wangen bol — ‘Boempje!’ — en mama schoot in de lach.

  8. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Kaft van het voorbeeld De Cacaokaart (6–8 jaar)
6–8 jaar · strip

De Cacaokaart

Lina, Oto en kabouter Kiezel gaan waar nog nooit iemand is geweest. De kristallen in de tunnels gloeien — maar alleen als iemand zingt.

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Prentenboek
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: Lina houdt een gloeiende lantaarn vast in een glinsterende tunnel, Oto naast haar met een kaart en kabouter Kiezel zingend op een rots.

    De Cacaokaart

    Een boek voor Lina

  2. ’s Ochtends laat Oto zijn eerste kaart zien, Kiezel klopt erop met cacaovingers, Lina vouwt er stiekem een bootje van en het hoekje drijft weg op de beek. De ochtend voor een tocht naar waar nog nooit iemand was geweest. Oto: Mijn eerste kaart! Overgetekend van de oude mijnwerkers — met tekens en al. Oto: Hopelijk is hij goed. Kiezel: Oeps. Cacaovingers. Iskra: Als de lantaarn uitgaat, steek hem dan aan met een steen die vanzelf gloeit. Lina (denkt): Gewoon een bootje. Ik vouw het meteen weer open. KRRRT!

    De ochtend voor een tocht naar waar nog nooit iemand was geweest.

    Oto: Mijn eerste kaart! Overgetekend van de oude mijnwerkers — met tekens en al.

    Oto: Hopelijk is hij goed.

    Kiezel: Oeps. Cacaovingers.

    Iskra: Als de lantaarn uitgaat, steek hem dan aan met een steen die vanzelf gloeit.

    Lina (denkt): Gewoon een bootje. Ik vouw het meteen weer open.

    KRRRT!

  3. Iskra bindt een touw aan Oto, de kinderen gaan de glinsterende tunnel in, Kiezel niest en de lantaarn gaat uit; als Kiezel zingt, gloeien de kristallen. Iskra: Ik blijf hier en vier het touw. Trek eraan, dan kom ik. Oto: Kaart bij me. Kom op! Kiezel: Hihihi! Glinsters! Hihi… Oto: Pas op! Als hij lacht, moet hij niezen. HATSJOEEE! Kiezel: Het is donker als een sok, als een sok… Oto: Ze gloeien! Als hij zingt!

    Iskra: Ik blijf hier en vier het touw. Trek eraan, dan kom ik.

    Oto: Kaart bij me. Kom op!

    Kiezel: Hihihi! Glinsters! Hihi…

    Oto: Pas op! Als hij lacht, moet hij niezen.

    HATSJOEEE!

    Kiezel: Het is donker als een sok, als een sok…

    Oto: Ze gloeien! Als hij zingt!

  4. Iedereen zingt en de tunnel gloeit; bij een splitsing van vijf tunnels ziet Oto dat het hoekje van de kaart mist en verdenkt hij Kiezel; Lina zwijgt en knijpt in haar steen. Oto: Ik ben bang voor vlinders, zelfs kleine! Lina: Ik heb per ongeluk een worm gegeten, in de sla! Oto: Wie heeft mijn kaart gescheurd?! Oto: Cacaovingers… Kiezel? Kiezel: Ik… ik heb er alleen op geklopt.

    Oto: Ik ben bang voor vlinders, zelfs kleine!

    Lina: Ik heb per ongeluk een worm gegeten, in de sla!

    Oto: Wie heeft mijn kaart gescheurd?!

    Oto: Cacaovingers… Kiezel?

    Kiezel: Ik… ik heb er alleen op geklopt.

  5. Lina leidt hen een doodlopende gang in en zingt veel te hard; Kiezel zit stil in het donker, Oto wil terug en Lina denkt aan het bootje dat wegdreef. Lina: Deze kant op! Zeker weten! Oto: Een muur. Geweldig. Lina: Tralala, alles is top, tralala! Oto: Zonder Kiezel is het een zaklamp zonder batterij. Oto: Vijf tunnels en een kaart zonder hoekje. We moeten terug.

    Lina: Deze kant op! Zeker weten!

    Oto: Een muur. Geweldig.

    Lina: Tralala, alles is top, tralala!

    Oto: Zonder Kiezel is het een zaklamp zonder batterij.

    Oto: Vijf tunnels en een kaart zonder hoekje. We moeten terug.

  6. Lina geeft het toe, Oto wordt boos, Kiezel vraagt of het bootje bleef drijven; Lina tekent de tand van de kaart na en terwijl Kiezel neuriet, vinden ze het kristal in de vorm van een tand. Lina: Het was Kiezel niet. Het was ik. Ik heb van de kaart een bootje gevouwen en toen scheurde hij. Oto: Een bootje? Van mijn eerste kaart?! Kiezel: …Bleef het tenminste drijven? Lina: Op het hoekje stond een kristal. Als een tand. Oto: De tand is het teken van de oude mijnwerkers! Hij wijst de weg. Kiezel: De tand wijst, de tand wijst… Oto: Deze kant op!

    Lina: Het was Kiezel niet. Het was ik. Ik heb van de kaart een bootje gevouwen en toen scheurde hij.

    Oto: Een bootje? Van mijn eerste kaart?!

    Kiezel: …Bleef het tenminste drijven?

    Lina: Op het hoekje stond een kristal. Als een tand.

    Oto: De tand is het teken van de oude mijnwerkers! Hij wijst de weg.

    Kiezel: De tand wijst, de tand wijst…

    Oto: Deze kant op!

  7. In de Zingende Zaal steekt Lina de lantaarn aan met een gloeiende steen, bij de vijver vinden ze haar bootje met het ontbrekende hoekje van de kaart, en na Kiezels nies beweegt er een deurtje. Lina: Een steen die vanzelf gloeit! En een plek waar nog nooit iemand is geweest! Lina: Hier is nog nooit iemand geweest… behalve mijn bootje. Oto: Mijn hoekje! Met deur en al. Kiezel: Hihi-HATSJOE! …hatsjoe… hatsjoe… Oto: De deur… bewoog.

    Lina: Een steen die vanzelf gloeit! En een plek waar nog nooit iemand is geweest!

    Lina: Hier is nog nooit iemand geweest… behalve mijn bootje.

    Oto: Mijn hoekje! Met deur en al.

    Kiezel: Hihi-HATSJOE!

    …hatsjoe… hatsjoe…

    Oto: De deur… bewoog.

  8. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Kaft van het voorbeeld Twee seconden (7–9 jaar)
7–9 jaar · strip

Twee seconden

Ema leest stromingen af aan de belletjes en racet tegen haar neef om een stuk van een kaart. En papegaai Echo zegt alles na.

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Klare lijn
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: Ema, die een rolstoel gebruikt, stuurt het vlot Bubbel en wijst naar belletjes in het water, Kubo lacht bij de mast met het zeiltouw in zijn hand, papegaai Echo zit op zijn stok; ver daarachter roeit Maťo het vlot Haai en roeit Kotva zijn boot voor een rood-witte vuurtoren.

    Twee seconden

    Een boek voor Ema

  2. In de haven laat Kotva ’s ochtends een stuk van de kaart zien voor de winnaar van de race; neef Maťo schept op en papegaai Echo zegt het laatste woord na; Ema rolt in haar rolstoel de helling af naar het vlot Bubbel en maakt zich met Kubo klaar naast Maťo’s Haai. Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart. Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk. Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd. Echo: …ALTIJD! Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord. Echo: …WOORD! Kubo: De knopen zitten, kapitein. Ema: Hijs dan het zeil! Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot. Ema: En wij hebben belletjes.

    Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart.

    Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk.

    Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd.

    Echo: …ALTIJD!

    Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord.

    Echo: …WOORD!

    Kubo: De knopen zitten, kapitein.

    Ema: Hijs dan het zeil!

    Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot.

    Ema: En wij hebben belletjes.

  3. De race begint: Maťo roeit hard en neemt de leiding, Ema ziet belletjes naar links draaien, vindt een stroming en Bubbel haalt Haai in; achter de vuurtoren glinstert de Duivelskolk. TOEEET! Maťo: Doei, slakken! Ema: De belletjes draaien naar links. Daar is een stroming! Maťo: Hé! Dat is valsspelen! Echo: …VALSSPELEN! Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis! Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste. Kubo: Die niet, kapitein. Die is duivels.

    TOEEET!

    Maťo: Doei, slakken!

    Ema: De belletjes draaien naar links. Daar is een stroming!

    Maťo: Hé! Dat is valsspelen!

    Echo: …VALSSPELEN!

    Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis!

    Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste.

    Kubo: Die niet, kapitein. Die is duivels.

  4. Ema staart naar de Duivelskolk en Bubbel ligt een heel vlot voor; Ema draait zich om om Maťo te plagen, trekt het roer mee en Echo springt op haar hoofd — het vlot gaat aan de verkeerde kant om de boei. Ema: De Duivelskolk. Niemand heeft zich er ooit in gewaagd. Kubo: Vandaag gaan we naar de boei, kapitein. Kubo: We liggen voor! Een heel vlot! Ema: Maťo! Doe de groeten aan de vissen! Echo: …VISSEN! VISSEN! Ema: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: De Duivelskolk. Niemand heeft zich er ooit in gewaagd.

    Kubo: Vandaag gaan we naar de boei, kapitein.

    Kubo: We liggen voor! Een heel vlot!

    Ema: Maťo! Doe de groeten aan de vissen!

    Echo: …VISSEN! VISSEN!

    Ema: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo luidt als eerste de bel op de boei en Ema twee seconden na hem; Ema zit zwijgend met gebalde vuisten en geeft dan de papegaai de schuld, en Echo wijst met zijn vleugel recht naar haar. DING! Maťo: Eeeerste! ding. Kotva: Maťo. Met twee seconden. Ema: Het komt door die papegaai! Echo: …PAPEGAAI!

    DING!

    Maťo: Eeeerste!

    ding.

    Kotva: Maťo. Met twee seconden.

    Ema: Het komt door die papegaai!

    Echo: …PAPEGAAI!

  6. Bij de vuurtoren krijgt Maťo het stuk van de kaart, maar hij kan het niet lezen en vraagt Ema om hulp; Ema geeft toe dat ze verloren heeft en kijkt mee; iedereen gaat met de lift aan de zijkant van de vuurtoren omhoog, Ema in haar rolstoel, en vanaf de omloop vindt Ema met de ringen op de kaart de Duivelskolk. Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat? Maťo: …Ema? Jij kunt stromingen lezen. Ema: Ik heb verloren met twee seconden. Twee! Ema: …Laat zien. Kotva: Van daarboven zie je de stromingen. Ema: Draai hem, Kubo. Schildpadrots ligt daar. Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk! Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

    Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat?

    Maťo: …Ema? Jij kunt stromingen lezen.

    Ema: Ik heb verloren met twee seconden. Twee!

    Ema: …Laat zien.

    Kotva: Van daarboven zie je de stromingen.

    Ema: Draai hem, Kubo. Schildpadrots ligt daar.

    Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk!

    Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

  7. Ema besluit de Duivelskolk in te gaan en Maťo op sleeptouw te nemen; iedereen lacht tijdens de rit, maar in een bocht schiet Maťo’s strik los; Ema draait het vlot naar hem toe, Kubo gooit een lus om de vin en Maťo’s riemen trekken hen naar rustig water. Ema: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. We nemen je op sleeptouw. Maťo: …Goed dan. Maar ik draag de kaart. Maťo: Ik ken knopen. Een strik houdt altijd. Kubo: …Altijd? Echo: …ALTIJD! Ema: Het is maar een kleine kolk! Kubo: KLEIN?! Maťo: Joehoeee! Ema: Oeps. Hij is groter dan ik dacht! Maťo: De strik is los! Ema: Ik draai naar hem toe! Kubo, de lus! Kubo: Dát is pas een knoop. Maťo: En dít zijn pas riemen!

    Ema: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. We nemen je op sleeptouw.

    Maťo: …Goed dan. Maar ik draag de kaart.

    Maťo: Ik ken knopen. Een strik houdt altijd.

    Kubo: …Altijd?

    Echo: …ALTIJD!

    Ema: Het is maar een kleine kolk!

    Kubo: KLEIN?!

    Maťo: Joehoeee!

    Ema: Oeps. Hij is groter dan ik dacht!

    Maťo: De strik is los!

    Ema: Ik draai naar hem toe! Kubo, de lus!

    Kubo: Dát is pas een knoop.

    Maťo: En dít zijn pas riemen!

  8. De stroming voert hen naar een verborgen lagune met een oud wrak; Ema haalt met een haak een kist uit het luik, Maťo vindt er een tweede stuk van de kaart in en Ema stelt een revanche voor; dan zegt een stem uit het wrak: ‘Doe de groeten aan de vissen’. Kubo: Dit staat op geen enkele kaart. Ema: Teken het dan, Kubo! Maťo: Ik kan er niet bij! Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak. Ema: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche? Maťo: Revanche! Echo: …REVANCHE! Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen… Kubo: Dat… was Echo niet. Ema: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.

    Kubo: Dit staat op geen enkele kaart.

    Ema: Teken het dan, Kubo!

    Maťo: Ik kan er niet bij!

    Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak.

    Ema: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche?

    Maťo: Revanche!

    Echo: …REVANCHE!

    Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen…

    Kubo: Dat… was Echo niet.

    Ema: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.

  9. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Kaft van het voorbeeld Twee seconden (7–9 jaar)
7–9 jaar · strip

Twee seconden

Kubo tekent kaarten, Ema leest stromingen. Samen racen ze tegen Maťo om een stuk van de Grote Kaart.

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Klare lijn
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: op het platte vlot Bubbel houdt Kubo met een groene muts het zeiltouw vast en wijst vooruit; naast hem aan het roer wijst Ema, die een rolstoel gebruikt, naar belletjes in het water, en papegaai Echo zit op zijn stok; in de verte roeit Maťo het vlot Haai, met Kotva in zijn roeiboot en de vuurtoren.

    Twee seconden

    Een boek voor Kubo

  2. In de haven laat Kotva een stuk van de Grote Kaart zien voor wie als eerste de bel op de boei luidt; Maťo schept op en papegaai Echo zegt het laatste woord na; Ema rolt de helling af naar het vlot, Kubo hijst het zeil en Maťo heft zijn enorme riemen op de Haai. Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart. Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk. Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd. Echo: …ALTIJD! Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord. Echo: …WOORD! Kubo: Hijs het zeil! Ema: Kapitein, de stromingen bruisen vandaag als limonade. Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot. Ema: En wij hebben belletjes.

    Pirateneiland. Eén keer per jaar racen kinderen hier om een stuk van de Grote Kaart.

    Kotva: Wie als eerste de bel op de boei bij de vuurtoren luidt, krijgt dit stuk.

    Maťo: Ik win, nichtje. Zoals altijd.

    Echo: …ALTIJD!

    Ema: Echo zegt het laatste woord na. Elk woord.

    Echo: …WOORD!

    Kubo: Hijs het zeil!

    Ema: Kapitein, de stromingen bruisen vandaag als limonade.

    Kubo: Maťo’s riemen zijn twee keer zo groot.

    Ema: En wij hebben belletjes.

  3. De race begint: Maťo roeit weg, Ema vindt een stroming dankzij de belletjes en Bubbel haalt de Haai in; Ema wijst naar de snelste stroming achter de vuurtoren, die Kubo duivels noemt. TOEEET! Maťo: Doei, slakken! Ema: De belletjes draaien naar links. Kubo, daar is een stroming! Maťo: Hé! Dat is valsspelen! Echo: …VALSSPELEN! Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis! Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste. Kubo: Die niet. Die is duivels.

    TOEEET!

    Maťo: Doei, slakken!

    Ema: De belletjes draaien naar links. Kubo, daar is een stroming!

    Maťo: Hé! Dat is valsspelen!

    Echo: …VALSSPELEN!

    Kubo: Een stroming is geen valsspelen. Hij is gratis!

    Ema: En achter de vuurtoren zit de snelste.

    Kubo: Die niet. Die is duivels.

  4. Ema wil ooit door de Duivelskolk; Bubbel ligt voor, Kubo draait zich om om Maťo te plagen, laat het zeiltouw los en Echo landt op zijn hoofd, zodat het vlot verkeerd om de boei gaat. Ema: De Duivelskolk. Ooit ga ik erdoorheen. Niemand heeft het ooit gewaagd. Kubo: Vandaag gaan we naar de boei. Kubo: We liggen voor! Een heel vlot! Kubo: Maťo! Doe de groeten aan de vissen! Echo: …VISSEN! VISSEN! Ema: Kubo! Het zeil! Kubo: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: De Duivelskolk. Ooit ga ik erdoorheen. Niemand heeft het ooit gewaagd.

    Kubo: Vandaag gaan we naar de boei.

    Kubo: We liggen voor! Een heel vlot!

    Kubo: Maťo! Doe de groeten aan de vissen!

    Echo: …VISSEN! VISSEN!

    Ema: Kubo! Het zeil!

    Kubo: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo luidt als eerste de bel, Kubo twee seconden na hem; Kubo wordt rood van boosheid en geeft de papegaai de schuld, en Echo wijst met een vleugel recht naar hem terug. DING! Maťo: Eeeerste! ding. Kotva: Maťo. Met twee seconden. Kubo: Het komt door jouw papegaai! Echo: …PAPEGAAI!

    DING!

    Maťo: Eeeerste!

    ding.

    Kotva: Maťo. Met twee seconden.

    Kubo: Het komt door jouw papegaai!

    Echo: …PAPEGAAI!

  6. Maťo krijgt het stuk van de kaart, maar kan het niet lezen en vraagt het aan Kubo; Kubo blaast zijn adem uit, ze gaan met de lift de vuurtoren op en Kubo draait de kaart zodat hij klopt met Schildpadrots — de route gaat door de Duivelskolk. Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat? Ema: Als dat slakken zijn, zijn het wel hele snelle. Maťo: …Kubo? Jij tekent toch kaarten? Kubo: We hebben verloren met twee seconden. Twee! Kubo: …Laat zien. Ema: Het zijn stromingen. Maar welke? De zee zit er vol mee. Kotva: Van daarboven zie je de stromingen. Kubo: Schildpadrots ligt daar. Dus de kaart gaat zo! Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk! Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

    Maťo: Wat zijn dit voor slakken? Waar is de schat?

    Ema: Als dat slakken zijn, zijn het wel hele snelle.

    Maťo: …Kubo? Jij tekent toch kaarten?

    Kubo: We hebben verloren met twee seconden. Twee!

    Kubo: …Laat zien.

    Ema: Het zijn stromingen. Maar welke? De zee zit er vol mee.

    Kotva: Van daarboven zie je de stromingen.

    Kubo: Schildpadrots ligt daar. Dus de kaart gaat zo!

    Ema: Drie ringen en één lange glijbaan… de Duivelskolk!

    Maťo: Daarin? …Ik ga niet.

  7. Kubo tekent de route over in zijn schrift, grijpt in de haast Ema’s rolstoel en Ema zegt dat hij kapitein van het vlot is, niet van haar wielen; in de Duivelskolk schiet Maťo’s strik los, Kubo gooit een lus en Maťo trekt hard aan zijn riemen. Kubo: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. Maťo, we nemen je op sleeptouw. Maťo: …Goed dan. Ik draag de kaart. En ik knoop het touw met een strik. Ema: Eindelijk de Duivelskolk! Kubo: Snel, voordat Maťo van gedachten verandert! Ema: Kubo, jij bent kapitein van het vlot. Niet van mijn wielen. Kubo: Volg de route! Rechts bij de rots! Ema: Begrepen! Het is maar een kleine kolk! Maťo: Joehoeee! Ema: Oeps, te scherp! Ik draai naar hem toe! Maťo: De strik is los! Kubo: Ik gooi een lus! Kubo: Dát is pas een knoop. Maťo: En dít zijn pas riemen!

    Kubo: De kaart gaat die kant op, dus wij ook. Maťo, we nemen je op sleeptouw.

    Maťo: …Goed dan. Ik draag de kaart. En ik knoop het touw met een strik.

    Ema: Eindelijk de Duivelskolk!

    Kubo: Snel, voordat Maťo van gedachten verandert!

    Ema: Kubo, jij bent kapitein van het vlot. Niet van mijn wielen.

    Kubo: Volg de route! Rechts bij de rots!

    Ema: Begrepen! Het is maar een kleine kolk!

    Maťo: Joehoeee!

    Ema: Oeps, te scherp! Ik draai naar hem toe!

    Maťo: De strik is los!

    Kubo: Ik gooi een lus!

    Kubo: Dát is pas een knoop.

    Maťo: En dít zijn pas riemen!

  8. Voorbij de kolk vinden ze een wrak dat op geen enkele kaart staat; Ema haakt een kist met het volgende stuk van de kaart naar boven en Maťo en Kubo spreken een revanche af; uit het wrak klinkt een stem: ‘Doe de groeten aan de vissen’. Kubo: Dit staat op geen enkele kaart. Ik teken het! Ema: Teken snel. Het tij wacht niet. Maťo: Ik kan er niet bij! Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak. Kubo: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche? Maťo: Revanche! Echo: …REVANCHE! Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen… Ema: Dat… was Echo niet. Kubo: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.

    Kubo: Dit staat op geen enkele kaart. Ik teken het!

    Ema: Teken snel. Het tij wacht niet.

    Maťo: Ik kan er niet bij!

    Ema: Kubo, de haak! En houd ons bij het wrak.

    Kubo: De volgende ligt bij Walviseiland. Revanche?

    Maťo: Revanche!

    Echo: …REVANCHE!

    Stem uit het wrak: …Doe de groeten aan de vissen…

    Ema: Dat… was Echo niet.

    Kubo: Dat heb ik geroepen. Bij de boei.

  9. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Kaft van het voorbeeld Magneet (9–11 jaar)
9–11 jaar · strip

Magneet

Tobi zit al twee jaar op de reservebank. Nu krijgt hij een kans: robot Plakkie vangen vóór zonsondergang. Maar zijn nieuwe partner praat met duiven.

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Superhelden
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: Tobi met een geruite deken als cape en een zwembril trekt met zijn magneet een rij lepels door de lucht, naast hem de sceptische Lota in een gele regenjas met een duif op haar hoofd, achter hen de Signaaltoren en het ronde robotje Plakkie.

    Magneet

    Een boek voor Tobi

  2. Op het dak van de basis trekt Tobi zeven lepels aan met zijn magneet; de Torenwachter zegt dat robot Plakkie de stad aan het vastlijmen is en dat wie hem terugbrengt bij Team Signaal mag; Tobi moet met de nieuwe Lota mee, die duif Roekoe op haar hoofd heeft. Heldenstad. Elk kind heeft hier één kracht. Die van Tobi is een magneet. Tobi: Zeven lepels tegelijk. Nieuw record! Torenwachter: Plakkie, de robot van Professor Blunder, is ontsnapt. Hij lijmt de hele stad vast. Torenwachter: Wie hem vóór zonsondergang terugbrengt, komt bij Team Signaal. Tobi: Eindelijk. Twee jaar op de bank. Torenwachter: Je gaat met Lota. Ze is nieuw. Lota: Hoi. Dit is Roekoe. Hij zegt dat je bril raar is. Tobi (denkt): Geweldig. Een nieuwkomer en een duif.

    Heldenstad. Elk kind heeft hier één kracht. Die van Tobi is een magneet.

    Tobi: Zeven lepels tegelijk. Nieuw record!

    Torenwachter: Plakkie, de robot van Professor Blunder, is ontsnapt. Hij lijmt de hele stad vast.

    Torenwachter: Wie hem vóór zonsondergang terugbrengt, komt bij Team Signaal.

    Tobi: Eindelijk. Twee jaar op de bank.

    Torenwachter: Je gaat met Lota. Ze is nieuw.

    Lota: Hoi. Dit is Roekoe. Hij zegt dat je bril raar is.

    Tobi (denkt): Geweldig. Een nieuwkomer en een duif.

  3. In een park vol lijmreparaties trekt Tobi met zijn magneet aan Plakkie, maar de robot plakt vast aan een lantaarnpaal en Tobi glijdt er recht op af; Plakkie ontsnapt en Professor Blunder rent voorbij met een vlindernet. Lota: Roekoe zegt dat Plakkie achter de fontein zit. Tobi: Weet ik. Ik zie hem. Tobi: Hij is van metaal. Eén ruk en hij is van mij. SLIIIP! Lota: Tobi, je vliegt naar hem toe! Professor Blunder: Plakkie! Stop! Sorry, kinderen! Tobi: Dat wist ik. Nou ja… bijna.

    Lota: Roekoe zegt dat Plakkie achter de fontein zit.

    Tobi: Weet ik. Ik zie hem.

    Tobi: Hij is van metaal. Eén ruk en hij is van mij.

    SLIIIP!

    Lota: Tobi, je vliegt naar hem toe!

    Professor Blunder: Plakkie! Stop! Sorry, kinderen!

    Tobi: Dat wist ik. Nou ja… bijna.

  4. Op de markt luistert Lota naar de duiven: Plakkie maakt niets kapot, hij repareert dingen; door Tobi’s boosheid trillen de lepels; Lota is bang dat ze naar huis wordt gestuurd; Roekoe wijst een plakspoor naar het plein aan. Lota: De duiven zeggen dat Plakkie niets kapotmaakt. Hij repareert dingen. Tobi: Met lijm? De hele stad? Lota: Je lepels trillen. Tobi: Het zijn mijn lepels niet! Lota: Als we hem niet vangen, sturen ze me naar huis. Het is mijn eerste dag. Tobi: Mij sturen ze nergens heen. Ik zit alleen maar. Lota: Het plein! Tobi: Kom op!

    Lota: De duiven zeggen dat Plakkie niets kapotmaakt. Hij repareert dingen.

    Tobi: Met lijm? De hele stad?

    Lota: Je lepels trillen.

    Tobi: Het zijn mijn lepels niet!

    Lota: Als we hem niet vangen, sturen ze me naar huis. Het is mijn eerste dag.

    Tobi: Mij sturen ze nergens heen. Ik zit alleen maar.

    Lota: Het plein!

    Tobi: Kom op!

  5. Op het plein mikt Tobi voorzichtig op Plakkies wiel, maar de duiven vliegen langs en Plakkie ontsnapt richting de toren; Blunder vangt alleen zijn eigen hoed in het net; Tobi wordt rood, schreeuwt tegen Lota en alles van metaal om hem heen trilt. Tobi: Nu. Alleen het wiel. Rustig… Lota: Tobi, wacht! De duiven weten waar hij heen gaat! Professor Blunder: Weer mis! Tobi: Jij hebt alles verpest!

    Tobi: Nu. Alleen het wiel. Rustig…

    Lota: Tobi, wacht! De duiven weten waar hij heen gaat!

    Professor Blunder: Weer mis!

    Tobi: Jij hebt alles verpest!

  6. Tobi’s magneet ontploft en pannen, fietsen, een brievenbus en een kar vliegen op hem af; alleen een sneaker steekt uit de grote metalen berg; in de berg zit Tobi met een koekenpan op zijn hoofd, terwijl er een lepel op zijn handpalm trilt. KLENG-BENG-KLINK! Lota: …Tobi? Stem uit de berg: Het gaat. Denk ik. Lota: Roekoe vraagt of je een druif wilt. Tobi: Geweldig. Ook nog een koekenpan.

    KLENG-BENG-KLINK!

    Lota: …Tobi?

    Stem uit de berg: Het gaat. Denk ik.

    Lota: Roekoe vraagt of je een druif wilt.

    Tobi: Geweldig. Ook nog een koekenpan.

  7. Tobi doet een experiment: als hij fronst trilt de lepel harder, als hij langzaam uitademt valt hij; de berg valt uit elkaar, Tobi zet alles terug en op de stoeprand zegt hij sorry tegen Lota; zij vertelt dat Plakkie op weg is naar de toren. Tobi: Experiment één: aan duiven denken. Tobi: Experiment twee: niet aan duiven denken. Lota: Wat doe je daarbinnen? Tobi: Wetenschap. Bakker: Mijn koekenpan! Tobi: Koekenpan — daar. Fiets — daar. Tobi: Sorry. Ik luisterde niet. Waar gaat Plakkie heen? Lota: De toren op. De duiven zeggen dat hij het Signaal wil repareren.

    Tobi: Experiment één: aan duiven denken.

    Tobi: Experiment twee: niet aan duiven denken.

    Lota: Wat doe je daarbinnen?

    Tobi: Wetenschap.

    Bakker: Mijn koekenpan!

    Tobi: Koekenpan — daar. Fiets — daar.

    Tobi: Sorry. Ik luisterde niet. Waar gaat Plakkie heen?

    Lota: De toren op. De duiven zeggen dat hij het Signaal wil repareren.

  8. Op de toren smeert Plakkie bij zonsondergang lijm over het Signaal; hij spuit op Tobi’s bril en het frame van het Signaal helt over, Tobi opent langzaam zijn vuist; dan trekt hij met zijn magneet voorzichtig Plakkies lijmtank eruit, Blunder schroeft er een borstel op en het Signaal straalt weer. Professor Blunder: Plakkie, nee! Lijm glanst niet! Plakkie: Biep-biep! KRAAAK! Lota: Tobi! Het Signaal! Tobi: Alleen de tank. Heel rustig. Plakkie: Biep? Professor Blunder: Zo. Een borstel. En geen slimme ideeën meer, Plakkie. Lota: Roekoe zegt dat hij het mooi vindt.

    Professor Blunder: Plakkie, nee! Lijm glanst niet!

    Plakkie: Biep-biep!

    KRAAAK!

    Lota: Tobi! Het Signaal!

    Tobi: Alleen de tank. Heel rustig.

    Plakkie: Biep?

    Professor Blunder: Zo. Een borstel. En geen slimme ideeën meer, Plakkie.

    Lota: Roekoe zegt dat hij het mooi vindt.

  9. De Torenwachter neemt Tobi en Lota op proef in het team op, en de eerste klus is de hele stad loslijmen; die avond peutert iedereen onder de straatlantaarns dingen los en het Signaal knippert ineens naar het eiland in de rivier. Torenwachter: De robot is terug en het Signaal straalt. Wie heeft dat gedaan? Tobi: De duiven wisten waar hij heen ging. Lota: En hij wist wat hij eruit moest trekken. Torenwachter: Jullie zitten in het team. Op proef. Allebei. Torenwachter: De eerste klus is daar beneden. Torenwachter: Lijm de hele stad los. Tobi: …Alles? Plakkie: Biep! Lota: Roekoe zegt dat het Signaal het eiland roept. Tobi: Het eiland? Daar woont niemand. Wordt vervolgd: Het Signaal van het eiland

    Torenwachter: De robot is terug en het Signaal straalt. Wie heeft dat gedaan?

    Tobi: De duiven wisten waar hij heen ging.

    Lota: En hij wist wat hij eruit moest trekken.

    Torenwachter: Jullie zitten in het team. Op proef. Allebei.

    Torenwachter: De eerste klus is daar beneden.

    Torenwachter: Lijm de hele stad los.

    Tobi: …Alles?

    Plakkie: Biep!

    Lota: Roekoe zegt dat het Signaal het eiland roept.

    Tobi: Het eiland? Daar woont niemand.

    Wordt vervolgd: Het Signaal van het eiland

  10. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Kaft van het voorbeeld Nacht vol raadsels (12–14 jaar)
12–14 jaar · strip

Nacht vol raadsels

Klára kraakt elk geheimschrift. Voor de Mysterienacht heeft ze vier enveloppen, haar broertje en een speelgoedhamster. Is dat genoeg?

Dit voorbeeld is voorlopig in het Engels — de tekstballonnen worden binnenkort vertaald. De tekst van elke pagina staat vertaald onder het plaatje.

  • Anime
Lees het voorbeeld

Voorbeeld — verzonnen kind

  1. Omslag: een avondstraat in een woonwijk met lantaarns en een verlichte bakkerij; vooraan Klára met een notitieboekje en een koptelefoon om haar nek, haar broertje Vilko met een speelgoedhamster, Dávid en Ivka achter hen.

    Nacht vol raadsels

    Een boek voor Klára

  2. Teams verzamelen zich voor de bakkerij, mevrouw Lienka houdt op de stoep vier enveloppen omhoog, Klára schrijft zich in met haar broertje en de knuffel, Dávid en Ivka naast hen. Herfstvakantie bij oma. Zeven dagen. Eén bakkerij. En een broertje. Mevrouw Lienka: Vier enveloppen. In de laatste zit een wachtwoord voor mij. Geen wachtwoord, geen finish. Mevrouw Lienka: Wie om acht uur als eerste terug is, komt met zijn naam op het Mysteriebord. Klára: Team: ik, mijn broertje en Gustáv. Mevrouw Lienka: Een knuffel telt als een half. Dávid: Wij zijn ook met z’n tweeën. Rišo is bij zijn oma. We verslaan jullie toch. Mevrouw Lienka: Alleen vanavond is twee genoeg. Tweeënhalf ook.

    Herfstvakantie bij oma. Zeven dagen. Eén bakkerij. En een broertje.

    Mevrouw Lienka: Vier enveloppen. In de laatste zit een wachtwoord voor mij. Geen wachtwoord, geen finish.

    Mevrouw Lienka: Wie om acht uur als eerste terug is, komt met zijn naam op het Mysteriebord.

    Klára: Team: ik, mijn broertje en Gustáv.

    Mevrouw Lienka: Een knuffel telt als een half.

    Dávid: Wij zijn ook met z’n tweeën. Rišo is bij zijn oma. We verslaan jullie toch.

    Mevrouw Lienka: Alleen vanavond is twee genoeg. Tweeënhalf ook.

  3. De teams openen de eerste envelop met een geheimschrift, Klára kraakt het snel op de stoep van de bakkerij en rent weg met Vilko; bij de bushalte krijgt ze de tweede envelop. EXVVWRS Dávid: Wat is dit? Tikfouten? Klára: Eén opschuiven… onzin. Drie… Bushalte. Vilko: Je bent net een computer. Eén-nul voor de bezoeker. Klára: ‘Ga naar de Tijdhoeder.’ Wie is de Tijdhoeder? Vilko: De wekker van oma?

    EXVVWRS

    Dávid: Wat is dit? Tikfouten?

    Klára: Eén opschuiven… onzin. Drie… Bushalte.

    Vilko: Je bent net een computer.

    Eén-nul voor de bezoeker.

    Klára: ‘Ga naar de Tijdhoeder.’ Wie is de Tijdhoeder?

    Vilko: De wekker van oma?

  4. Klára zoekt op haar telefoon en volgt dan met Vilko stiekem Dávid en Ivka naar het beeld van de Tijdhoeder; Vilko’s knuffel piept en de twee draaien zich om. Het internet weet niets over de Tijdhoeder. Het internet is hier nog nooit geweest. Ivka: De Hoeder is het beeld bij de school. Dat weet iedereen. Dávid: Ik wist het eerst. Ivka: Jij bent altijd de eerste. Vilko: Zijn we spionnen? Klára: We zijn toeristen. PIEP! Dávid: Volgen jullie ons? Klára: Ik? Ik laat mijn hamster uit.

    Het internet weet niets over de Tijdhoeder. Het internet is hier nog nooit geweest.

    Ivka: De Hoeder is het beeld bij de school. Dat weet iedereen.

    Dávid: Ik wist het eerst.

    Ivka: Jij bent altijd de eerste.

    Vilko: Zijn we spionnen?

    Klára: We zijn toeristen.

    PIEP!

    Dávid: Volgen jullie ons?

    Klára: Ik? Ik laat mijn hamster uit.

  5. Bij het beeld krijgen beide teams een derde envelop met een geheimschrift van symbolen, ze gaan uit elkaar en Klára kraakt het op een bankje onder een lantaarn. (een geheimschrift van symbolen) (een geheimschrift van symbolen) (een geheimschrift van symbolen) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S Ivka: Deze symbolen ken ik niet. Klára (denkt): Ik wel. Dávid: We redden het zelf wel. Klára: Ik ook. Vilko: Doei! Klára: ‘Onder het bankje op de heuvel waar de hele wijk ’s winters gaat sleeën.’ Klára: …Geweldig. Welke heuvel?

    (een geheimschrift van symbolen)

    (een geheimschrift van symbolen)

    (een geheimschrift van symbolen)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    Ivka: Deze symbolen ken ik niet.

    Klára (denkt): Ik wel.

    Dávid: We redden het zelf wel.

    Klára: Ik ook.

    Vilko: Doei!

    Klára: ‘Onder het bankje op de heuvel waar de hele wijk ’s winters gaat sleeën.’

    Klára: …Geweldig. Welke heuvel?

  6. Klára zit op het bankje met Vilko slapend op haar schouder, drie heuvels achter de wijk; aan de overkant van de straat zitten Dávid en Ivka te gissen boven hun blad. Klára maakt Vilko wakker en staat op. (een geheimschrift van symbolen) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN 7.31 uur. Bericht ontvangen. Er zijn drie heuvels. Ivka: Bij de garages? In het park? Bij de watertoren? Dávid: Misschien is het een kaart. Of een pizza. Klára: Opstaan. We gaan bij iemand binnenvallen.

    (een geheimschrift van symbolen)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN

    7.31 uur. Bericht ontvangen. Er zijn drie heuvels.

    Ivka: Bij de garages? In het park? Bij de watertoren?

    Dávid: Misschien is het een kaart. Of een pizza.

    Klára: Opstaan. We gaan bij iemand binnenvallen.

  7. Klára loopt naar Dávid en Ivka en geeft hun haar notitieboekje; ze gaan akkoord, en met z’n vieren rennen ze over het pad onder de lantaarns. ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN (een geheimschrift van symbolen) Klára: Ik weet wat er staat. Jullie weten welke heuvel. Dávid: En waarom zouden we delen? Klára: Omdat ik de helft heb, jullie de helft hebben en Gustáv een half is. En jullie hielden het blad scheef. Ivka: De hele wijk sleet maar op één heuvel. De Sleeheuvel, achter de garages. Dávid: Goed. Maar ik ben de kapitein. Klára: Prima, kapitein. Vilko: Ik heb honger.

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    ONDER HET BANKJE OP DE HEUVEL WAAR DE HELE WIJK ’S WINTERS GAAT SLEEËN

    (een geheimschrift van symbolen)

    Klára: Ik weet wat er staat. Jullie weten welke heuvel.

    Dávid: En waarom zouden we delen?

    Klára: Omdat ik de helft heb, jullie de helft hebben en Gustáv een half is. En jullie hielden het blad scheef.

    Ivka: De hele wijk sleet maar op één heuvel. De Sleeheuvel, achter de garages.

    Dávid: Goed. Maar ik ben de kapitein.

    Klára: Prima, kapitein.

    Vilko: Ik heb honger.

  8. Op de heuvel achter de garages haalt Ivka een blikje met het wachtwoord onder een bankje vandaan; Dávid ontcijfert het onderweg zelf en zegt het vlak voor acht uur tegen mevrouw Lienka. PXIILQ PXIILQ PXIILQ Ivka: Voor één keer ben ik de eerste! Dávid: De kapitein kraakt het wachtwoord. Onderweg. Klára: Geef hier! Dávid: Kapitein! …Hebbes! Donut! Dávid: Wachtwoord: donut! Mevrouw Lienka: Nee. 7.59 uur.

    PXIILQ

    PXIILQ

    PXIILQ

    Ivka: Voor één keer ben ik de eerste!

    Dávid: De kapitein kraakt het wachtwoord. Onderweg.

    Klára: Geef hier!

    Dávid: Kapitein! …Hebbes! Donut!

    Dávid: Wachtwoord: donut!

    Mevrouw Lienka: Nee.

    7:59.

  9. De tweeling stormt de bakkerij binnen, iedereen lacht, Ivka schuift Klára een dennenappel toe; bij oma opent Klára haar koffer, en de volgende ochtend vinden ze een stippensticker bij de bushalte. De tweeling: Muffin! Mevrouw Lienka: Goed! Eerste. Klára: …Muffin. Mevrouw Lienka: Ook goed. Tweede plaats. Dávid: De schuld van de kapitein. Vilko: Ik had ook donut gezegd. Ivka: Ga je morgen mee? Vrijdag leer je Rišo kennen. Klára: Morgen. Misschien. Ivka: Deze is niet van mevrouw Lienka. Klára: Dan is hij van ons. Wordt vervolgd: Wie plakt de stippen?

    De tweeling: Muffin!

    Mevrouw Lienka: Goed! Eerste.

    Klára: …Muffin.

    Mevrouw Lienka: Ook goed. Tweede plaats.

    Dávid: De schuld van de kapitein.

    Vilko: Ik had ook donut gezegd.

    Ivka: Ga je morgen mee? Vrijdag leer je Rišo kennen.

    Klára: Morgen. Misschien.

    Ivka: Deze is niet van mevrouw Lienka.

    Klára: Dan is hij van ons.

    Wordt vervolgd: Wie plakt de stippen?

  10. Einde van het voorbeeld ✦

    Zo begint het hele verhaal. Wil je er zelf een? Vertel het aan je mama of papa.

Sleep met een vinger, spreid twee vingers om in te zoomen. Verder en Terug gaan plaatje voor plaatje.

Getekend door AI. De kinderen in de voorbeelden zijn verzonnen.

Ik heb hulp nodig
Sluiten ×

Als iets je dwarszit

Soms gebeurt er iets wat zwaar voelt. Dan is het goed om het te vertellen aan een volwassene die je vertrouwt — mama, papa, een juf of meester, oma. Vertellen is geen klikken, het is dapper.

We kiezen hulp op basis van het land waar je bent, niet de taal van de website. Voorwaarden, belkosten en openingstijden staan bij elke dienst zelf. Gecontroleerd op 9 november 2026. Ergens anders? Child Helpline International (kinderhulplijnen per land). Hulplijnen in elk land

Schrijf ons ✉️