Okładka przykładu Rexo i malutki namiot (4–5 lat)
4–5 lat · książeczka z obrazkami

Rexo i malutki namiot

Bruno i mały Pupo czekają na świetliki. Ale nadchodzi burza — i ktoś ogromny puka do drzwi.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Plastelina
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Bruno i mały Pupo przed chatką z malutkim pomarańczowym namiotem; ogromny Rexo zagląda zza dachu i trzyma liść nad głową.

    Rexo i malutki namiot

    Książka dla Bruna

  2. Bruno i Pupo nad jeziorem z pomarańczowym namiotem; Doktor Skamielina w drzwiach chatki pokazuje burzowe chmury. Nad jeziorem Bruno i Pupo rozbijali malutki pomarańczowy namiot, bo dziś wieczorem miały przylecieć świetliki. Pupo piszczał z radości. Ale nad wzgórza nadciągnęły chmury, a Doktor Skamielina powiedział: „Idzie burza — dziś namiot śpi w mojej chatce.” PIII!

    Nad jeziorem Bruno i Pupo rozbijali malutki pomarańczowy namiot, bo dziś wieczorem miały przylecieć świetliki. Pupo piszczał z radości. Ale nad wzgórza nadciągnęły chmury, a Doktor Skamielina powiedział: „Idzie burza — dziś namiot śpi w mojej chatce.”

    PIII!

  3. W chatce stoi namiot; Bruno ma kolczasty dinokaptur naciągnięty na oczy, a w oknie deszcz i błyskawice. Namiot stał teraz w chatce. „Świetliki, gdzie jesteście?” — szepnął Bruno, ale na dworze był tylko grzmot. Bruno naciągnął kolczasty dinokaptur na oczy: „Jestem pancernym dinozaurem, nie boję się!” I właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi: puk, puk. BUM!

    Namiot stał teraz w chatce. „Świetliki, gdzie jesteście?” — szepnął Bruno, ale na dworze był tylko grzmot. Bruno naciągnął kolczasty dinokaptur na oczy: „Jestem pancernym dinozaurem, nie boję się!” I właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi: puk, puk.

    BUM!

  4. Ogromna mokra głowa Rexa pod liściem wypełnia drzwi; potem Bruno mu coś szepcze. W drzwiach stał Rexo, największy dinozaur w dolinie, i zmieściła się w nich tylko jego głowa. „Mogę też wejść, skoro grzmot jest jeszcze większy ode mnie?” — szepnął, trzęsąc się jak galaretka. Bruno popatrzył na niego, odsunął kaptur i szepnął: „Ja też troszeczkę się boję — chodź bliżej.” BUM!

    W drzwiach stał Rexo, największy dinozaur w dolinie, i zmieściła się w nich tylko jego głowa. „Mogę też wejść, skoro grzmot jest jeszcze większy ode mnie?” — szepnął, trzęsąc się jak galaretka. Bruno popatrzył na niego, odsunął kaptur i szepnął: „Ja też troszeczkę się boję — chodź bliżej.”

    BUM!

  5. Głowa Rexa przy namiocie, który świeci jak dynia; Bruno pokazuje dwa palce, a Pupo piszczy. Rexo schował grzbiet i ogon pod daszek drewutni. Bruno zapalił latarkę i namiot zaświecił jak dynia. „Jak huknie, liczymy: raz, dwa…” — zaczął Bruno, ale Pupo wpiszczał mu się w słowo. „To nie jest trzy!” — zaśmiał się Rexo. PIII!

    Rexo schował grzbiet i ogon pod daszek drewutni. Bruno zapalił latarkę i namiot zaświecił jak dynia. „Jak huknie, liczymy: raz, dwa…” — zaczął Bruno, ale Pupo wpiszczał mu się w słowo. „To nie jest trzy!” — zaśmiał się Rexo.

    PIII!

  6. Bruno nadyma policzki do Bumka, a Rexo śmieje się z zamkniętymi oczami. Znów zagrzmiało. Bruno nadął policzki i zagrzmiał cieniutkim głosikiem: „Bumek!” Rexo parsknął śmiechem i prosił, żeby zrobił to jeszcze raz. BUMEK!

    Znów zagrzmiało. Bruno nadął policzki i zagrzmiał cieniutkim głosikiem: „Bumek!” Rexo parsknął śmiechem i prosił, żeby zrobił to jeszcze raz.

    BUMEK!

  7. Rexo śpi z kocykiem na nosie, a za oknem świecą świetliki; w domu mama śmieje się z Brunowego Bumka podczas odkurzania. ZZZZ! Potem deszcz ustał, grzmot powędrował za wzgórza, a nad jeziorem wzbiły się setki świetlików. Największy dinozaur w dolinie ich nie widział, bo spał, więc Bruno otulił mu nos kocykiem. Kilka dni później w domu zaryczał odkurzacz, Bruno nadął policzki — „Bumek!” — a mama wybuchnęła śmiechem.

    ZZZZ!

    Potem deszcz ustał, grzmot powędrował za wzgórza, a nad jeziorem wzbiły się setki świetlików. Największy dinozaur w dolinie ich nie widział, bo spał, więc Bruno otulił mu nos kocykiem. Kilka dni później w domu zaryczał odkurzacz, Bruno nadął policzki — „Bumek!” — a mama wybuchnęła śmiechem.

  8. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Okładka przykładu Kakaowa mapa (6–8 lat)
6–8 lat · komiks

Kakaowa mapa

Lina, Oto i krasnal Kamyk idą tam, gdzie jeszcze nikt nie był. Kryształy w tunelach świecą — ale tylko wtedy, gdy ktoś śpiewa.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Książeczka z obrazkami
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Lina trzyma świecącą latarnię w iskrzącym się tunelu, obok niej Oto z mapą, a krasnal Kamyk śpiewa na kamieniu.

    Kakaowa mapa

    Książka dla Liny

  2. Rano Oto pokazuje swoją pierwszą mapę, Kamyk klepie ją kakaowymi paluszkami, Lina po kryjomu składa ją w łódkę i róg odpływa strumykiem. Ranek przed wyprawą tam, gdzie jeszcze nikt nie był. Oto: Moja pierwsza mapa! Przerysowałem ją od dawnych górników — razem ze znakami. Oto: Mam nadzieję, że jest dobra. Kamyk: Ups. Kakaowe paluszki. Iskra: Jeśli latarnia zgaśnie, zapalcie ją od kamienia, który świeci sam z siebie. Lina (myśli): Tylko malutka łódka. Zaraz ją rozłożę. TRZASK!

    Ranek przed wyprawą tam, gdzie jeszcze nikt nie był.

    Oto: Moja pierwsza mapa! Przerysowałem ją od dawnych górników — razem ze znakami.

    Oto: Mam nadzieję, że jest dobra.

    Kamyk: Ups. Kakaowe paluszki.

    Iskra: Jeśli latarnia zgaśnie, zapalcie ją od kamienia, który świeci sam z siebie.

    Lina (myśli): Tylko malutka łódka. Zaraz ją rozłożę.

    TRZASK!

  3. Iskra przywiązuje Ota liną, dzieci wchodzą do iskrzącego się tunelu, Kamyk kicha i latarnia gaśnie; gdy Kamyk śpiewa, kryształy świecą. Iskra: Zostanę tu i będę popuszczać linę. Szarpnijcie, a przyjdę. Oto: Mapa jest. Idziemy! Kamyk: Hi-hi-hi! Iskierki! Hi-hi… Oto: Uwaga! Jak się śmieje, to kicha. APSIK! Kamyk: Ciemno jak w skarpecie, jak w skarpecie… Oto: Świecą! Kiedy on śpiewa!

    Iskra: Zostanę tu i będę popuszczać linę. Szarpnijcie, a przyjdę.

    Oto: Mapa jest. Idziemy!

    Kamyk: Hi-hi-hi! Iskierki! Hi-hi…

    Oto: Uwaga! Jak się śmieje, to kicha.

    APSIK!

    Kamyk: Ciemno jak w skarpecie, jak w skarpecie…

    Oto: Świecą! Kiedy on śpiewa!

  4. Wszyscy śpiewają i tunel świeci; na rozwidleniu pięciu tuneli Oto odkrywa, że brakuje rogu mapy, i podejrzewa Kamyka; Lina milczy i ściska swój kamień. Oto: Boję się motyli, nawet małych! Lina: Niechcący zjadłam robaka, w sałatce! Oto: Kto podarł moją mapę?! Oto: Kakaowe paluszki… Kamyk? Kamyk: Ja… ja ją tylko poklepałem.

    Oto: Boję się motyli, nawet małych!

    Lina: Niechcący zjadłam robaka, w sałatce!

    Oto: Kto podarł moją mapę?!

    Oto: Kakaowe paluszki… Kamyk?

    Kamyk: Ja… ja ją tylko poklepałem.

  5. Lina prowadzi ich w ślepy zaułek i śpiewa o wiele za głośno; Kamyk siedzi cicho w ciemności, Oto chce zawrócić, a Lina przypomina sobie odpływającą łódkę. Lina: Tędy! Na pewno! Oto: Ściana. Super. Lina: Tra-la-la, wszystko super, tra-la-la! Oto: Bez Kamyka to jak latarka bez baterii. Oto: Pięć tuneli i mapa bez rogu. Musimy wracać.

    Lina: Tędy! Na pewno!

    Oto: Ściana. Super.

    Lina: Tra-la-la, wszystko super, tra-la-la!

    Oto: Bez Kamyka to jak latarka bez baterii.

    Oto: Pięć tuneli i mapa bez rogu. Musimy wracać.

  6. Lina się przyznaje, Oto się złości, Kamyk pyta, czy łódka pływała; Lina rysuje ząb z mapy i gdy Kamyk nuci, znajdują kryształ w kształcie zęba. Lina: To nie Kamyk. To ja. Złożyłam mapę w łódkę i się podarła. Oto: Łódkę? Z mojej pierwszej mapy?! Kamyk: …A chociaż pływała? Lina: Na rogu był kryształ. Jak ząb. Oto: Ząb to znak dawnych górników! Pokazuje drogę. Kamyk: Ząb wskazuje, ząb wskazuje… Oto: Tędy!

    Lina: To nie Kamyk. To ja. Złożyłam mapę w łódkę i się podarła.

    Oto: Łódkę? Z mojej pierwszej mapy?!

    Kamyk: …A chociaż pływała?

    Lina: Na rogu był kryształ. Jak ząb.

    Oto: Ząb to znak dawnych górników! Pokazuje drogę.

    Kamyk: Ząb wskazuje, ząb wskazuje…

    Oto: Tędy!

  7. W Śpiewającej Sali Lina zapala latarnię od świecącego kamienia, przy stawie znajdują jej łódkę z brakującym rogiem mapy, a po kichnięciu Kamyka poruszają się małe drzwi. Lina: Kamień, który świeci sam z siebie! I miejsce, gdzie jeszcze nikt nie był! Lina: Nikt tu jeszcze nie był… oprócz mojej łódki. Oto: Mój róg! Razem z drzwiami. Kamyk: Hi-hi-APSIK! …apsik… apsik… Oto: Drzwi… się poruszyły.

    Lina: Kamień, który świeci sam z siebie! I miejsce, gdzie jeszcze nikt nie był!

    Lina: Nikt tu jeszcze nie był… oprócz mojej łódki.

    Oto: Mój róg! Razem z drzwiami.

    Kamyk: Hi-hi-APSIK!

    …apsik… apsik…

    Oto: Drzwi… się poruszyły.

  8. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Okładka przykładu Dwie sekundy (7–9 lat)
7–9 lat · komiks

Dwie sekundy

Ema odczytuje prądy z bąbelków i ściga się z kuzynem o kawałek mapy. A papuga Echo powtarza wszystko.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Czysta kreska
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Ema, która porusza się na wózku, steruje tratwą Bąbel i pokazuje bąbelki w wodzie, Kubo śmieje się przy maszcie z liną od żagla, papuga Echo siedzi na swoim drążku; daleko z tyłu Maťo wiosłuje na tratwie Rekin, a Kotva płynie łódką przed czerwono-białą latarnią morską.

    Dwie sekundy

    Książka dla Emy

  2. W porannym porcie Kotva pokazuje kawałek mapy dla zwycięzcy wyścigu; kuzyn Maťo się przechwala, a papuga Echo powtarza ostatnie słowo; Ema zjeżdża na wózku po rampie do tratwy Bąbel i szykuje się z Kubą obok Rekina Maťa. Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy. Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek. Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze. Echo: …ZAWSZE! Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo. Echo: …SŁOWO! Kubo: Węzły gotowe, pani kapitan. Ema: To stawiamy żagiel! Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe. Ema: A my mamy bąbelki.

    Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.

    Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.

    Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.

    Echo: …SŁOWO!

    Kubo: Węzły gotowe, pani kapitan.

    Ema: To stawiamy żagiel!

    Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.

    Ema: A my mamy bąbelki.

  3. Wyścig się zaczyna: Maťo mocno wiosłuje i obejmuje prowadzenie, Ema zauważa bąbelki kręcące się w lewo, znajduje prąd i Bąbel wyprzedza Rekina; za latarnią połyskuje Diabelski Wir. TUUUUT! Maťo: Pa-pa, ślimaki! Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Jest prąd! Maťo: Hej! To oszustwo! Echo: …OSZUSTWO! Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo! Ema: A za latarnią jest ten najszybszy. Kubo: Nie ten, pani kapitan. Ten jest diabelski.

    TUUUUT!

    Maťo: Pa-pa, ślimaki!

    Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Jest prąd!

    Maťo: Hej! To oszustwo!

    Echo: …OSZUSTWO!

    Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!

    Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.

    Kubo: Nie ten, pani kapitan. Ten jest diabelski.

  4. Ema wpatruje się w Diabelski Wir, a Bąbel prowadzi o całą tratwę; Ema odwraca się, żeby podroczyć się z Maťem, pociąga za sobą ster, a Echo wskakuje jej na głowę — tratwa opływa boję z niewłaściwej strony. Ema: Diabelski Wir. Nikt jeszcze nie odważył się tam wpłynąć. Kubo: Dziś płyniemy do boi, pani kapitan. Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę! Ema: Maťo! Pozdrów rybki! Echo: …RYBKI! RYBKI! Ema: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: Diabelski Wir. Nikt jeszcze nie odważył się tam wpłynąć.

    Kubo: Dziś płyniemy do boi, pani kapitan.

    Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!

    Ema: Maťo! Pozdrów rybki!

    Echo: …RYBKI! RYBKI!

    Ema: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo pierwszy dzwoni dzwonkiem na boi, a Ema dwie sekundy po nim; Ema siedzi w milczeniu z zaciśniętymi pięściami, potem zwala winę na papugę, a Echo wskazuje skrzydłem prosto na nią. DZYŃ! Maťo: Pieeerwszy! dzyń. Kotva: Maťo. O dwie sekundy. Ema: To przez tę papugę! Echo: …PAPUGĘ!

    DZYŃ!

    Maťo: Pieeerwszy!

    dzyń.

    Kotva: Maťo. O dwie sekundy.

    Ema: To przez tę papugę!

    Echo: …PAPUGĘ!

  6. Przy latarni Maťo dostaje kawałek mapy, ale nie umie go odczytać i prosi Emę o pomoc; Ema przyznaje, że przegrała, i zerka na mapę; wszyscy jadą windą z boku latarni, Ema na wózku, a z galerii Ema po kręgach na mapie odnajduje Diabelski Wir. Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb? Maťo: …Ema? Ty umiesz czytać prądy. Ema: Przegrałam o dwie sekundy. Dwie! Ema: …Pokaż. Kotva: Z góry zobaczycie prądy. Ema: Obróć ją, Kubo. Żółwia Skała jest tam. Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir! Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

    Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?

    Maťo: …Ema? Ty umiesz czytać prądy.

    Ema: Przegrałam o dwie sekundy. Dwie!

    Ema: …Pokaż.

    Kotva: Z góry zobaczycie prądy.

    Ema: Obróć ją, Kubo. Żółwia Skała jest tam.

    Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!

    Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

  7. Ema postanawia wpłynąć do Diabelskiego Wiru i wziąć Maťa na hol; wszyscy śmieją się podczas jazdy, ale na zakręcie rozwiązuje się kokardka na dziobie Maťa; Ema skręca tratwą do niego, Kubo zarzuca pętlę na płetwę, a wiosła Maťa wyciągają ich na spokojną wodę. Ema: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Weźmiemy cię na hol. Maťo: …No dobra. Ale mapę niosę ja. Maťo: Znam się na węzłach. Kokardka zawsze trzyma. Kubo: …Zawsze? Echo: …ZAWSZE! Ema: To tylko mały wir! Kubo: MAŁY?! Maťo: Ju-huuu! Ema: Ups. Jest większy, niż myślałam! Maťo: Kokardka się rozwiązała! Ema: Skręcam do niego! Kubo, pętla! Kubo: To jest dopiero węzeł. Maťo: A to są wiosła!

    Ema: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Weźmiemy cię na hol.

    Maťo: …No dobra. Ale mapę niosę ja.

    Maťo: Znam się na węzłach. Kokardka zawsze trzyma.

    Kubo: …Zawsze?

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: To tylko mały wir!

    Kubo: MAŁY?!

    Maťo: Ju-huuu!

    Ema: Ups. Jest większy, niż myślałam!

    Maťo: Kokardka się rozwiązała!

    Ema: Skręcam do niego! Kubo, pętla!

    Kubo: To jest dopiero węzeł.

    Maťo: A to są wiosła!

  8. Prąd zanosi ich do ukrytej laguny ze starym wrakiem; Ema wyciąga hakiem skrzynię z luku, Maťo znajduje w środku drugi kawałek mapy, a Ema proponuje rewanż; wtedy głos z wraku mówi „Pozdrów rybki”. Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Ema: To to narysuj, Kubo! Maťo: Nie sięgam! Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku. Ema: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż? Maťo: Rewanż! Echo: …REWANŻ! Głos z wraku: …Pozdrów rybki… Kubo: To… nie był Echo. Ema: To ja tak krzyknęłam. Przy boi.

    Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie.

    Ema: To to narysuj, Kubo!

    Maťo: Nie sięgam!

    Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.

    Ema: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?

    Maťo: Rewanż!

    Echo: …REWANŻ!

    Głos z wraku: …Pozdrów rybki…

    Kubo: To… nie był Echo.

    Ema: To ja tak krzyknęłam. Przy boi.

  9. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Okładka przykładu Dwie sekundy (7–9 lat)
7–9 lat · komiks

Dwie sekundy

Kubo rysuje mapy, Ema czyta prądy. Razem ścigają się z Maťem o kawałek Wielkiej Mapy.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Czysta kreska
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: na płaskiej tratwie Bąbel Kubo w zielonej czapce trzyma linę od żagla i pokazuje przed siebie; obok niego przy sterze Ema, która porusza się na wózku, pokazuje bąbelki w wodzie, a papuga Echo siedzi na swoim drążku; w oddali Maťo wiosłuje na tratwie Rekin, a dalej Kotva w łódce wiosłowej i latarnia morska.

    Dwie sekundy

    Książka dla Kuby

  2. W porcie Kotva pokazuje kawałek Wielkiej Mapy dla tego, kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi; Maťo się przechwala, a papuga Echo powtarza ostatnie słowo; Ema zjeżdża po rampie do tratwy, Kubo stawia żagiel, a Maťo unosi swoje ogromne wiosła na Rekinie. Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy. Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek. Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze. Echo: …ZAWSZE! Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo. Echo: …SŁOWO! Kubo: Stawiamy żagiel! Ema: Kapitanie, prądy musują dziś jak lemoniada. Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe. Ema: A my mamy bąbelki.

    Wyspa Piratów. Raz w roku dzieci ścigają się tu o kawałek Wielkiej Mapy.

    Kotva: Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem na boi przy latarni, dostanie ten kawałek.

    Maťo: Wygram, kuzynko. Jak zawsze.

    Echo: …ZAWSZE!

    Ema: Echo powtarza ostatnie słowo. Każde słowo.

    Echo: …SŁOWO!

    Kubo: Stawiamy żagiel!

    Ema: Kapitanie, prądy musują dziś jak lemoniada.

    Kubo: Wiosła Maťa są dwa razy większe.

    Ema: A my mamy bąbelki.

  3. Wyścig się zaczyna: Maťo odpływa, Ema po bąbelkach znajduje prąd i Bąbel wyprzedza Rekina; Ema pokazuje najszybszy prąd za latarnią, który Kubo nazywa diabelskim. TUUUUT! Maťo: Pa-pa, ślimaki! Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Kubo, jest prąd! Maťo: Hej! To oszustwo! Echo: …OSZUSTWO! Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo! Ema: A za latarnią jest ten najszybszy. Kubo: Nie ten. Ten jest diabelski.

    TUUUUT!

    Maťo: Pa-pa, ślimaki!

    Ema: Bąbelki kręcą się w lewo. Kubo, jest prąd!

    Maťo: Hej! To oszustwo!

    Echo: …OSZUSTWO!

    Kubo: Prąd to nie oszustwo. Jest za darmo!

    Ema: A za latarnią jest ten najszybszy.

    Kubo: Nie ten. Ten jest diabelski.

  4. Ema chce kiedyś przepłynąć przez Diabelski Wir; Bąbel prowadzi, Kubo odwraca się, żeby podroczyć się z Maťem, puszcza linę od żagla, a Echo ląduje mu na głowie, więc tratwa opływa boję z niewłaściwej strony. Ema: Diabelski Wir. Kiedyś przez niego przepłynę. Nikt jeszcze się nie odważył. Kubo: Dziś płyniemy do boi. Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę! Kubo: Maťo! Pozdrów rybki! Echo: …RYBKI! RYBKI! Ema: Kubo! Żagiel! Kubo: Echo! Stop! Echo: …STOP!

    Ema: Diabelski Wir. Kiedyś przez niego przepłynę. Nikt jeszcze się nie odważył.

    Kubo: Dziś płyniemy do boi.

    Kubo: Prowadzimy! O całą tratwę!

    Kubo: Maťo! Pozdrów rybki!

    Echo: …RYBKI! RYBKI!

    Ema: Kubo! Żagiel!

    Kubo: Echo! Stop!

    Echo: …STOP!

  5. Maťo pierwszy dzwoni dzwonkiem, Kubo dwie sekundy po nim; Kubo czerwienieje ze złości i zwala winę na papugę, a Echo wskazuje skrzydłem prosto na niego. DZYŃ! Maťo: Pieeerwszy! dzyń. Kotva: Maťo. O dwie sekundy. Kubo: To przez twoją papugę! Echo: …PAPUGĘ!

    DZYŃ!

    Maťo: Pieeerwszy!

    dzyń.

    Kotva: Maťo. O dwie sekundy.

    Kubo: To przez twoją papugę!

    Echo: …PAPUGĘ!

  6. Maťo dostaje kawałek mapy, ale nie umie go odczytać i prosi Kubę; Kubo wypuszcza powietrze, jadą windą na latarnię, a Kubo obraca mapę tak, by pasowała do Żółwiej Skały — trasa prowadzi przez Diabelski Wir. Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb? Ema: Jeśli to ślimaki, to naprawdę szybkie. Maťo: …Kubo? Ty przecież rysujesz mapy? Kubo: Przegraliśmy o dwie sekundy. Dwie! Kubo: …Pokaż. Ema: To prądy. Ale które? Morze jest ich pełne. Kotva: Z góry zobaczycie prądy. Kubo: Żółwia Skała jest tam. Czyli mapa idzie tak! Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir! Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

    Maťo: Co to za ślimaki? Gdzie jest skarb?

    Ema: Jeśli to ślimaki, to naprawdę szybkie.

    Maťo: …Kubo? Ty przecież rysujesz mapy?

    Kubo: Przegraliśmy o dwie sekundy. Dwie!

    Kubo: …Pokaż.

    Ema: To prądy. Ale które? Morze jest ich pełne.

    Kotva: Z góry zobaczycie prądy.

    Kubo: Żółwia Skała jest tam. Czyli mapa idzie tak!

    Ema: Trzy kręgi i jedna długa zjeżdżalnia… Diabelski Wir!

    Maťo: Tam? …Ja nie płynę.

  7. Kubo przerysowuje trasę do zeszytu, w pośpiechu chwyta wózek Emy, a Ema mówi mu, że jest kapitanem tratwy, a nie jej kółek; w Diabelskim Wirze rozwiązuje się kokardka na dziobie Maťa, Kubo zarzuca pętlę, a Maťo mocno ciągnie wiosłami. Kubo: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Maťo, weźmiemy cię na hol. Maťo: …No dobra. Mapę niosę ja. I zawiązuję linę na kokardkę. Ema: Nareszcie Diabelski Wir! Kubo: Szybko, zanim Maťo się rozmyśli! Ema: Kubo, jesteś kapitanem tratwy. Nie moich kółek. Kubo: Trzymaj się trasy! W prawo przy skale! Ema: Jasne! To tylko mały wir! Maťo: Ju-huuu! Ema: Ups, za ostro! Skręcam do niego! Maťo: Kokardka się rozwiązała! Kubo: Rzucę pętlę! Kubo: To jest dopiero węzeł. Maťo: A to są wiosła!

    Kubo: Mapa prowadzi tędy, więc płyniemy tędy. Maťo, weźmiemy cię na hol.

    Maťo: …No dobra. Mapę niosę ja. I zawiązuję linę na kokardkę.

    Ema: Nareszcie Diabelski Wir!

    Kubo: Szybko, zanim Maťo się rozmyśli!

    Ema: Kubo, jesteś kapitanem tratwy. Nie moich kółek.

    Kubo: Trzymaj się trasy! W prawo przy skale!

    Ema: Jasne! To tylko mały wir!

    Maťo: Ju-huuu!

    Ema: Ups, za ostro! Skręcam do niego!

    Maťo: Kokardka się rozwiązała!

    Kubo: Rzucę pętlę!

    Kubo: To jest dopiero węzeł.

    Maťo: A to są wiosła!

  8. Za wirem znajdują wrak, którego nie ma na żadnej mapie; Ema wyciąga hakiem skrzynię z następnym kawałkiem mapy, a Maťo i Kubo umawiają się na rewanż; z wraku dobiega głos: „Pozdrów rybki”. Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Rysuję to! Ema: Rysuj szybko. Przypływ nie poczeka. Maťo: Nie sięgam! Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku. Kubo: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż? Maťo: Rewanż! Echo: …REWANŻ! Głos z wraku: …Pozdrów rybki… Ema: To… nie był Echo. Kubo: To ja tak krzyknąłem. Przy boi.

    Kubo: Tego nie ma na żadnej mapie. Rysuję to!

    Ema: Rysuj szybko. Przypływ nie poczeka.

    Maťo: Nie sięgam!

    Ema: Kubo, hak! I trzymaj nas przy wraku.

    Kubo: Następny jest przy Wyspie Wieloryba. Rewanż?

    Maťo: Rewanż!

    Echo: …REWANŻ!

    Głos z wraku: …Pozdrów rybki…

    Ema: To… nie był Echo.

    Kubo: To ja tak krzyknąłem. Przy boi.

  9. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Okładka przykładu Magnes (9–11 lat)
9–11 lat · komiks

Magnes

Tobi od dwóch lat siedzi na ławce rezerwowych. Teraz ma szansę: złapać robota Klejka przed zachodem słońca. Ale jego nowa partnerka rozmawia z gołębiami.

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Superbohaterowie
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: Tobi w pelerynie z kraciastego koca i w okularach do pływania ciągnie magnesem rząd łyżek przez powietrze, obok sceptyczna Lota w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym z gołębiem na głowie, a za nimi wieża Sygnału i mały okrągły robot Klejek.

    Magnes

    Książka dla Tobiego

  2. Na dachu bazy Tobi ciągnie magnesem siedem łyżek; Strażnik Wieży mówi, że robot Klejek skleja całe miasto, a kto go sprowadzi, dołączy do Drużyny Sygnału; Tobi musi iść z nową dziewczyną Lotą, która ma na głowie gołębia Gru-Gru. Miasto Bohaterów. Każde dziecko ma tu jedną moc. Moc Tobiego to magnes. Tobi: Siedem łyżek naraz. Nowy rekord! Strażnik Wieży: Robot Klejek profesora Wpadki uciekł. Skleja całe miasto. Strażnik Wieży: Kto sprowadzi go przed zachodem słońca, dołączy do Drużyny Sygnału. Tobi: Nareszcie. Dwa lata na ławce. Strażnik Wieży: Idziesz z Lotą. Jest nowa. Lota: Cześć. To jest Gru-Gru. Mówi, że masz dziwne okulary. Tobi (myśli): Super. Nowa i gołąb.

    Miasto Bohaterów. Każde dziecko ma tu jedną moc. Moc Tobiego to magnes.

    Tobi: Siedem łyżek naraz. Nowy rekord!

    Strażnik Wieży: Robot Klejek profesora Wpadki uciekł. Skleja całe miasto.

    Strażnik Wieży: Kto sprowadzi go przed zachodem słońca, dołączy do Drużyny Sygnału.

    Tobi: Nareszcie. Dwa lata na ławce.

    Strażnik Wieży: Idziesz z Lotą. Jest nowa.

    Lota: Cześć. To jest Gru-Gru. Mówi, że masz dziwne okulary.

    Tobi (myśli): Super. Nowa i gołąb.

  3. W parku pełnym klejowych napraw Tobi przyciąga Klejka magnesem, ale robot przykleja się do latarni, a Tobi sunie prosto na nią; Klejek ucieka, a obok przebiega profesor Wpadka z siatką na motyle. Lota: Gru-Gru mówi, że Klejek jest za fontanną. Tobi: Wiem. Widzę go. Tobi: Jest z metalu. Jedno przyciągnięcie i jest mój. ŚLIIIZG! Lota: Tobi, lecisz prosto na niego! Profesor Wpadka: Klejek! Stój! Przepraszam, dzieci! Tobi: Wiedziałem. No… prawie.

    Lota: Gru-Gru mówi, że Klejek jest za fontanną.

    Tobi: Wiem. Widzę go.

    Tobi: Jest z metalu. Jedno przyciągnięcie i jest mój.

    ŚLIIIZG!

    Lota: Tobi, lecisz prosto na niego!

    Profesor Wpadka: Klejek! Stój! Przepraszam, dzieci!

    Tobi: Wiedziałem. No… prawie.

  4. Na targu Lota słucha gołębi: Klejek nie psuje rzeczy, tylko je naprawia; od złości Tobiego trzęsą się łyżki; Lota boi się, że odeślą ją do domu; Gru-Gru pokazuje lepki ślad prowadzący na rynek. Lota: Gołębie mówią, że Klejek nie psuje rzeczy. Naprawia je. Tobi: Klejem? Całe miasto? Lota: Trzęsą ci się łyżki. Tobi: To nie są moje łyżki! Lota: Jeśli go nie złapiemy, odeślą mnie do domu. To mój pierwszy dzień. Tobi: Mnie nigdzie nie odeślą. Ja tylko siedzę. Lota: Rynek! Tobi: Chodź!

    Lota: Gołębie mówią, że Klejek nie psuje rzeczy. Naprawia je.

    Tobi: Klejem? Całe miasto?

    Lota: Trzęsą ci się łyżki.

    Tobi: To nie są moje łyżki!

    Lota: Jeśli go nie złapiemy, odeślą mnie do domu. To mój pierwszy dzień.

    Tobi: Mnie nigdzie nie odeślą. Ja tylko siedzę.

    Lota: Rynek!

    Tobi: Chodź!

  5. Na rynku Tobi ostrożnie celuje w kółko Klejka, ale przelatują gołębie i Klejek ucieka w stronę wieży; Wpadka łapie w siatkę tylko własny kapelusz; czerwony na twarzy Tobi krzyczy na Lotę i wszystko, co metalowe wokół niego, się trzęsie. Tobi: Teraz. Tylko kółko. Powoli… Lota: Tobi, czekaj! Gołębie wiedzą, dokąd on jedzie! Profesor Wpadka: Znowu pudło! Tobi: Wszystko zepsułaś!

    Tobi: Teraz. Tylko kółko. Powoli…

    Lota: Tobi, czekaj! Gołębie wiedzą, dokąd on jedzie!

    Profesor Wpadka: Znowu pudło!

    Tobi: Wszystko zepsułaś!

  6. Magnes Tobiego wybucha i lecą na niego garnki, rowery, skrzynka pocztowa i wózek; z wielkiej metalowej sterty wystaje tylko trampek; w środku sterty siedzi Tobi z patelnią na głowie, a na jego dłoni trzęsie się łyżka. BRZDĘK-ŁUP-DZYŃ! Lota: …Tobi? Głos ze sterty: Nic mi nie jest. Chyba. Lota: Gru-Gru pyta, czy chcesz winogrono. Tobi: Super. Jeszcze patelnia.

    BRZDĘK-ŁUP-DZYŃ!

    Lota: …Tobi?

    Głos ze sterty: Nic mi nie jest. Chyba.

    Lota: Gru-Gru pyta, czy chcesz winogrono.

    Tobi: Super. Jeszcze patelnia.

  7. Tobi robi eksperyment: gdy marszczy brwi, łyżka trzęsie się mocniej, gdy powoli wypuszcza powietrze, łyżka opada; sterta się rozpada, Tobi odkłada wszystko na miejsce i na krawężniku przeprasza Lotę; ona mówi mu, że Klejek jedzie w stronę wieży. Tobi: Eksperyment pierwszy: myślę o gołębiach. Tobi: Eksperyment drugi: nie myślę o gołębiach. Lota: Co ty tam robisz? Tobi: Naukę. Piekarz: Moja patelnia! Tobi: Patelnia — tam. Rower — tam. Tobi: Przepraszam. Nie słuchałem. Dokąd jedzie Klejek? Lota: Na wieżę. Gołębie mówią, że chce naprawić Sygnał.

    Tobi: Eksperyment pierwszy: myślę o gołębiach.

    Tobi: Eksperyment drugi: nie myślę o gołębiach.

    Lota: Co ty tam robisz?

    Tobi: Naukę.

    Piekarz: Moja patelnia!

    Tobi: Patelnia — tam. Rower — tam.

    Tobi: Przepraszam. Nie słuchałem. Dokąd jedzie Klejek?

    Lota: Na wieżę. Gołębie mówią, że chce naprawić Sygnał.

  8. Na wieży o zachodzie słońca Klejek smaruje Sygnał klejem; pryska Tobiemu na okulary i rama Sygnału się przechyla, Tobi powoli otwiera pięść; potem delikatnie wyciąga magnesem zbiornik z klejem z Klejka, Wpadka przykręca pędzel i Sygnał znów świeci. Profesor Wpadka: Klejek, nie! Klej nie świeci! Klejek: Bip-bip! TRZEEESZCZ! Lota: Tobi! Sygnał! Tobi: Tylko zbiornik. Ładnie i powoli. Klejek: Bip? Profesor Wpadka: Proszę. Pędzel. I koniec z genialnymi pomysłami, Klejek. Lota: Gru-Gru mówi, że mu się podoba.

    Profesor Wpadka: Klejek, nie! Klej nie świeci!

    Klejek: Bip-bip!

    TRZEEESZCZ!

    Lota: Tobi! Sygnał!

    Tobi: Tylko zbiornik. Ładnie i powoli.

    Klejek: Bip?

    Profesor Wpadka: Proszę. Pędzel. I koniec z genialnymi pomysłami, Klejek.

    Lota: Gru-Gru mówi, że mu się podoba.

  9. Strażnik Wieży przyjmuje Tobiego i Lotę do drużyny na próbę, a pierwsze zadanie to odkleić całe miasto; wieczorem pod latarniami wszyscy odklejają rzeczy, a Sygnał nagle mruga w stronę wyspy na rzece. Strażnik Wieży: Robot wrócił, a Sygnał świeci. Kto to zrobił? Tobi: Gołębie wiedziały, dokąd jedzie. Lota: A on wiedział, co wyciągnąć. Strażnik Wieży: Jesteście w drużynie. Na razie na próbę. Oboje. Strażnik Wieży: Pierwsze zadanie jest tam na dole. Strażnik Wieży: Odkleić całe miasto. Tobi: …Całe? Klejek: Bip! Lota: Gru-Gru mówi, że Sygnał woła wyspę. Tobi: Wyspę? Przecież nikt tam nie mieszka. Ciąg dalszy nastąpi: Sygnał z wyspy

    Strażnik Wieży: Robot wrócił, a Sygnał świeci. Kto to zrobił?

    Tobi: Gołębie wiedziały, dokąd jedzie.

    Lota: A on wiedział, co wyciągnąć.

    Strażnik Wieży: Jesteście w drużynie. Na razie na próbę. Oboje.

    Strażnik Wieży: Pierwsze zadanie jest tam na dole.

    Strażnik Wieży: Odkleić całe miasto.

    Tobi: …Całe?

    Klejek: Bip!

    Lota: Gru-Gru mówi, że Sygnał woła wyspę.

    Tobi: Wyspę? Przecież nikt tam nie mieszka.

    Ciąg dalszy nastąpi: Sygnał z wyspy

  10. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Okładka przykładu Noc zagadek (12–14 lat)
12–14 lat · komiks

Noc zagadek

Klára złamie każdy szyfr. Na Noc Tajemnic ma cztery koperty, brata i pluszowego chomika. Czy to wystarczy?

Ten przykład jest na razie po angielsku — dymki wkrótce przetłumaczymy. Tekst każdej strony jest przetłumaczony pod obrazkiem.

  • Anime
Przeczytaj przykład

Przykład — wymyślone dziecko

  1. Okładka: wieczorna ulica na osiedlu z latarniami i świecącą piekarnią; z przodu Klára z notesem i słuchawkami na szyi, jej brat Vilko z pluszowym chomikiem, za nimi Dávid i Ivka.

    Noc zagadek

    Książka dla Klary

  2. Drużyny zbierają się przed piekarnią, pani Lienka na schodach trzyma w górze cztery koperty, Klára zapisuje się z bratem i pluszakiem, obok nich Dávid i Ivka. Jesienne ferie u babci. Siedem dni. Jedna piekarnia. I brat. Pani Lienka: Cztery koperty. W ostatniej jest hasło dla mnie. Bez hasła nie ma mety. Pani Lienka: Kto pierwszy wróci przed ósmą, trafi na Tablicę Zagadek. Klára: Drużyna: ja, mój brat i Gustáv. Pani Lienka: Pluszak liczy się za pół. Dávid: Nas też jest dwoje. Rišo jest u babci. I tak was pokonamy. Pani Lienka: Tylko dziś wystarczy dwoje. Dwoje i pół też.

    Jesienne ferie u babci. Siedem dni. Jedna piekarnia. I brat.

    Pani Lienka: Cztery koperty. W ostatniej jest hasło dla mnie. Bez hasła nie ma mety.

    Pani Lienka: Kto pierwszy wróci przed ósmą, trafi na Tablicę Zagadek.

    Klára: Drużyna: ja, mój brat i Gustáv.

    Pani Lienka: Pluszak liczy się za pół.

    Dávid: Nas też jest dwoje. Rišo jest u babci. I tak was pokonamy.

    Pani Lienka: Tylko dziś wystarczy dwoje. Dwoje i pół też.

  3. Drużyny otwierają pierwszą kopertę z szyfrem, Klára szybko łamie go na schodach piekarni i biegnie z Vilkiem; na przystanku dostaje drugą kopertę. SUCBVWDQHN Dávid: Co to jest? Literówki? Klára: Przesunięcie o jeden… bez sensu. O trzy… Przystanek. Vilko: Jesteś jak komputer. Jeden do zera dla przyjezdnej. Klára: „Idź do Strażnika Czasu.” Kto to jest Strażnik Czasu? Vilko: Budzik babci?

    SUCBVWDQHN

    Dávid: Co to jest? Literówki?

    Klára: Przesunięcie o jeden… bez sensu. O trzy… Przystanek.

    Vilko: Jesteś jak komputer.

    Jeden do zera dla przyjezdnej.

    Klára: „Idź do Strażnika Czasu.” Kto to jest Strażnik Czasu?

    Vilko: Budzik babci?

  4. Klára szuka w telefonie, potem razem z Vilkiem po kryjomu idą za Dávidem i Ivką do pomnika Strażnika Czasu; pluszak Vilka piszczy i tamci dwoje się odwracają. Internet nic nie wie o Strażniku Czasu. Internet nigdy tu nie był. Ivka: Strażnik to pomnik przy szkole. Wszyscy to wiedzą. Dávid: Ja wiedziałem pierwszy. Ivka: Ty zawsze jesteś pierwszy. Vilko: Jesteśmy szpiegami? Klára: Jesteśmy turystami. PISK! Dávid: Śledzicie nas? Klára: Ja? Wyprowadzam chomika na spacer.

    Internet nic nie wie o Strażniku Czasu. Internet nigdy tu nie był.

    Ivka: Strażnik to pomnik przy szkole. Wszyscy to wiedzą.

    Dávid: Ja wiedziałem pierwszy.

    Ivka: Ty zawsze jesteś pierwszy.

    Vilko: Jesteśmy szpiegami?

    Klára: Jesteśmy turystami.

    PISK!

    Dávid: Śledzicie nas?

    Klára: Ja? Wyprowadzam chomika na spacer.

  5. Przy pomniku obie drużyny dostają trzecią kopertę z szyfrem z symboli, rozdzielają się, a Klára łamie go na ławce pod latarnią. (szyfr z symboli) (szyfr z symboli) (szyfr z symboli) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S Ivka: Nie znam tych symboli. Klára (myśli): Ja znam. Dávid: Poradzimy sobie sami. Klára: Ja też. Vilko: Pa! Klára: „Pod ławką na górce, z której całe osiedle zjeżdża zimą na sankach.” Klára: …Super. Która górka?

    (szyfr z symboli)

    (szyfr z symboli)

    (szyfr z symboli)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    Ivka: Nie znam tych symboli.

    Klára (myśli): Ja znam.

    Dávid: Poradzimy sobie sami.

    Klára: Ja też.

    Vilko: Pa!

    Klára: „Pod ławką na górce, z której całe osiedle zjeżdża zimą na sankach.”

    Klára: …Super. Która górka?

  6. Klára siedzi na ławce, Vilko śpi jej na ramieniu, za osiedlem są trzy górki; po drugiej stronie ulicy Dávid i Ivka zgadują nad swoją kartką. Klára budzi Vilka i wstaje. (szyfr z symboli) ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH 7:31. Wiadomość odebrana. Górki są trzy. Ivka: Przy garażach? W parku? Przy wieży ciśnień? Dávid: Może to mapa. Albo pizza. Klára: Wstawaj. Wpadniemy do kogoś bez zapowiedzi.

    (szyfr z symboli)

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH

    7:31. Wiadomość odebrana. Górki są trzy.

    Ivka: Przy garażach? W parku? Przy wieży ciśnień?

    Dávid: Może to mapa. Albo pizza.

    Klára: Wstawaj. Wpadniemy do kogoś bez zapowiedzi.

  7. Klára podchodzi do Dávida i Ivki i podaje im swój notes; zgadzają się i cała czwórka biegnie ścieżką pod latarniami. ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH (szyfr z symboli) Klára: Ja wiem, co tu jest napisane. Wy wiecie, która górka. Dávid: A dlaczego mamy się dzielić? Klára: Bo ja mam połowę, wy macie połowę, a Gustáv to pół. I trzymaliście to bokiem. Ivka: Całe osiedle zjeżdża tylko z jednej. Saneczkowa Górka, za garażami. Dávid: Dobra. Ale ja jestem kapitanem. Klára: Jasne, kapitanie. Vilko: Jestem głodny.

    ▲=U ●=N ■=D ◆=E ★=R ✚=T ▼=H ◐=B ♥=C ♣=O ♠=I ☾=L ✿=W ▶=K ◀=G ✖=S

    POD ŁAWKĄ NA GÓRCE, Z KTÓREJ CAŁE OSIEDLE ZJEŻDŻA ZIMĄ NA SANKACH

    (szyfr z symboli)

    Klára: Ja wiem, co tu jest napisane. Wy wiecie, która górka.

    Dávid: A dlaczego mamy się dzielić?

    Klára: Bo ja mam połowę, wy macie połowę, a Gustáv to pół. I trzymaliście to bokiem.

    Ivka: Całe osiedle zjeżdża tylko z jednej. Saneczkowa Górka, za garażami.

    Dávid: Dobra. Ale ja jestem kapitanem.

    Klára: Jasne, kapitanie.

    Vilko: Jestem głodny.

  8. Na górce za garażami Ivka wyciąga spod ławki puszkę z hasłem; Dávid sam rozszyfrowuje je po drodze i mówi je pani Lience tuż przed ósmą. EDEHFCND EDEHFCND EDEHFCND Ivka: Choć raz ja pierwsza! Dávid: Kapitan łamie hasło. Po drodze. Klára: Daj to! Dávid: Kapitan! …Mam! Pączek! Dávid: Hasło: pączek! Pani Lienka: Nie. 7:59.

    EDEHFCND

    EDEHFCND

    EDEHFCND

    Ivka: Choć raz ja pierwsza!

    Dávid: Kapitan łamie hasło. Po drodze.

    Klára: Daj to!

    Dávid: Kapitan! …Mam! Pączek!

    Dávid: Hasło: pączek!

    Pani Lienka: Nie.

    7:59.

  9. Bliźniaki wpadają do piekarni, wszyscy się śmieją, Ivka podsuwa Klárze szyszkę; u babci Klára otwiera walizkę, a rano na przystanku znajdują naklejkę w kropkę. Bliźniaki: Babeczka! Pani Lienka: Dobrze! Pierwsi. Klára: …Babeczka. Pani Lienka: Też dobrze. Drugie miejsce. Dávid: Wina kapitana. Vilko: Ja też bym powiedział pączek. Ivka: Pójdziesz z nami jutro? W piątek poznasz Riša. Klára: Jutro. Może. Ivka: To nie jest od pani Lienki. Klára: To jest nasze. Ciąg dalszy nastąpi: Kto nakleja kropki?

    Bliźniaki: Babeczka!

    Pani Lienka: Dobrze! Pierwsi.

    Klára: …Babeczka.

    Pani Lienka: Też dobrze. Drugie miejsce.

    Dávid: Wina kapitana.

    Vilko: Ja też bym powiedział pączek.

    Ivka: Pójdziesz z nami jutro? W piątek poznasz Riša.

    Klára: Jutro. Może.

    Ivka: To nie jest od pani Lienki.

    Klára: To jest nasze.

    Ciąg dalszy nastąpi: Kto nakleja kropki?

  10. Koniec przykładu ✦

    Tak zaczyna się cała historia. Chcesz własną? Powiedz mamie albo tacie.

Przesuwaj palcem, rozsuń dwa palce, żeby powiększyć. Dalej i Wstecz przechodzą kadr po kadrze.

Narysowała AI. Dzieci w przykładach są wymyślone.

Potrzebuję pomocy
Zamknij ×

Kiedy coś Cię gryzie

Czasem dzieje się coś, co jest ciężkie. Wtedy dobrze powiedzieć o tym dorosłemu, któremu ufasz — mamie, tacie, nauczycielce, babci. Powiedzieć to nie skarżyć — to odwaga.

Pomoc dobieramy według kraju, w którym jesteś, a nie według języka strony. Warunki, koszty połączeń i godziny działania podaje każda usługa. Sprawdzono 9 listopada 2026. Jesteś gdzie indziej? Child Helpline International (telefony zaufania dla dzieci według kraju). Telefony zaufania w każdym kraju

Napisz do nas ✉️